24-02-14

troost

Dag lieve vrienden

Stilaan begin ik de weg terug te vinden naar een eigen plek in deze wereld. Terug van een traumatiserende opname in januari, had ik het moeilijk om mijn eigen 'plek' of 'rol' in deze veeleisende wereld terug te vinden. We leven in een wereld vind ik waarin we geacht worden 'productief' te zijn, je moet het verdienen om te mogen leven en deel uit te maken van het geheel. Een bijzondere tol voor mensen die om één of andere reden zich niet echt kunnen inzetten op de arbeidsmarkt. Hoewel ik heel goed weet dat ik echt wel alles heb gedaan dat ik kon, was het voor mij een troost toen ik gisteren op televisie op het kanaal 'kto', een christelijk kanaal, hoorde zeggen dat we niet ons recht van bestaan moeten 'verdienen', maar dat we dat geheel krijgen van God, zonder dat we daar iets voor moeten doen. Wel wil ik mijn steentje bijdragen aan een goede wereld, waarvan er meer en meer mensen durven dromen, maar waarvoor nog heelwat werk aan de winkel is. Zo ben ik heel erg gelukkig dat ik vanavond de kracht vond om weer een brief te schrijven naar één van mijn pennenvrienden in de gevangenissen van de US. Ik vind in de eerste plaats dat we als vrienden op elkaar moeten kunnen blijven rekenen en mekaar trouw moeten blijven, maar ook dat ik mij zo op mijn manier 'nuttig' maak in deze wereld. Ik wil ook trouw blijven aan die momenten toen ik zo duidelijk en blijvend voelde dat ik dit écht wilde doen. Volgens mij is dit doen wat Jezus verlangt dat we zouden doen, nl. aandacht hebben voor de hulpbehoevenden in deze wereld. En het ligt me dan ook nauw aan het hart, om mijn eenzame penpals te blijven steunen...

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |