19-03-14

roeping

Eindelijk vind ik wat inspiratie om hier nog eens te komen schrijven. Al van toen ik terug thuis was van in het ziekenhuis, vecht ik tegen de neiging om depressief te worden. Ik vind zo onmiddellijk mijn draai niet terug. Het is anderzijds ook een periode met veel inkeer en overpeinzen van wat ik hier op de aarde ben komen doen. Ik voel hoe langer hoe duidelijker het verlangen om Jezus na te volgen en te doen wat Hij ons vraagt van te doen. Dat is houden van God en van onze medemens. Wat ik ook heel sterk aanvoel zijn de woorden van Jezus die zei dat wat je de minste onder de mensen hebt gedaan, dat heb je voor Hem gedaan. In deze optiek vind ik het bijvoorbeeld heel belangrijk om te blijven schrijven naar mijn gevangenen-pennenvrienden. Maar ook hier heel nabij besef ik dat de mensen die mij omringen, mij iets zeggen over Jezus zelf.

Laatst ontdekte ik een franstalig televisiestation, kto, en keek er een tijdje heel erg veel naar. Zo kwam ik te weten dat er een apostolische brief is van paus Johannes Paulus II met als titel 'Mulieris dignitatem', over de waardigheid en de roeping van de vrouw. Ik ging naar die brief op zoek en na enkele onvruchtbare pogingen, vond ik hem gewoon op de website van het Vaticaan en kon hem afdrukken en lezen. Ik moet zeggen dat de vrouw er heel goed uit komt, uit die brief. Het is een aanrader voor iedereen die rond dit thema bezig is. Het deed me erover nadenken of het mijn roeping niet was om celibatair te blijven leven en een spiritueel moederschap aan te gaan door er te zijn voor de mensen om mij heen, maar voor mij is dit een stap te ver. Ik laat liever de deur op een kier staan. Ergens heb ik gehoord of gelezen dat als iets een roeping is, dit zo heel duidelijk gevoeld wordt. Dit is niet mijn ervaring rond het celibaat.

Op kto zag ik ook een heel mooie uitzending rond twee mensen, Mireille Nègre en Eric de Rus. Mireille Nègre is een vermaarde danseres, die aan de andere kant ook een aantal jaren bij de karmel is geweest en nu nog steeds een godgewijde is. Maar vooral wat Eric de Rus, dichter en filosoof, vertelde over de roeping van de individuele mens, was precies wat ik op dat moment nodig had te horen. Deze twee mensen hebben samen een boek geschreven, Quand la vie prend corps, en ik heb het besteld. Meer hierover later.

Verhalen over bekering hebben het over het voor en na met na de bekering een kenmerkende grote vreugde. Bij mij blijft die vreugde nog wel weg, maar iemand zei me dat een bekering ook geleidelijk aan kon gebeuren en dat zal bij mij het geval zijn. Aan een bekering werk je elke dag opnieuw. Ik weet ook dat als je wilt horen wat Jezus en God ons te vertellen hebben, je het rondom en vooral binnenin jezelf heel stil moet maken. Daarom leg ik mij er reeds enkele weken erop toe om voor het slapengaan een min of meer lange periode in te lassen van stilte en inkeer of meditatie.

Zo, ik hoop dat ik jullie met mijn verhalen niet verveeld heb.

Nog een goed nieuws : vanaf april begin ik vrijwillig te werken bij de Lierse sociale verhuringsmaatschappij.

 

 

 

 

 

00:03 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Geheel niet vervelend hoor. Deze zaken houden veel mensen van tijd tot tijd bezig.

En tof dat je bij de Lierse sociale verhuringsmaatschappij aan de slag kunt. Alvast succes

Gepost door: janneke | 21-03-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.