20-10-13

het is weeral voorbij, of toch niet?

De retraite was over de ganse lijn erg deugddoend. Ik hoopte vooral er mijn innerlijke vrede terug te vinden, en dat is duidelijk wel het geval, en véél méér. Ditmaal wist ik een goed evenwicht te vinden tussen inkeer en gebed aan de ene kant en contact met mensen aan de andere kant. Vorige keer dat ik gegaan was, was ik al te diep gezakt in de stilte en dat bleek voor mij niet goed te zijn. Dus leer ik wel degelijk uit het verleden. Ik had het boek bij dat ik gekregen had van de begeleider van de meditatiegroep, Sprekende stilte van Laurence Freeman. Het leek precies aan te sluiten en antwoorden te bieden op de vragen waarmee ik toen zat en waarover ik wilde, ja, mediteren. De stilte-momenten waren voor mij achteraf bekeken toch wel de sterkste momenten. Deze retraite was voor mij ook een 'bad van liefde'... Ik kwam terug thuis met een warme gloed en een grote innerlijke vrede in mijn hart en nu hoop ik dit alles een tijdlang te kunnen vasthouden... Ik ben in elk geval thuisgekomen met een mooie cd, waarop twee zusters van de abdij de citer en de altfluit bespelen, en het is een mooie, rustgevende herinnering aan een korte maar hartversterkende verblijf bij de zusters. Ik ben ook teruggekomen met nieuwe hoop voor de toekomst en met nieuwe inzichten hoe mij te positioneren tegenover iets dat mij momenteel erg nauw aan het hart ligt...

00:01 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.