18-12-13

een ongeluk komt nooit alleen...

De laatste tijd was ik aan het sukkelen met mijn elektronische rolstoel en het is zodanig verergerd, dat ik er nauwelijks nog mee durf buiten te komen. Vandaag vernam ik dat door omstandigheden de rolstoel niet zal kunnen hersteld worden voor begin januari... Als klap op de vuurpijl, liet mijn printer het vanavond denkelijk ook definitief afweten... Hij rustte in vrede, hij heeft me vele diensten bewezen...

Ik heb echter besloten om niet bij de pakken te blijven zitten.

Voor mijn printer, heb ik denk ik een oplossing...

En nu ik mij niet meer zo goed kan verplaatsen, laat ik de mensen naar me toekomen... Ik zal zo spijtig genoeg niet naar de meditatie kunnen gaan die voorzien is volgende week dinsdag namiddag. Ik kreeg wel het idee om de groep 's avonds met Kerstavond bij mij uit te nodigen voor een glaasje of een kopje koffie. Ik richt mij daarbij vooral naar degenen die dan alleen zijn, net als ik, maar natuurlijk is iedereen welkom. Ik hoop dat het die avond een gezellig samenzijn wordt, al zijn we misschien maar met twee of drie. Een vriendin komt nu zondagavond ook eten. In januari komt een buurman eten. Ik denk ik heb een mooi en groot huis, ik ga er een gezellige, gastvrije ruimte van maken en sla daarbij twee vliegen in één klap, want tegelijk voorzie ik mij van de nodige contacten.

Eigenlijk ligt dat wat in de lijn van de weg die zich reeds een tijdje aandient, een weg van meer huiselijkheid en meer binnen blijven... Ja, ik zie het wel zitten.

00:05 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.