05-10-13

meditatie

Sinds vanavond heb ik een nieuwe laptop. Het is wennen aan een nieuw besturingssysteem (Windows 8), een nieuw toetsenbord, een breder scherm en kleine lettertjes (hoewel ik wel denk dat ik dat wel zou kunnen aanpassen). Ik ben wel in mijn nopjes en heb de ganse avond bijna zitten verkennen hoe het allemaal werkt. Ik denk wel dat ik er zal aan uit geraken.

Vorige week donderdag had de begeleider van de meditatiegroep mij gevraagd of ik deze week de introductietekst niet wilde lezen. Hij vroeg mij een fragment te kiezen uit het boek Sprekende stilte van Laurence Freeman, de wereld leader van de beweging van de christelijke meditatie. Hij had me dat boek eerder gegeven en ik had het er bij de teatime al wel eens over gehad. Ik ging in op zijn vraag en koos tegen donderdagavond een fragment over dankbaarheid. Ik vond het gepast het hierover te hebben, omdat ik vond dat we dankbaar mochten zijn dat de groep reeds vier jaar bestaat. Ik was immers vereerd met de vraag van de begeleider, te meer omdat we donderdag de vierde verjaardag van de groep vierden. Het fragment dat ik koos gaat als volgt :

 

Wanneer we aan de geschenken denken die we hebben ontvangen, neigt de geest als vanzelf naar de dingen die op het moment zelf 'gelukkig maken', de dingen die ik wilde en die ik door kundigheid of een goed gesternte in de wacht sleepte. Maar dat is behoorlijk oppervlakkig. Gave heeft niets te maken met wat ons gegeven werd of wat we winnen of de prettige dingen die gebeuren. Ze heeft wel alles te maken met wie we zijn, het gegeven dat we zijn. Dat is in essentie de aard van de gave : de existentie zelf. Dat is de gave die werkelijk moet worden ervaren : het gegeven zijn, de genade, de gave van het persoonlijk bestaan.

Telkens wanneer we een geschenk krijgen of iets ons onverdiend toevalt, hebben we de natuurlijke neiging om, als we daar tenminste voor openstaan, de gever te danken. Maar hoe dank je de persoon die jou in staat stelt om dankbaar te zijn? Hoe groter de gave, hoe meer onze dankbaarheid woordeloos is. Eenvoudig door te zijn, danken wij de gever voor zijn gave van het zijn. Door te zijn wie we zijn, staan we onszelf toe de persoon te worden waartoe we geroepen zijn. De regelmatige praktijk van de meditatie ontsluit het centrum van ons persoonlijke wezen voor de geest van dankbetoon, voor de vreugde. We zijn allicht het meest onzelfbewust verblijd als we oprecht dankzeggen. De vreugde van het bestaan is de vrucht van het geworteld zijn in de ervaring van het geschenk van er te zijn; deze wortel van onzelfbewuste dankbaarheid heeft betrekking op het fundament van ons wezen.

(Laurence Freeman, Sprekende stilte, Over christelijke meditatie, Uitgeverij Lannoo, p. 98-99)

 

01:08 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.