26-08-13

mediteren voor vrede

Vandaag had ik wat tegenslag en moest ik wegens een gezondheidsprobleem naar de spoedafdeling van het plaatselijk ziekenhuis. Een vriendin is mij daar komen vervoegen en al bij al is het heel erg goed afgelopen. Ik werd op een én snelle én eenvoudige manier geholpen en ben eigenlijk heel erg tevreden. Onderweg naar de kliniek had ik ook de Heer gebeden om bescherming, misschien heeft dat geholpen. Ik voerde nadien niet erg veel uit behalve een lekkere douche nemen en na het eten een kopje koffie gaan drinken. Ik ging ook iets eten in het ziekenhuis, waar ik mij de weekendkrant aanschafte. Ik schrok wel van de prijs, die is sinds ik laatst de weekendkrant nog had gekocht, met méér dan 50% gestegen. Tegenwoordig vind ik wel wat plezier in het lezen van de krant en in het aldus een beetje op de hoogte zijn van wat er in de wereld gebeurt, al is er meestal niet veel fraais op dat punt.

De correspondentie met de Amerikaanse gevangenen loopt goed. Ik krijg regelmatig brieven toe en vind nog steeds heel veel voldoening in het beantwoorden ervan. Stuk voor stuk zijn die correspondenties echt uitgegroeid tot een fijne vriendschap. Dit is echt iets voor mij, vind ik, en dus hou ik het ook echt goed vol. Er zijn natuurlijk wel periodes dat het me wat minder afgaat, maar meestal herpak ik mij op vrij korte tijd en moeten ze niet te lang op hun brief of kaartje of e-message wachten.

Via Facebook kreeg ik een bericht dat er gisterenavond een oproep was aan de ganse wereld om op hetzelfde tijdstip te mediteren voor vrede. Daar heb ik dan aan meegedaan, en dacht ik niet alleen aan situaties veraf, maar ook dichtbij... Ik neem mij voor, om dat vaker te doen...

00:57 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-13

levenswerk

Vandaag ging ik naar goede maandelijkse gewoonte naar mijn bezinningsplek, de cisterciënzerabdij in Brecht. De dag was goed gevuld, vooral met allerlei contacten, hoewel dat eigenlijk mijn bedoeling niet was. Ik was eerder gegaan om wat tot inkeer te komen, maar ik nam alles wat op mijn weg lag, welwillend aan. Op een moment wilde ik mij naar de kleine kapel begeven om er te bidden en toen kwam ik in de gang een dame tegen, die ik nog kende van een vorig bezoek aan de abdij, en die met mij begon te praten. Het gesprek kwam op het meisje dat ze via de Jeugdrechtbank opvangt als pleegmoeder en ze vertelde, vertelde met zo'n enthousiasme dat het haast aanstekelijk werkte. Het leek anders niet altijd makkelijk, maar die vrouw was erg gedreven en dat moment was nog hetgeen mij tijdens deze dag het meest deugd deed, zoniet mij toch het meest getroffen heeft. Ik vertelde haar ook een beetje over mijn levenswerk, mijn brieven met de gevangenen. Ik zei later tegen de zuster met wie ik dan altijd praat als ik daar ben, dat ik wat nood had aan mensen rondom mij die mij zoals die mevrouw konden inspireren en aanmoedigen en bij wie ik regelmatig eens zou kunnen 'bijtanken'. De zuster sprak mij van de 'cisterciënzer geassocieerden', geheel vrijblijvend natuurlijk en ik nam mij voor om eens te gaan kijken naar de website van de abdij. 'k Was nog niet goed en wel thuis of ik keek ernaar, maar ik denk niet dat het iets voor mij is. Er is een maandelijkse bijeenkomst in de abdij die een ganse dag in beslag neemt en die aanvangt om 9u30 's morgens. Dat haal ik niet! Bij die groep staat ook de spiritualiteit van de cisterciënzers centraal, dus zoek ik toch nog iets anders. Het is zo dat ik al heelwat 'voedende' contacten heb in de wereld der religieuzen : Brecht, Bonheiden en nu is daar ook Schilde bij gekomen. Bovendien is er ook de stille meditatie op donderdagavond in Lier en heb ik daar wel zo'n soort groepje...

Ondertussen ben ik beginnen lezen in 'Zen of het konijn in ons brein' van Tom Hannes. Ik vind het heel leerrijk. Het leest vlot, hoewel het niet altijd makkelijk is, maar ik schiet goed op en dat wil al wat zeggen... Tom Hannes is naar het schijnt bekend in de wereld van het Zenboeddhisme en ik denk dat hij kan bogen op reeds vele jaren ervaring in de branche. Zenmeditatie is blijkbaar anders dan christelijke meditatie, die ik probeer te beoefenen, maar veel komt toch op hetzelfde neer.

In elk geval voelt het goed aan om mij reeds enkele dagen bewust toe te leggen op wat meer inkeer. De problematiek met mijn buren laat me trouwens niet los. Ik denk er veel over na, praat er met een aantal mensen over, en mediteer erover. Ik ben mij nu aan het afvragen of de situatie mij niet op mijn weg gelegd wordt om er iets mee te leren, o.a. om niet altijd alles te willen controleren in mijn leven en om dit te zien als een 'kruis' dat ik te dragen heb. Door om te leren gaan met deze constante bron van irritatie en slaapgebrek. Door te leren appreciëren wat er goed is in mijn leven, en het minder goede erbij te nemen. Ik vraag het me werkelijk af. Nooit kan het 'plaatje' in ons leven immers perfect zijn. Allen lijden we ergens onder. Maybe it's just part of the game...

22:49 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

20-08-13

over daten e.a.

Walter's lieve comment op m'n blogje deed mij de dag beginnen vol frisse moed. De dag kabbelde dan ook rustig voort met hier en daar deugddoende babbeltjes, terraskes in de zon, een beetje shoppen en een gebedsdienst vanavond in mijn parochie. Vanavond zag ik op het terras van mijn stamkroeg een andere regelmatige bezoeker aldaar met wie ik een leuk praatje had, nu ik hem al enkele dagen niet gesproken had. Het weer blijft nog een tijdje goed, dat wordt nog genieten geblazen.

Dat leuk praatje ging o.a. over daten en het bracht mij bij de herinnering aan hoe onplezierig dat tijdsverdrijf wel was. Voor mij is het zeker geen geschikt medium om iemand te ontmoeten en ik stel mij de vraag of dat wel voor iémand wel het geval is. Telkens kwam ik vrij snel op de proppen met het feit dat ik een fysische handicap heb en meestal joeg dat mensen weg. Op een ontmoetingssite voor personen met een beperking vond ik het ook niet leuk daten, de spanning blijft ook daar immers dezelfde. Daar komt bij dat ik dan niet alleen met mijn eigen beperking rekening te houden heb, maar ook met die van een ander, en voor mij persoonlijk lijkt dat wat te veel te zijn. Hier spreek ik dus alleen voor mezelf.

Dus ben ik allang tot de conclusie gekomen dat het iemand zal zijn die ik ontmoet in het reële leven en met wie ik eerst een tijdlang bevriend ben. Dus op de goeie ouwerwetse manier... Ik denk dat het zo iemand zal zijn, of niemand. Ik zie er hoe langer hoe minder tegenop om de laatste tientallen jaren die ik hoop hier op aarde nog te mogen vertoeven, alleen door te brengen. Wat is trouwens 'alleen' zijn, als ik denk aan al die vrienden die ik heb en aan alles dat ik ook hier in Lier doorheen de jaren heb opgebouwd?

Alleen voel ik me nog het allerminst, als ik de Aanwezigheid voel van mijn enige meester Jezus himself...

01:10 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

19-08-13

mysterie en diepgang

Twee weken geleden ging ik bij gewezen missionarissen op bezoek in hun huis in Schilde. Het was er een prachtig domein, een beetje afgelegen van de baan en ik vind dat die oude paters allen daar erg goed wonen. Aan het huis is een refter, waar we een kopje koffie dronken, en een ontmoetingsruimte. Er is een bibliotheek en een vergaderzaal. Ze hebben er allen een dubbele kamer, met werkkamer en slaapkamer. Het is er bijzonder rustig en zolang de paters niet te veel zorgen nodig hebben, kunnen ze daar de rest van hun leven blijven wonen. Elke dag komen ze een half uur voor het middageten bijeen voor een aperitiefje. We wandelden ook een stuk in het domein over een geasfalteerde weg, broeder Jan, die bijna 100 jaar oud is, volgde ons. 'Ons' is broeder Frans en mezelf. Broeder Frans heb ik ontmoet bij de stille meditatie in Wommelgem en hoewel we geen van beiden er nog naartoe gaan, zijn we wel in contact gebleven. Die bewuste zaterdag was echt wel een prachtige dag. Ze lieten mij ook de grote kapel en de kleine kapel zien, en zoals gewoonlijk vond ik de kleine kapel het mooist of de plek waar ik me tot de grootste ingetogenheid zou kunnen brengen.

Broeder Frans zet mij ook in de huidige problematiek van overlast vanwege de buren aan, om veel tot inkeer te komen door gebed en meditatie. Hij heeft gelijk, door inkeer kom je tot meer rust met jezelf en word ik misschien dan ook minder snel geïrriteerd door die overlast en zal ik misschien - met de nadruk op 'misschien' - iets gemakkelijker slapen. Volgens mij is dat echter ook alleen maar mogelijk als ze de overlast toch tot een minimum beperken. Ik ben iemand die slecht in slaap geraakt en daar bij voorkeur stilte voor nodig heeft. Helaas kan ik dat niet eisen van mensen die de gewoonte hebben om eerder 's nachts te leven, hoewel er geen lijn in valt te trekken. Vandaag bijvoorbeeld is het al heel de dag stil, en zo te horen zal de nacht ook stil zijn. Daar zal ik dan wel met volle teugen van genieten, maar helaas zal dit ook weer van korte duur zijn. En het is niet ik alleen die het zegt, maar de mensen die mij 's nachts komen verzorgen ook.

Ik ga de richtlijn van Frans in mind, mij nu wat toeleggen op gebed en meditatie... nu het hier stil is, ga ik ervan lekker profiteren... 'k Heb maar één kaars branden, voor de rest is het hier in duisternis gehuld. Ik hou van het mysterie en van de diepgang van de nacht...

00:38 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

07-08-13

ontspannen dagje...

Stilaan voel ik het in mijn arme hoofdje weer rustig worden... Vandaag heb ik mij heerlijk kunnen ontspannen. Een fijne vriendin kwam met haar rond buikje mij bezoeken en we rondden het samenzijn af met een wandeling over de Lierse vesten. Ik had haar ook gevraagd om vooraleer ze bij mij toekwam, iets te gaan halen voor het vieruurtje alsook het brood dat ik besteld had en we smulden bij een kopje koffie.

Later op de avond trok ik gewoontegetrouw naar het terraske van mijn stamkroeg op het Lierse Zimmerplein en daar ontmoette ik twee lieve vriendinnen die ik aan elkaar voorstelde. Op sommige momenten werd het me te druk ook omdat het vanavond bridge-avond was en de bridgers toestroomden. Eens die naar boven waren, was het iets rustiger. Ik kon het mijn vriendinnen zeggen dat ik het wat druk vond en ze hielden het wat rustiger ook. Tegelijk vond ik het wel fijn dat ik wat afleiding had. Ik vertelde van mijn penpals in Amerika (deze week kreeg ik nota bene al vier brieven toe) en zo had ik ook mijn bijdrage aan het gesprek wat ik wel leuk vind. Dikwijls neem ik eerder de luisterende rol aan, maar sommige mensen hebben dan de neiging om mij in het gesprek helemaal niet meer te betrekken en dan voel ik mij erbij zitten 'als een bloempot' bij wijze van spreken... Ik vind het ook moeilijk om mij in het gezelschap van meerdere mensen, zeker als die van verschillende hoek komen, te manifesteren. Dan voel ik mij soms overspoeld door degenen die wel durven praten en loop ik soms gewoon weg, omdat ik er niet tegenop kan. Niet leuk, maar vanavond was het dus anders.

Vanavond heb ik al heerlijk in de koelte op mijn terraske thuis gezeten. 'k Heb een tijdschrift besteld voor de verjaardag van één van mijn penpals. Als ik dat doe via een erkende verdeler, dan is dat toegelaten. Ik zou niet een boek of een ander voorwerp kunnen opsturen van bij mij thuis of zo. Die briefwisseling is echt aan heel stricte regels onderworpen, maar ik hou me er gewoon aan want het gevolg is anders dat het je gewoon wordt teruggestuurd... alle moeite voor niets en je penpal heeft er ook niets aan. Dus het opsturen van een brood waar een vijl in zit, dat is hier niet mogelijk... Lachen.

00:44 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-13

trend

Die enkele prikkelarme dagen deden mij alvast deugd... Stilaan is een weg uit mijn benarde situatie zich aan het concretiseren. Hoop doet leven. Ook de vriendschap van heelwat mensen en ook van de familie. Ik kreeg vanavond meer in het bijzonder een sms'je dat me echt plezier deed. Dan denk ik, de basis is nog steeds goed, als ik met die kleine dingen mij al beter ga voelen...

Morgen krijg ik leuk bezoek. Daar kijk ik alvast naar uit.

De trend is toch weer gezet. Vanavond heb ik een wasmachine laten draaien en de was in de droogkast opgeplooid en weggelegd. Ook die kleine dingen geven mij kracht...

Ik ondervond dat door de moeilijkheden ik voor die kleine beslissingen in het leven wat besluiteloos was... en dit voelde niet leuk aan. Een dierbaar iemand zei me van me dat voorlopig even ook niet op te leggen, om beslissingen te moeten nemen. Ik liet het dus wat los en kreeg heelwat energie terug. Ik heb wat geleefd op automatische piloot vandaag, maar het doet wel eens goed om eens de teugels te vieren. Ja momenteel is het een beetje meer overleven dan leven, maar ook daar kom ik wel door...

00:34 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-13

prikkelarm

Vandaag hield ik een japonnendag... alsook een prikkelarme dag. Ik ga volgende week ook zo goed als mogelijk pikkelarm doorbrengen.

Ik heb ook een deel van de dag doorgebracht in mijn bed, had wat slaap in te halen. Ik vind het wat jammer, want ik denk dat het een mooie dag was, maar de nacht ervoor had ik geen oog dichtgedaan omwille van hinder van mijn argloze buren. Er wordt aan gewerkt.

Het heeft allemaal wel deugd gedaan. Ik weet dat ik van slapen overdag geen gewoonte mag maken, het was normaal gezien ook maar uitzonderlijk. Ik heb getwijfeld of ik na mijn avondeten nog eens in mijn bed zou gaan liggen, maar uiteindelijk heb ik de rug van mijn elektronische rolstoel waarin ik zat, naar achter gekanteld en zo gaan zitten in de deuropening, met ook muziek van mijn mp3'tje, mmmm... Het is nu lekker koel (koeler buiten dan binnen), het deed weerom heel veel deugd.

 

22:32 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-13

bijtanken

Dag vrienden

De schrijfkriebels laten zich weer voelen. Af en toe een statusupdate doen op Facebook lijkt mij op dat punt niet te volstaan. Met frisse moed beginnen we er weer aan, al kan ik nog niets vertellen over de frequentie waaraan ik hier opnieuw kom posten. 

Het zijn voor mij weerom zeer moeilijke tijden, toch weer een uitdaging om er een oplossing voor te vinden en om steeds weer de innerlijke krachtbronnen aan te boren die zelfs in de moeilijkste momenten, aanwezig lijken te zijn.

'k Voel dan ook de nood aan wat meer stille verinnerlijking. Met het mooie weer ben ik veel onderweg, en dat is ook plezant, maar ik ondervind dat ik het nodig heb om regelmatig even stil te staan bij mezelf en bij Jezus die mijn grote inspiratiebron is. Bijtanken, noemen ze dat!

23:50 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-13

Blogpauze

Het valt me op dit moment moeilijk om nog veel te komen bloggen. De liefde houdt me bezig. Niet dat er niets meer gebeurt en dat ik niets anders meer doe, verre van daar, maar erover praten gaat niet en het is mijn ding niet om 'er omheen' te praten en doen of er niets aan de hand is. Misschien is het ook zo dat mijn aandacht en mijn energie voor belangrijkere dingen nodig is. Dus las ik hier en nu een blogpauze in voor onbepaalde tijd. Ik laat wel mijn blogje staan. Of en wanneer ik mijn blogje zal hervatten, weet ik op dit moment niet. Ik wens al mijn lezers ondertussen het beste.

00:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-13

net vakantie!

De voorbije dagen heb ik net een beetje vakantie gehad! Lekker gekeuveld met vrienden en vriendinnen op een terraske... Het huishouden is er een beetje mee ingeschoten, maar morgen krijg ik een PAB-stagiaire dus ga ik haar wat opdrachten kunnen geven om in te halen wat is blijven liggen. Ik heb ook lekker lui gedaan en ben enkele keren iets gaan eten. Gisteren bestelde ik een linguini met peer en gorgonzola, mmmm... lekker!

Tijdens één van die vakantiestemmige gesprekken kwam ik tot de slotsom dat ik eigenlijk geen ander leven zou willen hebben dat hetgeen ik nu leid. Dat ik met niemand zou willen wisselen. Daar keek ik zelf wat van op! En het is echt waar, ik meen het! Het leven is vol beproevingen en tegenslagen, maar ze maken een mens sterk en wijs en verlenen hem/haar diepgang.

01:17 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |