24-02-14

troost

Dag lieve vrienden

Stilaan begin ik de weg terug te vinden naar een eigen plek in deze wereld. Terug van een traumatiserende opname in januari, had ik het moeilijk om mijn eigen 'plek' of 'rol' in deze veeleisende wereld terug te vinden. We leven in een wereld vind ik waarin we geacht worden 'productief' te zijn, je moet het verdienen om te mogen leven en deel uit te maken van het geheel. Een bijzondere tol voor mensen die om één of andere reden zich niet echt kunnen inzetten op de arbeidsmarkt. Hoewel ik heel goed weet dat ik echt wel alles heb gedaan dat ik kon, was het voor mij een troost toen ik gisteren op televisie op het kanaal 'kto', een christelijk kanaal, hoorde zeggen dat we niet ons recht van bestaan moeten 'verdienen', maar dat we dat geheel krijgen van God, zonder dat we daar iets voor moeten doen. Wel wil ik mijn steentje bijdragen aan een goede wereld, waarvan er meer en meer mensen durven dromen, maar waarvoor nog heelwat werk aan de winkel is. Zo ben ik heel erg gelukkig dat ik vanavond de kracht vond om weer een brief te schrijven naar één van mijn pennenvrienden in de gevangenissen van de US. Ik vind in de eerste plaats dat we als vrienden op elkaar moeten kunnen blijven rekenen en mekaar trouw moeten blijven, maar ook dat ik mij zo op mijn manier 'nuttig' maak in deze wereld. Ik wil ook trouw blijven aan die momenten toen ik zo duidelijk en blijvend voelde dat ik dit écht wilde doen. Volgens mij is dit doen wat Jezus verlangt dat we zouden doen, nl. aandacht hebben voor de hulpbehoevenden in deze wereld. En het ligt me dan ook nauw aan het hart, om mijn eenzame penpals te blijven steunen...

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-14

soelaas

Dag lieverds,

hier ben ik nog eens weer. 'k Heb weer heelwat meegemaakt. Ik heb een tijdje in het ziekenhuis moeten verblijven en nadien moeten wennen aan nieuwe medicatie. Ik was nog niet goed thuis, of ik kreeg een stevige verkoudheid, die me aan huis kluisterde. De existentiële zelfbevraging lag niet ver. Nu ik meer thuis ben, kijk ik al eens vaker tv. Tv is voor mij een venster op de wereld en het was wel opkijken wat anderen dan weer meemaken. Ik bevroeg mijn eigen depressieve gevoelens en kwam tot de slotsom dat ik die een halt moest toeroepen op de één of andere manier. Ik heb recent veel gelezen, een boek over de gewezen directeur van de gevangenis Leuven-Centraal, een boek van een televisiepresentator die zich tot het geloof bekeerde, en nu ben ik begonnen in 'De medemens en wij' van dr. C.J. Schuurman (knipoog naar Ludo). het is wat droge kost, moet ik zeggen, maar ik ben vastbesloten om dit boek helemaal uit te lezen. Verder kwam het bij me op dat ik bewuster tijd moest uittrekken voor meditatie en gebed. Enkel via deze weg kan ik de vreugde van het bestaan en een innerlijke kracht terugvinden. Ik heb ook 'KTO', een franstalige christelijke tv zender ontdekt en dat draagt bij tot een heel stilletjesaan weer groeiende aarding in wat een mens wat soelaas kan brengen in dit tranendal... : het besef dat we maar een heel klein deeltje uitmaken van het universum en dat we maar gelukkig zijn als we handelen en denken in de lijn van wat God van ons wil. Er lijkt mij geen grotere zelfvervulling te zijn, dan door te doen wat God mij ingeeft te doen. Ik geloof dat hij mij dat duidelijk maakt als ik het heel stil maak rond en in mezelf, en ik mijn hart openstel voor zijn ingevingen. Momenteel brengt me dit soelaas, de rest volgt dan wel, denk ik...

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |