04-05-13

'in Kafka zit muziek'

DeSingel is als culturele bestemming echt een aanbeveling voor iedereen, inclusief de personen met een handicap! Gisteren trok ik er weer op uit voor een concert en woonde er o.a. de inleiding bij in de foyer van de Blauwe Zaal, waar ik heel graag zit. Nadien wilde ik mij naar mijn plaats begeven in de Blauwe Zaal en merkte toen dat het voorzien was dat het publiek op het podium zou gaan zitten en dat er enkele trapjes waren om tot die zitplaatsen te geraken. De jonge innemende vrouw, die de tickets aannam en de mensen naar het podium loodste, zag meteen het probleem en belde met haar mobieltje de verantwoordelijke om het probleem uit te leggen. Kort daarop kwam iemand mij halen om via de artiesteningang op mijn plaats te geraken. Daar leken echter de deuren te smal te zijn. Dan maar op naar de ingang waarlangs de instrumenten worden binnengebracht. Daar had ik alle ruimte die ik nodig had. Ik zei nog 'sorry' tegen die man die me begeleidde en die zei heel warm : 'niks sorry, je bent even welkom als al de rest!' Ik vroeg of ik best op voorhand had gebeld, maar neen, ze zijn blijkbaar op dergelijke situaties voorzien, ook op het laatste nippertje. Dat vond ik echt wel reuze.

Ik genoot volop van de voorstelling. Het was een uitvoering door een sopraan en een violiste van het werk 'Kafka-Fragmente' van de Hongaarse hedendaagse componist Kurtag. De voorstelling was ook ingebed in visueel beeldmateriaal en wat heel ongebruikelijk is, is dat de muzikanten ook een beetje acteerden. Toen ik dat hoorde bij de inleiding, dacht ik, goh, als dat maar iets voor mij is. Maar neen, ik heb er echt van genoten. Het werk is denk ik heel moeilijk om uit te voeren, maar het was echt wel de moeite. Een hele prestatie van die twee dames.

Na de voorstelling ging ik naar goede gewoonte een broodje eten in het Grand Café en werd daar bediend door een lieve, spontane jonge man. Je kon na de voorstelling ook naar een videoinstallatie in de artiestenfoyer en daar kreeg je dan een drankje aangeboden, maar dat heb ik niet gedaan. Op het ogenblik dat ik het Grand Café verliet, kwam de dame toe die bij de inleiding voorgesteld was als degene die de ganse voorstelling, met video-opnames, had gecoördineerd. Ik feliciteerde haar, ze leek erg gelukkig met het succes van de uitvoering van die avond. Ik had een praatje met haar en ze had een warme en bijzondere aandacht voor mij, vond ik. Dat maakte de avond dan weer rond.

00:27 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dat doet een mens toch goed he om te zien dat er liefde en aandacht om je heen is. Een mooi en fijn weekend gewenst.
Vriendelijke groet
Walter

Gepost door: Walter | 04-05-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.