04-05-13

'in Kafka zit muziek'

DeSingel is als culturele bestemming echt een aanbeveling voor iedereen, inclusief de personen met een handicap! Gisteren trok ik er weer op uit voor een concert en woonde er o.a. de inleiding bij in de foyer van de Blauwe Zaal, waar ik heel graag zit. Nadien wilde ik mij naar mijn plaats begeven in de Blauwe Zaal en merkte toen dat het voorzien was dat het publiek op het podium zou gaan zitten en dat er enkele trapjes waren om tot die zitplaatsen te geraken. De jonge innemende vrouw, die de tickets aannam en de mensen naar het podium loodste, zag meteen het probleem en belde met haar mobieltje de verantwoordelijke om het probleem uit te leggen. Kort daarop kwam iemand mij halen om via de artiesteningang op mijn plaats te geraken. Daar leken echter de deuren te smal te zijn. Dan maar op naar de ingang waarlangs de instrumenten worden binnengebracht. Daar had ik alle ruimte die ik nodig had. Ik zei nog 'sorry' tegen die man die me begeleidde en die zei heel warm : 'niks sorry, je bent even welkom als al de rest!' Ik vroeg of ik best op voorhand had gebeld, maar neen, ze zijn blijkbaar op dergelijke situaties voorzien, ook op het laatste nippertje. Dat vond ik echt wel reuze.

Ik genoot volop van de voorstelling. Het was een uitvoering door een sopraan en een violiste van het werk 'Kafka-Fragmente' van de Hongaarse hedendaagse componist Kurtag. De voorstelling was ook ingebed in visueel beeldmateriaal en wat heel ongebruikelijk is, is dat de muzikanten ook een beetje acteerden. Toen ik dat hoorde bij de inleiding, dacht ik, goh, als dat maar iets voor mij is. Maar neen, ik heb er echt van genoten. Het werk is denk ik heel moeilijk om uit te voeren, maar het was echt wel de moeite. Een hele prestatie van die twee dames.

Na de voorstelling ging ik naar goede gewoonte een broodje eten in het Grand Café en werd daar bediend door een lieve, spontane jonge man. Je kon na de voorstelling ook naar een videoinstallatie in de artiestenfoyer en daar kreeg je dan een drankje aangeboden, maar dat heb ik niet gedaan. Op het ogenblik dat ik het Grand Café verliet, kwam de dame toe die bij de inleiding voorgesteld was als degene die de ganse voorstelling, met video-opnames, had gecoördineerd. Ik feliciteerde haar, ze leek erg gelukkig met het succes van de uitvoering van die avond. Ik had een praatje met haar en ze had een warme en bijzondere aandacht voor mij, vond ik. Dat maakte de avond dan weer rond.

00:27 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

24-04-13

knuffel

't Was een beproevende dag, maar het leverde mij een goeie, dikke knuffel van mijn eigen lieve zus op!

23:24 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

21-04-13

't was een heerlijke dag!

Vandaag trok ik erop uit en ik genoot er met volle teugen van!

Ik trok naar het park en zat er een tijdlang in de zon, lezend in mijn boek.

Een tijdje later nam ik plaats aan een toevallig vrijgekomen tafeltje op het terras van Zuster Agnes en ik zat nog maar goed en wel toen ik de klanken hoorde van een stuk van Bach. Blijkbaar waren twee jonge meisjes, één met een kontrabas en één met ik denk een altviool, beginnen spelen. Ze stonden op het grasperk tegenover het terras en vanop de eerste rij keek ik ernaar en luisterde ik ernaar. Dat samen met een portie pannekoekjes en een koffie verkeerd...

Later ging ik zien of er op het terraske van de Refuge plaats was, maar daar was het stampvol, natuurlijk, een terrasje in de zon, wat wil je. Dus trok ik naar de Grote Markt en ging aldaar zitten, drinkend van mijn bescheiden flesje water dat ik van thuis had meegenomen.

Na een sanitaire pauze thuis vond ik 's avonds dan toch wel plaats aan de Refuge en was ik daar ondertussen met een vriendin afgesproken, en we hebben nog eens goed gelachen!

De dag is dan in schoonheid afgesloten met een praatje aan de telefoon en nu weer eens met het Adagio van Albinoni op de repeat-toets...

 

muzikantjes aan schapenkoppenplein.JPG

 

23:34 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-13

hart onder de riem

Vanmiddag was ik op raadpleging bij de psychiater en die vrouw heeft me een hart onder de riem gestoken. Ze zei dat ik goed had standgehouden na alwat zich in mijn leven de laatste tijd heeft voorgedaan en ze concludeert daaruit dat ik tegen enkele jaren terug, innerlijk heel stevig ben geworden. Met een beetje schroom zei ik haar dat ik eigenlijk gelukkig was en ze zei dat ik mij daar helemaal niet over moest schamen. Na de raadpleging ben ik nog eens een bezoekje gaan brengen aan een afdeling waar ik voorheen reeds ben opgenomen geweest en had een kort maar krachtig gesprek met een verpleegster die mij ook heel goed kent. Ze zegt dat ze altijd blij is om mij te zien, zeker nu ik het zo goed doe. Ze zegt ook dat voor mij gaan werken waarschijnlijk te zwaar is geweest, maar dat we dat wel eerst hebben moeten proberen om het te weten. In elk geval keerde ik gesterkt huiswaarts.

Vanavond ben ik na een lange tijd eindelijk nog eens naar de stille meditatie kunnen gaan en dat deed ook heel veel goed.

Momenteel ben ik beginnen lezen in L'évangile selon Saint Loubard van Guy Gilbert. Van deze man van God kan ik maar niet genoeg krijgen. Voorheen had ik gelezen Quatre petits bouts de pain van Magda Hollander-Lafon, één van de Hongaarse joden die tijdens de oorlog het concentratiekamp overleefde. Het was heel mooi geschreven, het greep bij momenten echt wel naar de keel, maar er waren heel wijze passages ook.

01:29 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

16-04-13

goed gevulde dag

Vandaag zag ik de zwerver weer, ik ben met hem afgesproken om zaterdagavond samen naar mijn stamkroeg te gaan.

Vanmiddag ben ik geïnterviewd door een persoon in het kader van haar stage. Ze had ervoor gekozen mij te interviewen over mijn briefwisseling met een aantal gevangenen. Ik vond het best leuk. Na het interview zijn we samen wat gaan wandelen en iets gaan drinken op een terraske, het was heerlijk in de zon.

Gisteren had ik willen gaan wandelen naar het park, maar onderweg merkte ik dat de batterij van mijn rolstoel bijna leeg was. Ik was er niet gerust op dat ik nog terug thuis zou geraken en ik belde de VAB. Die zijn mij komen helpen en door zuinig om te springen met de resterende lading van de batterij, ben ik toch thuis geraakt. Mijn batterij is aan het slijten, ik zal binnenkort er een nieuwe moeten laten in plaatsen. Ik ben toen wel een beetje op mijn honger gebleven wat betreft zonlicht. Thuis ging ik dan wel in de zon zitten, met mijn MP3'tje, en kon ik er nog een beetje van genieten.

00:29 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

12-04-13

sudderen

Vandaag kreeg ik het goede nieuws dat er bij de dienst gezinshulp gewerkt is aan een 'structurele' oplossing om mij een vaste helpster te sturen die zal komen zolang mijn vaste helpster van voordien ziek zal zijn. Ik zei tegen de verantwoordelijke dat dat voor mij een hele opluchting is en dat al dat gesukkel met vervangingen en zo voor mij wel een bron van stress is geweest. Hij zei dat hij dat begreep. Enfin het lijkt nu opgelost te zijn, ik hoop dat het met die tijdelijk-vaste helpster of hoe ik ze moet noemen, zal klikken.

In mij zit er nog een mandala te sudderen, maar hij komt voorlopig nog niet tot concretisatie. Van het boekje van Beika Kruid heb ik denk ik het interessantste gezien en uitgevoerd, het is nu een beetje zoeken naar een nieuwe uitdaging. Het boek van Greetje Molenaar over engelen in de mandala, lijkt voor mij voorlopig nog ietsje te moeilijk of te omslachtig. Misschien moet ik nog wat verder lezen, tot ik op een workshop val waarvan ik het gevoel heb dat het iets voor mij is. Ondertussen heb ik van haar ook besteld Beginnen met mandala-tekenen en -ontwerpen. Dat is misschien een geschikte overstap naar het engelenboek.

Ondertussen heb ik het kleine boekje Croire van priester Zanotti gelezen. Het was heel mooi geschreven en een aanmoediging om het geloof voluit te beleven. Naar het schijnt trekt hij volle kerken in het Zuiden van Frankrijk en onlangs ook in Brussel.

23:52 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

surrealistisch

In het handboekje van Beika Kruid zag ik iets staan over een intuïtieve mandala, die erg geschikt is voor wanneer je ergens mee zit. Ik dacht, na alwat er vandaag en de voorbije dagen weer gebeurd is, nou, dat komt me wel van pas. Het was een vrij eenvoudig procédé, dat me wel aansprak. De mandala was dan ook sneller af dan de vorige. Wat zien jullie erin? Ik zie een soort surrealistisch landschap met een strand, een groene zee en een ondergaande zon... Misschien een suggestie van mijn onderbewustzijn om eens naar de kust te rijden of een paar daagjes vakantie te nemen... Ja dat is misschien nog geen slecht idee, om me dan maar bij gebrek aan praktische mogelijkheden om werkelijk op reis te gaan, mezelf figuurlijk een beetje op vakantie-modus te zetten...

mandala 11.JPG

00:49 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

09-04-13

transparanter

Bij deze mandala ben ik met het inkleuren iets anders te werk gegaan dan bij de andere, ik ben nl. meer op mijn intuïtie voortgegaan, eerder dan op voorhand te bedenken hoe het er in zijn geheel zou moeten uitzien. Hij is ook ietwat transparanter uitgevallen dan de andere, ik ben er zelf tevreden over. Hij is weer helemaal verschillend van de vorige, zo heb ik de achtergrond binnenin de mandala bewust wit gelaten. Wat denken jullie ervan?

mandala 10.JPG

22:46 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-13

een kleine update

'k Heb zojuist de 40 meest recente postjes van mijn blogje nog eens doorgenomen en het valt me persoonlijk op, dat er veel kracht uit straalt. Het riep ook een aantal fijne herinneringen op dus was het wel iets leuks om te doen... Het werd me ook duidelijk dat een kleine update zich opdrong...

Wat de gezinshulp betreft, heb ik de dienst nu gevraagd om naar een oplossing te zoeken, zij het tijdelijk, nu mijn vaste helpster helaas langdurig afwezig is wegens ziekte en er blijkbaar nog geen voortekenen zijn dat ze zou terugkomen. De verantwoordelijke heeft aan mijn vraag nu blijkbaar een positief gevolg gegeven, want volgende week krijg ik weliswaar een stagiair, maar die komt wel tweemaal vier uren, hetgeen waarvoor ik met de dienst trouwens een contract heb. Hij zei ook dat hij inderdaad op zoek was naar een 'structurele' oplossing. Voor mij is dat een hele opluchting, nu dat ik reeds twee maanden het moet stellen met veel minder uren per week als gewoonlijk.

De workshop kalligrafie wordt aan de Academie voor Schone Kunsten hier in Lier helaas gegeven op zaterdagvoormiddag, wat voor mij geen optie is. Er komt ooit wel iets anders uit de bus.

Deze week heb ik twee brieven van penpals gekregen, waaronder nu toch eentje van één van de vrouwen die ik aangeschreven heb. Het is een leuke brief en dit wordt wel een boeiende correspondentie, denk ik. De eerste vrouw naar wie ik schreef, heeft nooit teruggeschreven. Ik heb ook een derde vrouw aangeschreven, misschien krijg ik van haar ook nog een brief. Ik overweeg ook een vrouw aan te schrijven die regelmatig iets post op een blog voor USA-gevangenen die ik recent ontdekte op internet. Als ook die mij terugschrijft, dan zal ik in totaal 8 penpals hebben, 5 mannen en 3 vrouwen. Mijn penpals krijgen nog altijd voorrang op mijn mandala's. Op die brieven wachten mensen. Mijn mandala's daar wacht niemand echt op en daar moet ik me trouwens voor de rest volledig vrij voor voelen.

01:58 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-13

zonnig dagje

Ik ben zeker niet de enige, maar ik voel me na dit zonnig dagje heerlijk goed. Onder meer omdat ik enkele leuke ontmoetingen deed. In het cafetaria van het ziekenhuis, waar ik iets was gaan eten, zag ik 'mijne clochard' zitten met zijn laptop. Ik ging er naartoe en hij legde uit dat hij werken maakt op basis van fotofragmenten en die gaat proberen te verkopen door ze te publiceren op Facebook. Ik denk, goed zo, je trekt je nog uit de slag. Ik vroeg hem of hij iets wilde drinken en hij vroeg een bier, een bruin bier. Dus heb ik voor hem een bruine Leffe gaan halen, ik hoop dat het hem zal gesmaakt hebben, want toen ben ik ook vertrokken.

Vanavond heb ik enkele leuke mensen gezien in mijn stamkroeg. Het werd er echter bijzonder druk en dat vermoeide mij op den duur. Dus vertrok ik weer, na toch een goed gesprek gehad te hebben met een vriendin.

Thuis zette ik het wereldberoemde Adagio van Albinoni op, met de repeat-toets. Deze muziek ondersteunde het heerlijke gevoel als uitkomst van een mooie dag.

22:54 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |