29-10-13

muziek is al wat de klok slaagt bij Madame...

Vorige week had ik een serieuze dip, en ik heb jullie daar niet mee willen lastigvallen. Sindsdien ben ik er langzaam maar zeker terug uit aan het komen. Zondag ben ik naar de Opendeurdag geweest van de plaatselijke boekenhandel waar ik vriendelijk ontvangen werd met een kopje koffie en een gebakje. Ik kocht er een vier cd-box Best of Jazz van Klara en daar ben ik nu van aan het genieten.

Het is met verdriet dat ik vernam dat Lou Reed overleden is verleden zondag. Voor mij was hij niet alleen een idool, hij was ook een gezel die met zijn muziek mij bijna heel mijn leven heeft begeleid. Ik ben zo gelukkig dat ik hem live heb zien optreden in de Bozar in Brussel enkele jaren geleden, met wat ze bij Late Night van Klara zijn magnus-opus noemden, Berlin. Hij trad toen op met een orkest en met een meisjeskoor. Vandaag kocht ik van hem Lulu, dat hij samen opnam met Metallica. Deze cd dacht ik al langer te kopen, nu kreeg ik helaas een reminder... Lulu is zacht gezegd luidruchtig, maar in zijn genre vind ik het uitstekend. Muziek om op te zetten als mijn buren er niet zijn (grinnik). 

Van een heel ander genre (hoewel...) heb ik vandaag ook regelingen getroffen om in november naar twee concerten te gaan in de Singel. Eén concert is met Bang on a Can, een project met hedendaagse muziek, opgericht door enkele componisten enkele decennia geleden in de States. Dit project kan legendarisch genoemd worden. Een andere legende, Reinbert De Leeuw, die ik nog ken van opnames van pianowerken van Erik Satie, ga ik ook bewonderen en ik kijk er erg naar uit. De Leeuw heeft een heel eigenzinnige interpretatie van Satie op plaat gezet, hij speelt diens werken namelijk vrij traag en dat geeft een heel speciaal en intiem effect. De Leeuw wordt voor het concert ook geïnterviewd in de Blauwe Foyer, ik ben er zo op gebrand om hem te horen, dat ik daarvoor iets anders uitgesteld heb.

23:52 Gepost door Martine | Commentaren (4) |  Facebook |

20-10-13

het is weeral voorbij, of toch niet?

De retraite was over de ganse lijn erg deugddoend. Ik hoopte vooral er mijn innerlijke vrede terug te vinden, en dat is duidelijk wel het geval, en véél méér. Ditmaal wist ik een goed evenwicht te vinden tussen inkeer en gebed aan de ene kant en contact met mensen aan de andere kant. Vorige keer dat ik gegaan was, was ik al te diep gezakt in de stilte en dat bleek voor mij niet goed te zijn. Dus leer ik wel degelijk uit het verleden. Ik had het boek bij dat ik gekregen had van de begeleider van de meditatiegroep, Sprekende stilte van Laurence Freeman. Het leek precies aan te sluiten en antwoorden te bieden op de vragen waarmee ik toen zat en waarover ik wilde, ja, mediteren. De stilte-momenten waren voor mij achteraf bekeken toch wel de sterkste momenten. Deze retraite was voor mij ook een 'bad van liefde'... Ik kwam terug thuis met een warme gloed en een grote innerlijke vrede in mijn hart en nu hoop ik dit alles een tijdlang te kunnen vasthouden... Ik ben in elk geval thuisgekomen met een mooie cd, waarop twee zusters van de abdij de citer en de altfluit bespelen, en het is een mooie, rustgevende herinnering aan een korte maar hartversterkende verblijf bij de zusters. Ik ben ook teruggekomen met nieuwe hoop voor de toekomst en met nieuwe inzichten hoe mij te positioneren tegenover iets dat mij momenteel erg nauw aan het hart ligt...

00:01 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-13

gerust

Vanavond heb ik geluisterd naar Round Midnight, het gezapige jazzprogramma met Rob Leurentop op Klara. Er ging veel aandacht naar Lester Young, met opnames samen met Billy Holiday, en de blues uit het diepe zuiden van de Mississippi. 'k Heb ervan genoten.

De laatste brief, die nog lag te wachten, heb ik gisterenavond beantwoord. Vanavond heb ik ook nog een kaartje geschreven voor één van mijn penpals van wie ik al een tijdje niets meer heb gehoord en om wie ik me wat bezorgd maak. Dan kan ik nu met een (redelijk) gerust hart morgen vertrekken.

00:10 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-13

binnenkort op retraite

Met reuzenpassen komt mijn volgende retraite er aan. Volgende week, enkele dagen in komplete rust en stilte. Ik zie ernaar uit. Ik ben er ook aan toe. Door omstandigheden, waarvan ik jullie de details bespaar, was ik even het spoor bijster. Er was door de spleetjes en gaatjes in mijn geluk, een beetje ontevredenheid geslopen over de gang van zaken. Het was lichtelijk aan het evolueren naar een obsessionele gedachte, dat ik maar niet kreeg wat ik wenste. Dus voelde ik mij helemaal niet in mijn sas. Rationele overwegingen hielpen niet. Ik weet dat het niet goed is de wereld te betreden vanuit mijn wensen en verwachtingen. Of vanuit een gevoel van onrecht te worden aangedaan. Maar geraak er maar terug uit,  uit dat slop van negativiteit... Een sms'je van de vrouw die met mij meegaat op retraite haalde mij uit het moeras van het verzet tegen vanalles en nog wat. Ze vroeg me of alles al in orde was voor ons verblijf in de abdij. Dit verplichtte mij om mij met de concrete voorbereiding van mijn korte vakantie bezig te houden. Hetgeen op voorhand kan geregeld worden, de assistentie, de kamers, het vervoer, dat allemaal is al lang in orde. Maar het lijstje moest nog opgemaakt worden en daar hield ik me mee bezig. Ook begon ik hiermee mijn telefoontje met een vriendin, met wie ik gisteren wat bitsig was geweest. Het begint mij te dagen dat ik tijdens de retraite en dankzij de rust en de stilte aldaar, vast mijn innerlijke vrede van oudsher zal terugvinden. En de toon is alvast gezet...

00:35 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

05-10-13

olé! of het plezier van het (zien) dansen

 Vanavond ging ik naar een unieke, authentieke flamenco-avond. De gelegenheid ging door in de refter van het Liers cultuur centrum Vredeberg. Deze was redelijk goed gevuld en de verwachtingen waren hoog gespannen. De avond was ingericht ten voordele van een honden- en kattenshelter in Sevilla, Spanje en de vier dames die vanavond zouden dansen, zijn vrijwilligster bij die shelter, die door de ondersteunende organisatie, Hondenzorg vzw, in België waren uitgenodigd.

Toen de vier vrouwen zich op de dansvloer begaven, was de bewondering groot want ze hadden allen traditionele klederdracht aan. De dansavond werd ingezet door de vrouw die blijkbaar zowat de leiding had en die één van de 'Sevillanas' zong. Nadien ging het er wervelend en sierlijk aan toe, met heel veel de armen in de lucht, zwierende heupen en het flapperen van de volants van hun kleren. Er was ook handengeklap en de 'leidster' gebruikte voor enkele dansen ook haar castagnettes... Het was dus echt wel een dansfestijn, zoals ons was aangekondigd, al waren de dames geen professionelen, hetgeen ze zelf ruiterlijk toegaven, en al waren ze afgepeigerd door de reis vanuit Spanje. Toen ze dames uit het publiek uitnodigden, waren er blijkbaar toch wel twee vrouwen ervoor te vinden om zich op de dansvloer te begeven... onder luid handengeklap. Later ging ook een man op de dansvloer staan, waardoor hij ook heelwat applaus oogstte! Toen ik stilletjes aan huiswaarts vertrok (hetgeen helemaal niet ver was, eigenlijk achter de hoek), stonden er veel mensen te dansen en in de handen te klappen en olé te roepen. Dus heb ik me toch wel heel goed geamuseerd.

Ik heb foto's getrokken, die ik niet zo erg gelukt vind, maar ik heb er de in mijn ogen beste uitgepikt voor jullie :

 

 

DSCN0131.JPG

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

meditatie

Sinds vanavond heb ik een nieuwe laptop. Het is wennen aan een nieuw besturingssysteem (Windows 8), een nieuw toetsenbord, een breder scherm en kleine lettertjes (hoewel ik wel denk dat ik dat wel zou kunnen aanpassen). Ik ben wel in mijn nopjes en heb de ganse avond bijna zitten verkennen hoe het allemaal werkt. Ik denk wel dat ik er zal aan uit geraken.

Vorige week donderdag had de begeleider van de meditatiegroep mij gevraagd of ik deze week de introductietekst niet wilde lezen. Hij vroeg mij een fragment te kiezen uit het boek Sprekende stilte van Laurence Freeman, de wereld leader van de beweging van de christelijke meditatie. Hij had me dat boek eerder gegeven en ik had het er bij de teatime al wel eens over gehad. Ik ging in op zijn vraag en koos tegen donderdagavond een fragment over dankbaarheid. Ik vond het gepast het hierover te hebben, omdat ik vond dat we dankbaar mochten zijn dat de groep reeds vier jaar bestaat. Ik was immers vereerd met de vraag van de begeleider, te meer omdat we donderdag de vierde verjaardag van de groep vierden. Het fragment dat ik koos gaat als volgt :

 

Wanneer we aan de geschenken denken die we hebben ontvangen, neigt de geest als vanzelf naar de dingen die op het moment zelf 'gelukkig maken', de dingen die ik wilde en die ik door kundigheid of een goed gesternte in de wacht sleepte. Maar dat is behoorlijk oppervlakkig. Gave heeft niets te maken met wat ons gegeven werd of wat we winnen of de prettige dingen die gebeuren. Ze heeft wel alles te maken met wie we zijn, het gegeven dat we zijn. Dat is in essentie de aard van de gave : de existentie zelf. Dat is de gave die werkelijk moet worden ervaren : het gegeven zijn, de genade, de gave van het persoonlijk bestaan.

Telkens wanneer we een geschenk krijgen of iets ons onverdiend toevalt, hebben we de natuurlijke neiging om, als we daar tenminste voor openstaan, de gever te danken. Maar hoe dank je de persoon die jou in staat stelt om dankbaar te zijn? Hoe groter de gave, hoe meer onze dankbaarheid woordeloos is. Eenvoudig door te zijn, danken wij de gever voor zijn gave van het zijn. Door te zijn wie we zijn, staan we onszelf toe de persoon te worden waartoe we geroepen zijn. De regelmatige praktijk van de meditatie ontsluit het centrum van ons persoonlijke wezen voor de geest van dankbetoon, voor de vreugde. We zijn allicht het meest onzelfbewust verblijd als we oprecht dankzeggen. De vreugde van het bestaan is de vrucht van het geworteld zijn in de ervaring van het geschenk van er te zijn; deze wortel van onzelfbewuste dankbaarheid heeft betrekking op het fundament van ons wezen.

(Laurence Freeman, Sprekende stilte, Over christelijke meditatie, Uitgeverij Lannoo, p. 98-99)

 

01:08 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |