04-04-13

weldaad van het leven

Sinds enkele dagen ervaar ik weer hoe goed het kan zijn, te leven. Ik vind een zeker welbehagen in het bewustzijn, dat ik er mag zijn, zoals ik ben. Dat zoals ik ben, goed is. Voor mij en voor een aantal andere mensen.

In de bib komt er bijna alle dagen een soort zwerver, die over straat loopt met al zijn hebben en houden in een kinderbuggy. Alle dagen installeert hij zich in één van de salonnetjes, aanpalend aan het leescafé in de bib. Hij valt niemand lastig en houdt zich bezig met lezen en tokkelen op zijn laptop. Vanmiddag was ik in de bib en kwam ik daar een vriendin tegen. We zaten beiden te lezen, toen ik een mannenstem zich hoorde verheffen in dat bewuste salonnetje. Het was de zwerver, die zich bleek te enerveren omdat hij met iemand een praatje wilde slaan en die persoon daar blijkbaar toen niet op gesteld was. Iemand van het personeel van het leescafé is moeten tussenbeide komen, en hij werd weer rustiger. Ik heb met die man te doen, hij staat soms op straat te bedelen en dan geef ik altijd iets. Ik dacht, och ik zou graag voor hem iets doen, maar ik wist niet goed wat. Enfin heel toevallig kwam ik hem op straat tegen en begon ik met hem een praatje te slaan. Misschien is dat nog het waardevolste dat ik voor hem kan betekenen, iemand om af en toe eens mee te praten. Ik denk dat hij zo vereenzaamd is en met zo weinig mensen kan praten, dat hij riskeert van vroeg of laat de pedalen te verliezen.  Hij komt uit Polen en heeft al heelwat rondgereisd. Ik heb hem gezegd dat als hij er nood aan had om met iemand te praten, hij met mij kon praten.

Eergisterennacht heb ik ook een mail gekregen van de directrice van de gevangenis waar één van mijn penpals normaal verblijft, als antwoord op een verzoekje dat ik haar gericht had in verband met de peniebele situatie van mijn penpal. Van de drie punten van mijn verzoek, had ze aan één van hen een positief gevolg kunnen geven en wat de twee andere punten betreft, stuurt ze mijn mail door naar de directeur van het medisch centrum waar mijn penpal tijdelijk verblijft. Toen ik dat las, was ik eigenlijk heel blij, want het had kunnen zijn dat ze mij had afgewimpeld als buitenstaander. Ze voegt er nog aan toe dat als er nog vragen waren, ik niet mocht twijfelen om opnieuw met haar contact te nemen. Dit lijkt een standaardformule te zijn, maar het kwam toch heel vriendelijk over...

In de bib zag ik ook nog een andere vriendin en ik maak me wat zorgen over haar... We hadden een babbeltje, ook dat is het enige dat ik voor die vrouw kan betekenen. Maar dat is vaak wat mensen in deze tijd nog het hardst missen, denk ik, iemand om eens tegen te praten en die naar hen luistert. En rolstoel of geen rolstoel, dat is wel iets dat binnen mijn mogelijkheden ligt, net als brieven schrijven trouwens.

Vanavond werd ik geïnteriewd door iemand in het kader van haar opleiding maatschappelijk werkster. Het ging over de ADL-assistentie, hoe ik me had aangemeld, wat mijn verwachtingen waren, enz.. Eigenlijk deed mij dat heel veel deugd, dat interview. Mij mogen ze zo'n dingen altijd vragen.

00:38 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

31-03-13

ommekeer

Er is wat mij betreft een moeilijke periode achter de rug, maar er lijkt zich nu een ommekeer in te zetten, gelukkig. 'k Heb een rustige dag achter de rug, 'k heb zowat mijn eigen gang kunnen gaan, en ben toch nog met iemand afgesproken in mijn stamkroeg. Morgen, met Pasen, heb ik niets speciaals gepland, het wordt dus weer een rustige dag. Maar eens een paar rustige dagen dat mag wel na de drukte van deze week, met de nodige moeheid voor gevolg. Woensdag ging ik naar de abdij in Brecht voor een dag en donderdagavond was ik in de Foyer de Charité te Bonheiden. Daar heb ik meegedaan aan een stille aanbidding. Het was daar van 20u30 to 23u stil en gezamenlijk gebed in de kleine huiskapel. Ook had ik de gelegenheid om voor het gebed een kwartiertje met de priester te praten. Dit sterkte mij uitermate. Nu ben ik door de koptelefoon (om mijn bovenburen niet te moeten horen) naar jazzmuziek aan het luisteren die opgeslagen staat op m'n MP3'tje. Heel erg ontspannend. Het wordt niet laat meer, met het verschuiven van het uur kan ik zoals iedereen trouwens morgen een uurtje minder lang slapen...

01:08 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-13

graag leven

Graag wil ik iedereen bedanken voor de verjaardagswensen! 'k Heb kaartjes, sms'jes, pb'tjes, mailtjes, enz... gekregen en de personen die me vergeten waren heb ik zelf opgebeld hahaha. 't Was een leuke dag, 'k was wat vroeger wakker dan gewoonlijk en deze namiddag heb ik een 'schoonheidsdutje' gedaan... Vanavond ben ik met een vriendin gaan eten in een Chinees restaurant en we hebben er allebei van genoten. Ik heb me eens lekker laten gaan... Hoewel een aperitiefje, een glas witte wijn en een glas rode wijn, dat kan er vind ik nog door... Van de chauffeur kreeg ik het complimentje dat ze dat voelde, dat ik graag leef... kijk, een fijnere start van een nieuw levensjaar kan ik me niet voorstellen!

23:18 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-13

getroost

'k Heb intens genoten van mijn 'verwen'douche... Dit leek op dit moment de geschikte 'therapie' te zijn, 'k ben weer helemaal getroost!

20:59 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

lichter

'k Voel me weeral lichter. Die vriendin en ik hebben het recente gebeuren geclasseerd als 'incident'. Vannacht heb ik er nauwelijks van kunnen slapen, maar een goede vriendin vergeef je toch wel gemakkelijk iets... Ik ben opgelucht, want ik ga met die vriendin morgen iets eten, en we hebben alvast besloten om het gezellig te maken... al voel ik dat de ene dag die ertussen ligt van pas komt om de dingen een beetje te verwerken.

Straks neem ik een verwendouche, dan zal ik letterlijk en figuurlijk alles van mij laten aflopen. Ik neem dan ook de fijne verzorgingsproducten in gebruik die ik gekregen heb van het bevriende koppel gisteren. Ik kijk er alvast naar uit.

19:03 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

opstapeling

Ik voel echt de nood om mij op te trekken aan de positieve dingen in mijn leven. Een vriendin die met haar partner voor mijn verjaardag (maandag) langs komt met een zeer fijn cadeau'tje, een andere vriendin die blij is dat ik haar bel, nog iemand die met mij regelmatig wenst af te spreken, enz.... En bovenal de Vader die mij door en door kent en die mij onvoorwaardelijk liefheeft, al heb ik het zelf soms moeilijk om het te geloven.

Mensen zijn tegenwoordig zo kort van stof en onverdraagzaam met hun medemensen. Vanavond nog kreeg ik van iemand een verwijt voor een niemendalletje, het wordt wel eens welletjes. Het is wel hoog tijd denk ik dat er beter weer komt, de mensen zijn allemaal zo snel geïrriteerd. 'k Heb soms de gedachte dat voor een aantal mensen (niet allemaal, gelukkig) het beter was als ik er niet meer was... dan hadden ze van mij ook geen last meer... De dingen beginnen zich op te stapelen, ik hou met moeite mijn hoofd nog boven water...

Misschien is het een teken dat ik in mijn leven een aantal dingen zou moeten veranderen. Maandag word ik 53, ik vind dat wel een mooi getal, een priemgetal en volgens de logica van de cijfers zou ik dan dingen moeten gaan meemaken die ik nog nooit heb meegemaakt, bedenk ik mij. Dan hoop ik dat het leuke dingen zijn, al hoort het minder leuke sowieso ook tot het leven. Dit levensjaar was een moeilijk jaar, ik hoop dat het volgende jaar ietsiepietsie beter zal zijn.

00:00 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-13

periode

'k Heb de repeat-toets ingedrukt. 'k Kan maar niet genoeg krijgen van Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt. Een mooie afronding van een dag rijk aan wat diepgaandere contacten. Ook een sneer gekregen van iemand, ach hij zal er zelf niet van bewust zijn geweest hoe bot het was. Ik ondervind dat het leven niet onverdeeld leuk kan zijn, dat wensen is niet realistisch. Die minder leuke dingen houden mij blijkbaar wat in balans en houden me tegen om in een kunstmatige, euforische stemming op te gaan. Een beetje pijn hebben doet met de voeten op de grond blijven staan. En doet desondanks de liefde groeien, ook voor degenen die me wat bot of stout behandelen. Het is allemaal één geheel, het is de weg die ik te gaan heb. De weg die ik ga is blijkbaar niet de gemakkelijkste, maar wel één die heel boeiend is. Het is constant zoeken naar een evenwicht, steeds weer een nieuw evenwicht, in de veranderende omstandigheden. Het is een weg van mensen en voor mensen en door mensen en is elke dag anders en geeft wel om de haverklap moeilijkheden en verdriet, maar andere keren dan wel veel vreugde, vriendschap en warmte. Jammer dat het niet méér van dit laatste kan zijn, maar ik blijf staan voor hetgeen waar ik in geloof en ook ik maak fouten, zeker en vast, maar de anderen ook en als we elkaar daar niet wat meer in gaan begrijpen stilaan blijven we vastzitten in die koude, vergevingsloze en wrede wereld. Voor mij is er al een tijdje precies een periode aangebroken van onenigheid en conflicten en blijkbaar moet ik daar iets uit leren. Ik denk dat ik vooral moet leren om met tegenkanting te leven zonder het me te persoonlijk aan te trekken. Ik ben niet verantwoordelijk voor alles wat mij overkomt, anderen hebben er minstens ook hun deel in. Onwetendheid, kwetsuren vanuit het verleden, een tekort aan zonlicht in deze lange winter, enz.. Die melancholische muziek van Pärt maakt me wat droevig misschien, maar ik voel ze echoën en trillen in mijn hart...

22:58 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

20-03-13

helende mandala

Gisteren ben ik gaan kijken naar het toneelstuk Circo Solitario, gespeeld door Lyra toneel & C°. Het stuk werd opgevoerd in een kleine zaaltje hier in Lier, in den Bril. Het was voor mij een eerste kennismaking met dit zaaltje en het viel erg goed mee qua toegankelijkheid voor de rolstoel. Het stuk zelf was een tragedie, met gelukkig wel wat grappige momenten af en toe. Het ging over het spel van aantrekking en afstoting tussen man en vrouw met eenzaamheid als gevolg. Ondanks het feit dat het vrij droevig was, heb ik er toch van genoten.

Met de goede week volgende week ga ik op witte donderdag naar Bonheiden voor een stille aanbidding. Bij deze gelegenheid zal ik ook een gesprek hebben met een priester. Ik ben trouwens opgetogen met de nieuwe paus, ik vind dat hij zo eenvoudig is in doen en spreken.

Mijn gezinshulp, die momenteel wegens ziekte van mijn vaste helpster op een laag pitje zit en al enkele weken herleid is tot 2 x 2u ipv 2 x 4u, werd vandaag dan toch eens voor 4u toegekend buiten nog 2u die ik deze week ook krijg, dus heeft de vervangster toch wat kunnen doen van wat was blijven liggen. Daar was ik wel blij om.

Ik ben momenteel bij met mijn briefwisselingen met de gevangenen en heb vanavond mij toegelegd op het ontwerpen van eens een andere soort mandala, een zogenaamde helende mandala. Of zo wordt die toch genoemd in de handleiding van Beika Kruid die ik aan het volgen ben. Hier is ie, binnenkort zal ik hem ook inkleuren :

mandala 9.JPG

 

00:09 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-13

warm

Van begin tot einde was het weer een fijne avond, in deSingel. Vanavond ging ik naar een concert, ditmaal van oudere muziek, het was een soort voorloper van operamuziek, maar mij klonk het meer als kerkmuziek in de oren. Het uitvoerend orkest en koor heette trouwens ook Le concert spirituel, waardoor ik het toch aandurfde om ernaartoe te gaan, al hou ik zo niet van opera. Ik heb er erg van genoten, het was eigenlijk muziek die beter paste in een kerk, maar in de super akoestische blauwe zaal van deSingel misstond het anders helemaal niet. Het orkest was aanwezig in een beperkte samenstelling en had behoorlijk wat succes zo te zien aan de opkomst. Voor het concert ging ik een broodje eten in het Grand Café, waar het zo druk was, dat ik noodgedwongen een dame, die alleen aan een tafel zat, vroeg of ze het niet vervelend vond dat ik erbij kwam zitten. Ze zei : neen, helemaal niet, en er ontspon zich een fijn gesprek, misschien was dat voor mij nog het warmste moment van de avond en het moment waar ik nadien nog het meeste van kon nagenieten. In de gangen van deSingel was er ook een kunstevenement rond de autosnelwegen in ons land. Er stonden her en der monitoren met koptelefoons en je kon opnames zien van een cameraman die te voet wandelde in de omgeving van de E19. Hiermee kwamen ze er wat tegenop dat de autosnelweg, hoewel het een noodzakelijk kwaad is in het verkeer, iets is waar mensen als evident gaan beschouwen en er niet echt meer bij blijven stilstaan. Zo las ik toch in een infoblad dat daar lag. Na het concert, ging ik nog iets drinken in het Grand Café en tegen het vervoer er weer zou zijn, stelde ik mij in de inkomhal zodanig op dat ik niemand hinderde en luisterde in die ruime voorhal naar de klanken van Tibetaanse schalen op mijn MP3'tje. Het vervoer verliep rimpelloos en eens thuis zette ik smoothie jazzmuziek op om het geheel in schoonheid af te ronden en om van deze avond nog volop na te genieten.

00:36 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-13

echt

Luisterend naar de trage, ietwat melancholische tonen van Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, dompel ik mij onder in de duisternis van mijn woonkamer, enkel verlicht met één brandende kaars. Vannacht in mijn bed luisterde ik ook naar dit prachtige muziekstuk en toen voelde ik God zo nabij, zo echt. Verrast maar vol vertrouwen bad ik tot hem dat Hij mij echt moest liefhebben, met al die goede dingen die hij reeds op mijn weg heeft gebracht en dat er niets of niemand ooit tussen ons zou komen.

Ik denk dat ik stilaan een idee begin te krijgen waarover ik een boek zou willen schrijven, als dat er ooit van komt. Maar zoals alles in mijn leven, zal ik het wel voelen, wanneer de moment er rijp voor is. Ik wil schrijven rond het gebod van Jezus om 'zijn naaste lief te hebben zoals zichzelf en zelfs om zijn vijand lief te hebben'. Ook hierover voelde ik dat dit écht iets is waarover ik wil schrijven. Datzelfde gevoel als toen ik ben beginnen schrijven met gevangenen en mandala's ben beginnen tekenen. Hoe langer ik leef, hoe meer de dingen klaarder worden in mezelf. Misschien is dat ook een rijpingsproces, is wat ik heel mijn leven al heb zitten zaaien, stillaan tot bloei aan het komen. Ik denk dat met over dat onderwerp te schrijven, ik het ietwat enge van de handicap als verhaal kan verlaten en lectuur brengen die in principe iedereen kan aanspreken. Mijn leraar literaire creatie, met wie ik het niet altijd eens was, had me dat aangeraden. Goed, het thema is er al, nu is de volgende stap van mij te proberen zo veel als mogelijk te documenteren over dit thema. Ik hoop in elk geval binnen afzienbare tijd een gesprek te hebben met een vriend die gespecialiseerd is in vrede en geweldloze communicatie, dat zou al een eerste verkenning kunnen zijn. Ik voel dat ik er mijn tijd voor moet en kan nemen. Wow wat gebeurt er allemaal in mijn leven!

23:07 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |