13-11-13

mijn avonturen met 'Adagio', de mystieke afscheidsverzen van Felix Timmermans

Van deze dichtbundel had ik geen weet, tot ik onlangs nr. 169 ontving van de e-zine Meditatief, een initiatief van de Vlaamse christelijke meditatie. Geïntrigeerd door het mooie vers, ging op zoek in de bib naar Adagio. Met de hulp van een vriendin (met mijn rolstoel kon ik er niet aan) vond ik een exemplaar 'met meditaties van Herman-Emiel Mertens'. Thuis keek ik het boekje in en werd meteen gegrepen door het authentieke en het diepgaande van deze gedichten en door de weerklank die de verzen in mezelf opriep. Ik las ook dat deze bundel het allerlaatste werk is van deze wereldberoemde Lierenaar en schrijver van vooral romans, waaronder Pallieter, zijn meest bekende boek. Met deze verzen neemt hij afscheid van zijn leven en geeft hij uitdrukking aan zijn diep geloof.

Dit boek wilde ik hebben. Ik zocht op een aantal boekenproviders op het net, maar vond niets. Denkelijk was het boek uitverkocht. Zonder veel hoop, stuurde ik een mailtje naar mijn gewoonlijke boekenhandelaar. Ik nam het ISBN nummer over van het boekje uit de bib. Ik was daar allemaal al een tijdje mee bezig, toen ik dacht aan... De Slegte. Ik tikte www.deslegte.be in en kwam terecht op een nieuwe site, www.polare.be, die een fusie is van selexyz en De Slegte. Meer dan 800.000 tweedehandsboeken, daar moest ik zijn. Ik zocht onder poëzie, niets te vinden. Ik zocht onder het ISBN nummer, weeral niets te vinden. Toen dacht ik er eindelijk aan om gewoon 'Felix Timmermans' in te tikken en dat leverde me rond de 100 resultaten op. Dat viel nog mee. Ik vond drie exemplaren van het felbegeerde werk, waarvan één van een onbekende uitgever (ik vermoed dat het nog een uitgave betreft daterende van rond het overlijden van de dichter), dit betrouwde ik niet echt, maar er waren ook twee exemplaren uitgegeven samen met een zekere De Keersmaeker. Het is een andere versie dus dan die ik leende bij de bib. Ik heb ze beide gekocht, één voor mezelf en één waarmee ik iemand denk te verrassen als Kerstcadeau (hij leest mijn blogje niet, dus kan ik het hier zorgeloos vertellen). Ik ben dus erg in mijn nopjes. Om helemaal in schoonheid te eindigen, geef ik u één van de gedichten uit Adagio mee :

 

 

'k Huiver van ontzag en glorie

als ik U in mij herken.

Maar ik schaam mij U te dragen,

daar ik zoo ellendig ben.

 

Heden zal ik voor U knielen,

morgen glijd ik weer vandaan,

om gebroken weer te keeren.

't Licht gaat uit en 't licht gaat aan.

 

Als betooverd aangetrokken,

draai ik immer rond Uw schijn,

aarzelend en toch verlangend

vlam van Uwe vlam te zijn.

 

Ach ik weet het, 't kan niet helpen,

eerst moet ik den trotschen muur

van mijn eigen ik afbreken,

en dat slaat dat zalig uur.

 

Dat is juist mijn angst en zorge,

en dàt is mijn laffe pijn,

dat Gij dan te groot geworden,

ik mij zelf niet meer zou zijn.

 

(uit 'Adagio' van Felix Timmermans)

 

 

01:56 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

10-11-13

Bang on a Can in deSingel

Vanavond was ik één van de anders niet zo talrijke, maar wel bevoorrechte toeschouwers van het optreden van Bang on a Can All Stars featuring Lee Ranaldo, in de Blauwe Zaal in deSingel. Bang on a Can is in 1992 opgericht (zo las ik in het programmaboekje) en is de samenwerking tussen drie hedendaagse klassieke componisten uit New York, waaronder een zekere Lang, naar één van wiens werken ik reeds eens ben gaan luisteren eveneens in deSingel. Deze samenwerking deed onder andere een altenatief muziekfestivalletje ontstaan met de naam Bang on a Can. Daar is ook de groep Bang on a Can All Stars uit ontstaan, die blijkbaar een brug wil slaan tussen hedendaagse klassieke muziek en het meer populaire genre, waaronder punk, rock en pop. Lee Ranaldo, die het laaste nummer en mede één van zijn composities meespeelde op zijn elektrische gitaar, is medeoprichter van Sonic Youth, die wel meerdere van mijn lezers bekend zal zijn. Bang on a Can bestaat uit 6 muzikanten, contrabas, cello, piano, percussie, elektrische gitaar en tuba en fagot. Vanavond werden er werken gespeeld van 6 verschillende componisten, waaronder Reich (de enige die niet meespeelt in een rockgroep), wiens minimalistische muziek ik altijd kan smaken, Fred Frith en dus ook Lee Ranaldo. Deze laatste 'speelde' echt met zijn gitaar en bracht er allerlei geluiden mee voort. Bijvoorbeeld legde hij zijn gitaar met het uiteinde van de hals tegen de grond en maakte op de vloer een halve cirkel. Dat bracht een heel eigen geluid mee. Alle muzikanten vanavond voelden zich erg op hun gemak op hun instrumenten. Er waren rustigere stukken en ook wildere stukken, die zich lieten ontketenen tot een waar gedruis. Het applaus achteraf was erg enthousiast, verstilde even om weer op te laaien waardoor de artiesten het publiek nog maar eens kwamen groeten. Een bisnummer kregen we niet, maar persoonlijk voelde ik mij voldaan met de zes vrij lange composities. Ik ging voor het concert ook luisteren naar de inleiding, die ik steeds interessant vind. Het was weer een avondje om van te genieten...

02:07 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

08-11-13

jade

In Dans met je Schaduw van Kim Nataraja las ik een mooi verhaal dat ik jullie niet wil onthouden :

 

Een man was vanaf zijn allereerste bezoek aan China bekoord door de schoonheid van jade. Hij voelde zich gedreven alles daarover te weten te komen. Hij benaderde een Chinese vriend om te vragen of hij een leraar kon aanbevelen. Gelukkig kende deze vriend iemand die kon helpen. Een paar dagen later bezocht onze man de aanbevolen leraar. Hij belde aan en na een paar minuten werd hij door een dienaar binnengelaten, deze vroeg hem zijn bijdrage in een mandje te leggen en bracht hem toen naar een kamer. Deze kamer was totaal kaal en wit geverfd. Er stond één stoel in het midden van de kamer met daarnaast een tafeltje. Na enkele minuten verscheen de dienaar weer met een prachtige jadesteen, plaatste deze op het tafeltje en verdween. De man wachtte geduldig op de leraar. Maar niemand kwam de kamer binnen.

Na een uur opende de dienaar de deur en leidde de man naar buiten. De man was een beetje in verwarring gebracht maar besloot toch terug te gaan. Hij dacht dat het misschien een test was. Hij had gehoord over novicen die op die manier werden getest om tot een klooster te worden toegelaten.

Week na week hetzelfde verhaal : de deur werd geopend en hij werd gevraagd zijn bijdrage in het mandje te leggen. Daarna werd hij de kamer binnengeleid en een jadesteen werd naast hem achtergelaten. Nooit verscheen de leraar. Op een dag echter, alles scheen te verlopen als altijd, maar een paar minuten nadat de dienaar de steen had achtergelaten, sprong de man op, stormde naar buiten en belde zijn vriend op. Toen zijn vriend vroeg wat er deze maal anders was gelopen dat hem zo kwaad had gemaakt ontplofte hij en zei : "Het is ongelooflijk! Ik heb er genoeg van! De leraar is nog steeds niet verschenen! En het toppunt is : de dienaar heeft deze maal een namaaksteen achtergelaten!"

 

Knipogen

 

00:47 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-13

thuis

Stilaan ben ik er een gewoonte van aan het maken, om zo rond middernacht een half uurtje in stilte te mediteren. Van de begeleider van de meditatiegroep, heb ik een cd gekregen met resp. 10 minuten, 20 minuten en 30 minuten stilte, telkens voorafgegaan en gevolgd door rustige muziek. Dus als je voor één van de opties kiest, weet je wanneer je begint en wanneer je weer kunt stoppen, als je die cd opzet. Heerlijk is dat. Dankzij het mediteren en dankzij hetgeen ik de laatste tijd aan het lezen ben, ben ik in mijn geloof weer 'thuis' aan het komen. Vanavond woonde ik de eucharistie bij in mijn parochie. Ook dat is een gewoonte aan het worden voor elke maandagavond. Ook daar voel ik mij helemaal op mijn plaats.

De laatste week ben ik niet meer naar mijn stamkroeg geweest. Eerst dacht ik dat ik het verschrikkelijk ging missen, maar ik ondervind dat ik andere plaatsen (her)ontdek om naartoe te gaan, zoals het leescafé in de bib, en dat hoewel ik dan meer thuis ben, ik me bijna nooit verveel. Thuis weet ik altijd wel wat doen. Is het niet mijn blogje, dan is het Facebook, of de muziek of het gebed of mijn pennenvrienden enz.. Ook moet er in huis gewerkt worden aan het huishouden en ook dat wordt dan iets beter opgevolgd, als ik minder uithuizig ben. Misschien komt het tekenen ook weer terug in mijn leven, voor mij lijkt dat eerder een winterbezigheid te zijn.

Niet naar mijn stamkroeg gaan, al is het voor even, brengt me rust.

02:02 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

03-11-13

Realiteit

De duisternis is gevallen, dan ben ik altijd meer geïnspireerd om te schrijven. Vorige donderdag bij de stille meditatie was de voorzitter van Christelijke Meditatie Vlaanderen op bezoek. Hij vernam dat ik het boek Sprekende Stilte van Laurence Freeman had gelezen en was daar zeer verbaasd over... Hij vroeg me of ik een artikel zou willen schrijven voor de Nieuwsbrief en ik accepteerde. Ik voelde mij wel vereerd dat de vraag me gesteld werd... Nog donderdag in de late avond zette ik mij aan het schrijven en kwam tot een eerste versie, die ik bewaarde tot de volgende dag. Vrijdag bracht ik nog enige correcties aan en stuurde hem door. De begeleider van de groep vond hem goed en stuurde hem door naar de voorzitter. Ik heb echt heel veel aan die groep stille meditatie...

Ik ben nu aan het lezen Dans met je Schaduw van Kim Nataraja. Zij is een medewerkster van Laurence Freeman en heeft al aardig wat watertjes doorzwommen op gebied van meditatie. Ze blijft dus minder strak plakken aan het christelijk geloof, al is ze reeds vijftien jaar actief bij de beweging van de christelijke meditatie. Zij heeft het in haar boek meer over de psychologische weerslag van meditatie op de persoon en haar visie is erg interessant, al begint alwat geschreven is over meditatie in het algemeen, sterk op elkaar te lijken in mijn ogen. Misschien is dat omdat de visies op een diep niveau concorderen. Ik heb zonet gelezen Angst van Thich Nhat Hahn, een Vietnamese boeddhistische monnik, en wat hij schrijft komt met werken van andere auteurs over dit thema, voor een groot stuk overeen, al zal het ook ervan verschillen, uitgaande van een ander geloofsperspectief. Maar het is wel troostend te merken dat alle schrijvers het over een aantal dingen eens zijn en ik begin echt vanuit de meditatie een Realiteit te bevroeden die ik voorheen reeds vermoedde, maar mij nu reëler en tastbaarder voorkomt.

23:29 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-13

muziek is al wat de klok slaagt bij Madame...

Vorige week had ik een serieuze dip, en ik heb jullie daar niet mee willen lastigvallen. Sindsdien ben ik er langzaam maar zeker terug uit aan het komen. Zondag ben ik naar de Opendeurdag geweest van de plaatselijke boekenhandel waar ik vriendelijk ontvangen werd met een kopje koffie en een gebakje. Ik kocht er een vier cd-box Best of Jazz van Klara en daar ben ik nu van aan het genieten.

Het is met verdriet dat ik vernam dat Lou Reed overleden is verleden zondag. Voor mij was hij niet alleen een idool, hij was ook een gezel die met zijn muziek mij bijna heel mijn leven heeft begeleid. Ik ben zo gelukkig dat ik hem live heb zien optreden in de Bozar in Brussel enkele jaren geleden, met wat ze bij Late Night van Klara zijn magnus-opus noemden, Berlin. Hij trad toen op met een orkest en met een meisjeskoor. Vandaag kocht ik van hem Lulu, dat hij samen opnam met Metallica. Deze cd dacht ik al langer te kopen, nu kreeg ik helaas een reminder... Lulu is zacht gezegd luidruchtig, maar in zijn genre vind ik het uitstekend. Muziek om op te zetten als mijn buren er niet zijn (grinnik). 

Van een heel ander genre (hoewel...) heb ik vandaag ook regelingen getroffen om in november naar twee concerten te gaan in de Singel. Eén concert is met Bang on a Can, een project met hedendaagse muziek, opgericht door enkele componisten enkele decennia geleden in de States. Dit project kan legendarisch genoemd worden. Een andere legende, Reinbert De Leeuw, die ik nog ken van opnames van pianowerken van Erik Satie, ga ik ook bewonderen en ik kijk er erg naar uit. De Leeuw heeft een heel eigenzinnige interpretatie van Satie op plaat gezet, hij speelt diens werken namelijk vrij traag en dat geeft een heel speciaal en intiem effect. De Leeuw wordt voor het concert ook geïnterviewd in de Blauwe Foyer, ik ben er zo op gebrand om hem te horen, dat ik daarvoor iets anders uitgesteld heb.

23:52 Gepost door Martine | Commentaren (4) |  Facebook |

20-10-13

het is weeral voorbij, of toch niet?

De retraite was over de ganse lijn erg deugddoend. Ik hoopte vooral er mijn innerlijke vrede terug te vinden, en dat is duidelijk wel het geval, en véél méér. Ditmaal wist ik een goed evenwicht te vinden tussen inkeer en gebed aan de ene kant en contact met mensen aan de andere kant. Vorige keer dat ik gegaan was, was ik al te diep gezakt in de stilte en dat bleek voor mij niet goed te zijn. Dus leer ik wel degelijk uit het verleden. Ik had het boek bij dat ik gekregen had van de begeleider van de meditatiegroep, Sprekende stilte van Laurence Freeman. Het leek precies aan te sluiten en antwoorden te bieden op de vragen waarmee ik toen zat en waarover ik wilde, ja, mediteren. De stilte-momenten waren voor mij achteraf bekeken toch wel de sterkste momenten. Deze retraite was voor mij ook een 'bad van liefde'... Ik kwam terug thuis met een warme gloed en een grote innerlijke vrede in mijn hart en nu hoop ik dit alles een tijdlang te kunnen vasthouden... Ik ben in elk geval thuisgekomen met een mooie cd, waarop twee zusters van de abdij de citer en de altfluit bespelen, en het is een mooie, rustgevende herinnering aan een korte maar hartversterkende verblijf bij de zusters. Ik ben ook teruggekomen met nieuwe hoop voor de toekomst en met nieuwe inzichten hoe mij te positioneren tegenover iets dat mij momenteel erg nauw aan het hart ligt...

00:01 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-13

gerust

Vanavond heb ik geluisterd naar Round Midnight, het gezapige jazzprogramma met Rob Leurentop op Klara. Er ging veel aandacht naar Lester Young, met opnames samen met Billy Holiday, en de blues uit het diepe zuiden van de Mississippi. 'k Heb ervan genoten.

De laatste brief, die nog lag te wachten, heb ik gisterenavond beantwoord. Vanavond heb ik ook nog een kaartje geschreven voor één van mijn penpals van wie ik al een tijdje niets meer heb gehoord en om wie ik me wat bezorgd maak. Dan kan ik nu met een (redelijk) gerust hart morgen vertrekken.

00:10 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-13

binnenkort op retraite

Met reuzenpassen komt mijn volgende retraite er aan. Volgende week, enkele dagen in komplete rust en stilte. Ik zie ernaar uit. Ik ben er ook aan toe. Door omstandigheden, waarvan ik jullie de details bespaar, was ik even het spoor bijster. Er was door de spleetjes en gaatjes in mijn geluk, een beetje ontevredenheid geslopen over de gang van zaken. Het was lichtelijk aan het evolueren naar een obsessionele gedachte, dat ik maar niet kreeg wat ik wenste. Dus voelde ik mij helemaal niet in mijn sas. Rationele overwegingen hielpen niet. Ik weet dat het niet goed is de wereld te betreden vanuit mijn wensen en verwachtingen. Of vanuit een gevoel van onrecht te worden aangedaan. Maar geraak er maar terug uit,  uit dat slop van negativiteit... Een sms'je van de vrouw die met mij meegaat op retraite haalde mij uit het moeras van het verzet tegen vanalles en nog wat. Ze vroeg me of alles al in orde was voor ons verblijf in de abdij. Dit verplichtte mij om mij met de concrete voorbereiding van mijn korte vakantie bezig te houden. Hetgeen op voorhand kan geregeld worden, de assistentie, de kamers, het vervoer, dat allemaal is al lang in orde. Maar het lijstje moest nog opgemaakt worden en daar hield ik me mee bezig. Ook begon ik hiermee mijn telefoontje met een vriendin, met wie ik gisteren wat bitsig was geweest. Het begint mij te dagen dat ik tijdens de retraite en dankzij de rust en de stilte aldaar, vast mijn innerlijke vrede van oudsher zal terugvinden. En de toon is alvast gezet...

00:35 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

05-10-13

olé! of het plezier van het (zien) dansen

 Vanavond ging ik naar een unieke, authentieke flamenco-avond. De gelegenheid ging door in de refter van het Liers cultuur centrum Vredeberg. Deze was redelijk goed gevuld en de verwachtingen waren hoog gespannen. De avond was ingericht ten voordele van een honden- en kattenshelter in Sevilla, Spanje en de vier dames die vanavond zouden dansen, zijn vrijwilligster bij die shelter, die door de ondersteunende organisatie, Hondenzorg vzw, in België waren uitgenodigd.

Toen de vier vrouwen zich op de dansvloer begaven, was de bewondering groot want ze hadden allen traditionele klederdracht aan. De dansavond werd ingezet door de vrouw die blijkbaar zowat de leiding had en die één van de 'Sevillanas' zong. Nadien ging het er wervelend en sierlijk aan toe, met heel veel de armen in de lucht, zwierende heupen en het flapperen van de volants van hun kleren. Er was ook handengeklap en de 'leidster' gebruikte voor enkele dansen ook haar castagnettes... Het was dus echt wel een dansfestijn, zoals ons was aangekondigd, al waren de dames geen professionelen, hetgeen ze zelf ruiterlijk toegaven, en al waren ze afgepeigerd door de reis vanuit Spanje. Toen ze dames uit het publiek uitnodigden, waren er blijkbaar toch wel twee vrouwen ervoor te vinden om zich op de dansvloer te begeven... onder luid handengeklap. Later ging ook een man op de dansvloer staan, waardoor hij ook heelwat applaus oogstte! Toen ik stilletjes aan huiswaarts vertrok (hetgeen helemaal niet ver was, eigenlijk achter de hoek), stonden er veel mensen te dansen en in de handen te klappen en olé te roepen. Dus heb ik me toch wel heel goed geamuseerd.

Ik heb foto's getrokken, die ik niet zo erg gelukt vind, maar ik heb er de in mijn ogen beste uitgepikt voor jullie :

 

 

DSCN0131.JPG

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |