28-11-13

een begenadigde dag

'Op m'n stoikes' ging ik vanmiddag naar de bib om er de dichtbundel 'Adagio' van Felix Timmermans opnieuw in te leveren, maar onderweg bedacht ik mij en heb ik hem verlengd. Ik ben met die bundel nog niet klaar. Ook de meditaties die erbij geschreven zijn door een theoloog, vind ik erg mooi. Dit weeral in orde zijnde stevende ik af naar het leescafé, waar het zwart van het volk zag en ik vond nog een plaatske in een salonnetje waar de zwerver ook zat waarmee ik eerder reeds kennis had gemaakt. Ik groette hem en ging een lekkere café latte bestellen. Even later geraakte ik aan de praat met de zwerver die Nederlands voor anderstaligen aan het volgen is en trots liet hij het goede resultaat zien van een test. Ik moedigde hem aan. Niet lang daarna kwam er een man bij zitten, die ik ook reeds in de platenhandel had ontmoet, en ook met hem geraakte ik aan de praat. Zoals u nog verder zult lezen, bleek deze dag onder een goed gesternte te staan wat betreft nieuwe contacten. De man met wie ik dus aan het praten was, leek graag te praten over psychologie en spiritualiteit. Zoiets maak ik niet zo vaak mee en ik vond het een bijzonder moment. Ik hoop dat ik die man nog mag ontmoeten. Ik bracht een einde aan het boeiende gesprek omdat ik van plan was om vanavond naar een concert te gaan in deSingel. Eindelijk ging ik Reinbert De Leeuw, een personage die reeds heel mijn leven bijna van grote betekenis is, eens in levende lijve zien. Gelukkig was ik nog op tijd om ook de inleiding voor het concert mee te pikken, waarbij De Leeuw werd geïnterviewd door de huisjournalist. Het programma van die avond, gebracht door Het Collectief onder leiding van De Leeuw, bestond volledig uit werken gecomponeerd in de eerste tien jaren van de vorige eeuw. Blijkbaar moet dat in een bepaalde Weense kring van musici zoals Schönberg, een hele speciale periode geweest zijn die het scharnier werd van meer traditioneel opgevatte muziek naar de atonale, hedendaagse composities. In dit opzicht lijkt het mij een bijzonder interessante en vruchtbare periode geweest zijn met één voet in de oude en de ander in de nieuwe muziek. Het Collectief bracht ons onder leiding van Reinbert De Leeuw gewoon een magisch moment. Ik proefde van alle stukken, waarvan sommige ook wel een sensuele lading hadden, vond ik. Het was een heel krachtig optreden, waarvan twee werken gebracht werden met een sopraan. Ik genoot er niet alleen van, ik was helemaal in vervoering! In die sfeer begaf ik mij na het concert naar het Grand Café en dronk er een glaasje rode wijn. Ik maakte de ober gelukkig met een kleine fooi en ging mijn chauffeur opwachten in de inkomhal. Langs de trap zag ik wat mensen richting uitgang gaan en op een moment zag ik een buitenlands meisje wat aarzelend te staan en zo nu en dan keek ze naar mij of ze hoopte dat ik haar iets zou zeggen. Uiteindelijk vroeg ik haar : 'Is er een probleem?' ze zei dat er geen probleem was. Ze bleek één van de danseresjes geweest te zijn die in de andere zaal mee opgetreden was en ze klaagde over rugpijn. Ze zei ook dat ze zich wat down voelde. Ze kwam wat dichterbij staan en zo babbelden we nog wat. Ze ging met de fiets naar huis en ik zei dat haar dat misschien wat zou ontspannen. Het was een Israëlisch meisje en ze was onze taal niet echt machtig, maar ze trok haar plan wel. Ze was nog maar net vertrokken of er kwam een nette dame de trap af en ze keek me ook aan met een mooie glimlach, die ik haar retourneerde. Ze leek op zoek te zijn naar haar zoon en zo kwamen we ook tot een leuk gesprek. Mijn chauffeur kwam toe en ik reed met de bus huiswaarts, en 'k ben nog altijd in de wolken van deze bijzondere dag. In de bus vroeg ik mij af of al die goede dingen niet een beetje op me afkomen, doordat ik regelmatig mediteer. Ik heb over mediteren een goed boek gelezen en die man schreef dat als je regelmatig mediteert, je leven gaat veranderen. Tegenwoordig kom ik zo'n bijzondere mensen tegen, allemaal nieuwe contacten die erg boeiend zijn en waar ik erg veel deugd van heb. Het valt me echt op!

01:34 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

26-11-13

kriebels

'k Had wreed zin vandaag om naar het leescafé van de bib te gaan, maar toen ik er aankwam moesten ze uitzonderlijk vroeg sluiten omwille van een elektriciteitspanne. Dus dan maar getrokken naar de winkelstraat, wat mij duur te staan kwam, letterlijk dan, want ik kocht mij bijna blut aan cd's bij de plaatselijke platenhandel die deel uitmaakt van een keten dat failliet is. The Essential Leonard Cohen, The Smiths the sound, Eric Clapton unplugged, ABBA gold (!) en nog enkele andere behoren nu tot mijn collectie. In een andere winkel vond ik een leuk cado'tje voor mijn helpster, maar ik verklap niet wat, het zou haar misschien nog ter ore kunnen komen. Vooraleer naar de mis te gaan, at ik wat, om in de mis niet met een rommelende maag te zitten. Tijdens mijn diverse verplaatsingen kwam ik een aantal kennissen tegen van in mijn stamkroeg, die allen belangstellend vroegen hoe het met me was. Die mensen hebben mij nu al een hele tijd niet meer gezien terwijl ik daar bij wijze van spreken tot het meubilair hoorde... Ik kreeg van één van de barmannen te horen 'dat ik nog steeds welkom was'. Na de mis liet ik na een weekje gekookt te hebben, per uitzondering een pizza komen. Nu heb ik wel heelwat te beluisteren en al zeg ik het zelf, ik vind dat ik een goeie keuze heb gemaakt. Ik ben na wat twijfelen weer thuis gebleven, maar het begint weer te kriebelen om mij één van de dagen nog eens te vertonen in mijn stamkroeg...

00:49 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-13

huismeditatie

Mijn dagen en zeker mijn avonden breng ik tegenwoordig thuis door. Dit brengt rust, maar ik was toch blij dat ik vanavond een buurvrouw over de vloer kreeg. Zij vertelde mij dat mijn bloemekes geen pioentjes zijn, maar ranonkeltjes. Ach voor mij is het evengoed, 'k heb er nog altijd evenveel plezier aan. Ik kookte ook vanavond en het smaakte me wel. Ik heb de dag in japon doorgebracht en zo af en toe kan dat wel heerlijk zijn. De ADL 'trakteerde' mij op een heerlijke douche. De weekendkrant is er ook vandaag aan overgeschoten maar dat blijft nog wel leuke leesvoer voor de verdere week. Eigenlijk ben ik momenteel 'Het kindeken Jezus in Vlaanderen' van Felix Timmermans aan het lezen... Ik was aan wat meer ontspannende lectuur toe dan wat ik tot dan toe gelezen had laatst. En deze roman leek me wel geschikt, nu we Kerstmis tegemoet gaan. Tegen de avond laat, als de dagtaak voltooid is en ik de dag aan het afsluiten ben, vind ik bij mijn kaarsjes en wierookstokje de weg naar de huismeditatie terug, net zoals vroeger. Daar ben ik blij om, want ik weet dat die huismeditatie in stilte timmert aan mijn welzijn en innerlijke vrede en geluk.

23:32 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-13

pioentjes

Momenteel ben ik echt in een 'huiselijke' bui. Zo eens iets anders... Voor mijn vieruurtje ging ik wel pannenkoeken eten in het cafetaria van het plaatselijk ziekenhuis, ze waren lekker, maar niet om over naar huis te schrijven... In het winkeltje daar kocht ik de weekendkrant, die op dit moment nog altijd onaangeroerd op de tafel ligt. Onderweg naar huis kocht ik mij bloemetjes, reuze schattige lichtroze pioentjes... Ik nam twee pakjes ervan, ze hadden m'n hart meteen gestolen. Het was erg koud buiten en ik maakte dat ik thuis was. Thuis zocht ik naar een geschikte vaas en zie, mijn pioentjes staan te blinken op mijn salontafeltje. Het maakt het hier meteen wat gezelliger, dit is echt een cado'tje ter ere van mijn huidige huismoederschap... Ik kookte, het was snel klaar want de rode kool kwam uit een pot. Alles afruimen en afspoelen, de afwas is voor morgen. Ook vanavond bleef ik bewust thuis, wat facebooken, wat bloggen, de avond is zo om. 'k Voel me wel wat koortsig en ga sebiet vroeg naar bed.

 

 

pioentjes gedraaid.jpg

23:05 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

paprikasoep

De dokter en het koude weer houden mij thuis. Zodoende ben ik mij aan het ontpoppen tot een waar huismoederke en 'k heb er plezier aan ook. Deze namiddag was ik wat boodschapjes gaan doen en ik had paprika's meegebracht om er soep van te maken. Laat in de avond begon ik er nog aan en bedacht ik mij dat het best was dat ik vandaag de soep nog maakte, want dat de groenten nog goed vers waren. Terwijl ik zo bezig was, dacht ik die soep die maak ik wel voor mij alleen, wat zou het leuk zijn dat terwijl ik zo aan het kokkerellen was, mijn venteke met het zijne zou bezigzijn, een boek, de laptop, of wat dan ook, en wij elk aan onze kant zo verdiept waren in onze activiteiten, maar met een bewust en deugddoend gevoel van samenhorigheid. En zo ging mijn verbeelding aan het fladderen. Mijn verstand kwam er even tussenbeide met z'n stemmeke dat tegenover zo'n fijne momenten ook wel heelwat andere minder aangename dingen zijn aan met iemand samenzijn, maar dat stemmeke kon de pret toch niet bederven...  En de soep smaakt heerlijk!

00:27 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

19-11-13

aan rust toe

Op advies van de dokter, hou ik het deze week wat rustig. Ik zal tijdelijk ook niet op Facebook verschijnen, dat maakt me soms een beetje onrustig en dat wens ik even niet.

 

Toch dacht ik jullie te tracteren op nog een gedicht van Felix Timmermans :

 

 

Ik hoor Uw stem, nu hier, dan daar,

zij klinkt zoo lokkend wonderbaar

in 't dorenbosch verborgen.

Ik heb zoo lang naar U getracht,

zooals de arme kranke wacht

naar 't krieken van de morgen.

 

Uw schoonheid heeft mijn rust verstoord

en jaagt mijn ziel gedurig voort.

'k Ben niet meer 't zelfde wezen.

Uw liefde steekt mij als een piek,

O zoete pijn, zij maakt mij ziek;

toch wil ik niet genezen.

 

Indien Gij U verborgen houdt,

al lokkend achter 't doornenhout,

't mag steken en 't mag kerven,

dan zal ik door de dorens gaan,

al kwam ik bloedend bij U aan,

'k wil in Uw liefde sterven.

 

 

(uit Adagio van Felix Timmermans)

18:05 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-13

mijn avonturen met 'Adagio', de mystieke afscheidsverzen van Felix Timmermans

Van deze dichtbundel had ik geen weet, tot ik onlangs nr. 169 ontving van de e-zine Meditatief, een initiatief van de Vlaamse christelijke meditatie. Geïntrigeerd door het mooie vers, ging op zoek in de bib naar Adagio. Met de hulp van een vriendin (met mijn rolstoel kon ik er niet aan) vond ik een exemplaar 'met meditaties van Herman-Emiel Mertens'. Thuis keek ik het boekje in en werd meteen gegrepen door het authentieke en het diepgaande van deze gedichten en door de weerklank die de verzen in mezelf opriep. Ik las ook dat deze bundel het allerlaatste werk is van deze wereldberoemde Lierenaar en schrijver van vooral romans, waaronder Pallieter, zijn meest bekende boek. Met deze verzen neemt hij afscheid van zijn leven en geeft hij uitdrukking aan zijn diep geloof.

Dit boek wilde ik hebben. Ik zocht op een aantal boekenproviders op het net, maar vond niets. Denkelijk was het boek uitverkocht. Zonder veel hoop, stuurde ik een mailtje naar mijn gewoonlijke boekenhandelaar. Ik nam het ISBN nummer over van het boekje uit de bib. Ik was daar allemaal al een tijdje mee bezig, toen ik dacht aan... De Slegte. Ik tikte www.deslegte.be in en kwam terecht op een nieuwe site, www.polare.be, die een fusie is van selexyz en De Slegte. Meer dan 800.000 tweedehandsboeken, daar moest ik zijn. Ik zocht onder poëzie, niets te vinden. Ik zocht onder het ISBN nummer, weeral niets te vinden. Toen dacht ik er eindelijk aan om gewoon 'Felix Timmermans' in te tikken en dat leverde me rond de 100 resultaten op. Dat viel nog mee. Ik vond drie exemplaren van het felbegeerde werk, waarvan één van een onbekende uitgever (ik vermoed dat het nog een uitgave betreft daterende van rond het overlijden van de dichter), dit betrouwde ik niet echt, maar er waren ook twee exemplaren uitgegeven samen met een zekere De Keersmaeker. Het is een andere versie dus dan die ik leende bij de bib. Ik heb ze beide gekocht, één voor mezelf en één waarmee ik iemand denk te verrassen als Kerstcadeau (hij leest mijn blogje niet, dus kan ik het hier zorgeloos vertellen). Ik ben dus erg in mijn nopjes. Om helemaal in schoonheid te eindigen, geef ik u één van de gedichten uit Adagio mee :

 

 

'k Huiver van ontzag en glorie

als ik U in mij herken.

Maar ik schaam mij U te dragen,

daar ik zoo ellendig ben.

 

Heden zal ik voor U knielen,

morgen glijd ik weer vandaan,

om gebroken weer te keeren.

't Licht gaat uit en 't licht gaat aan.

 

Als betooverd aangetrokken,

draai ik immer rond Uw schijn,

aarzelend en toch verlangend

vlam van Uwe vlam te zijn.

 

Ach ik weet het, 't kan niet helpen,

eerst moet ik den trotschen muur

van mijn eigen ik afbreken,

en dat slaat dat zalig uur.

 

Dat is juist mijn angst en zorge,

en dàt is mijn laffe pijn,

dat Gij dan te groot geworden,

ik mij zelf niet meer zou zijn.

 

(uit 'Adagio' van Felix Timmermans)

 

 

01:56 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

10-11-13

Bang on a Can in deSingel

Vanavond was ik één van de anders niet zo talrijke, maar wel bevoorrechte toeschouwers van het optreden van Bang on a Can All Stars featuring Lee Ranaldo, in de Blauwe Zaal in deSingel. Bang on a Can is in 1992 opgericht (zo las ik in het programmaboekje) en is de samenwerking tussen drie hedendaagse klassieke componisten uit New York, waaronder een zekere Lang, naar één van wiens werken ik reeds eens ben gaan luisteren eveneens in deSingel. Deze samenwerking deed onder andere een altenatief muziekfestivalletje ontstaan met de naam Bang on a Can. Daar is ook de groep Bang on a Can All Stars uit ontstaan, die blijkbaar een brug wil slaan tussen hedendaagse klassieke muziek en het meer populaire genre, waaronder punk, rock en pop. Lee Ranaldo, die het laaste nummer en mede één van zijn composities meespeelde op zijn elektrische gitaar, is medeoprichter van Sonic Youth, die wel meerdere van mijn lezers bekend zal zijn. Bang on a Can bestaat uit 6 muzikanten, contrabas, cello, piano, percussie, elektrische gitaar en tuba en fagot. Vanavond werden er werken gespeeld van 6 verschillende componisten, waaronder Reich (de enige die niet meespeelt in een rockgroep), wiens minimalistische muziek ik altijd kan smaken, Fred Frith en dus ook Lee Ranaldo. Deze laatste 'speelde' echt met zijn gitaar en bracht er allerlei geluiden mee voort. Bijvoorbeeld legde hij zijn gitaar met het uiteinde van de hals tegen de grond en maakte op de vloer een halve cirkel. Dat bracht een heel eigen geluid mee. Alle muzikanten vanavond voelden zich erg op hun gemak op hun instrumenten. Er waren rustigere stukken en ook wildere stukken, die zich lieten ontketenen tot een waar gedruis. Het applaus achteraf was erg enthousiast, verstilde even om weer op te laaien waardoor de artiesten het publiek nog maar eens kwamen groeten. Een bisnummer kregen we niet, maar persoonlijk voelde ik mij voldaan met de zes vrij lange composities. Ik ging voor het concert ook luisteren naar de inleiding, die ik steeds interessant vind. Het was weer een avondje om van te genieten...

02:07 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

08-11-13

jade

In Dans met je Schaduw van Kim Nataraja las ik een mooi verhaal dat ik jullie niet wil onthouden :

 

Een man was vanaf zijn allereerste bezoek aan China bekoord door de schoonheid van jade. Hij voelde zich gedreven alles daarover te weten te komen. Hij benaderde een Chinese vriend om te vragen of hij een leraar kon aanbevelen. Gelukkig kende deze vriend iemand die kon helpen. Een paar dagen later bezocht onze man de aanbevolen leraar. Hij belde aan en na een paar minuten werd hij door een dienaar binnengelaten, deze vroeg hem zijn bijdrage in een mandje te leggen en bracht hem toen naar een kamer. Deze kamer was totaal kaal en wit geverfd. Er stond één stoel in het midden van de kamer met daarnaast een tafeltje. Na enkele minuten verscheen de dienaar weer met een prachtige jadesteen, plaatste deze op het tafeltje en verdween. De man wachtte geduldig op de leraar. Maar niemand kwam de kamer binnen.

Na een uur opende de dienaar de deur en leidde de man naar buiten. De man was een beetje in verwarring gebracht maar besloot toch terug te gaan. Hij dacht dat het misschien een test was. Hij had gehoord over novicen die op die manier werden getest om tot een klooster te worden toegelaten.

Week na week hetzelfde verhaal : de deur werd geopend en hij werd gevraagd zijn bijdrage in het mandje te leggen. Daarna werd hij de kamer binnengeleid en een jadesteen werd naast hem achtergelaten. Nooit verscheen de leraar. Op een dag echter, alles scheen te verlopen als altijd, maar een paar minuten nadat de dienaar de steen had achtergelaten, sprong de man op, stormde naar buiten en belde zijn vriend op. Toen zijn vriend vroeg wat er deze maal anders was gelopen dat hem zo kwaad had gemaakt ontplofte hij en zei : "Het is ongelooflijk! Ik heb er genoeg van! De leraar is nog steeds niet verschenen! En het toppunt is : de dienaar heeft deze maal een namaaksteen achtergelaten!"

 

Knipogen

 

00:47 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-13

thuis

Stilaan ben ik er een gewoonte van aan het maken, om zo rond middernacht een half uurtje in stilte te mediteren. Van de begeleider van de meditatiegroep, heb ik een cd gekregen met resp. 10 minuten, 20 minuten en 30 minuten stilte, telkens voorafgegaan en gevolgd door rustige muziek. Dus als je voor één van de opties kiest, weet je wanneer je begint en wanneer je weer kunt stoppen, als je die cd opzet. Heerlijk is dat. Dankzij het mediteren en dankzij hetgeen ik de laatste tijd aan het lezen ben, ben ik in mijn geloof weer 'thuis' aan het komen. Vanavond woonde ik de eucharistie bij in mijn parochie. Ook dat is een gewoonte aan het worden voor elke maandagavond. Ook daar voel ik mij helemaal op mijn plaats.

De laatste week ben ik niet meer naar mijn stamkroeg geweest. Eerst dacht ik dat ik het verschrikkelijk ging missen, maar ik ondervind dat ik andere plaatsen (her)ontdek om naartoe te gaan, zoals het leescafé in de bib, en dat hoewel ik dan meer thuis ben, ik me bijna nooit verveel. Thuis weet ik altijd wel wat doen. Is het niet mijn blogje, dan is het Facebook, of de muziek of het gebed of mijn pennenvrienden enz.. Ook moet er in huis gewerkt worden aan het huishouden en ook dat wordt dan iets beter opgevolgd, als ik minder uithuizig ben. Misschien komt het tekenen ook weer terug in mijn leven, voor mij lijkt dat eerder een winterbezigheid te zijn.

Niet naar mijn stamkroeg gaan, al is het voor even, brengt me rust.

02:02 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |