04-04-13

weldaad van het leven

Sinds enkele dagen ervaar ik weer hoe goed het kan zijn, te leven. Ik vind een zeker welbehagen in het bewustzijn, dat ik er mag zijn, zoals ik ben. Dat zoals ik ben, goed is. Voor mij en voor een aantal andere mensen.

In de bib komt er bijna alle dagen een soort zwerver, die over straat loopt met al zijn hebben en houden in een kinderbuggy. Alle dagen installeert hij zich in één van de salonnetjes, aanpalend aan het leescafé in de bib. Hij valt niemand lastig en houdt zich bezig met lezen en tokkelen op zijn laptop. Vanmiddag was ik in de bib en kwam ik daar een vriendin tegen. We zaten beiden te lezen, toen ik een mannenstem zich hoorde verheffen in dat bewuste salonnetje. Het was de zwerver, die zich bleek te enerveren omdat hij met iemand een praatje wilde slaan en die persoon daar blijkbaar toen niet op gesteld was. Iemand van het personeel van het leescafé is moeten tussenbeide komen, en hij werd weer rustiger. Ik heb met die man te doen, hij staat soms op straat te bedelen en dan geef ik altijd iets. Ik dacht, och ik zou graag voor hem iets doen, maar ik wist niet goed wat. Enfin heel toevallig kwam ik hem op straat tegen en begon ik met hem een praatje te slaan. Misschien is dat nog het waardevolste dat ik voor hem kan betekenen, iemand om af en toe eens mee te praten. Ik denk dat hij zo vereenzaamd is en met zo weinig mensen kan praten, dat hij riskeert van vroeg of laat de pedalen te verliezen.  Hij komt uit Polen en heeft al heelwat rondgereisd. Ik heb hem gezegd dat als hij er nood aan had om met iemand te praten, hij met mij kon praten.

Eergisterennacht heb ik ook een mail gekregen van de directrice van de gevangenis waar één van mijn penpals normaal verblijft, als antwoord op een verzoekje dat ik haar gericht had in verband met de peniebele situatie van mijn penpal. Van de drie punten van mijn verzoek, had ze aan één van hen een positief gevolg kunnen geven en wat de twee andere punten betreft, stuurt ze mijn mail door naar de directeur van het medisch centrum waar mijn penpal tijdelijk verblijft. Toen ik dat las, was ik eigenlijk heel blij, want het had kunnen zijn dat ze mij had afgewimpeld als buitenstaander. Ze voegt er nog aan toe dat als er nog vragen waren, ik niet mocht twijfelen om opnieuw met haar contact te nemen. Dit lijkt een standaardformule te zijn, maar het kwam toch heel vriendelijk over...

In de bib zag ik ook nog een andere vriendin en ik maak me wat zorgen over haar... We hadden een babbeltje, ook dat is het enige dat ik voor die vrouw kan betekenen. Maar dat is vaak wat mensen in deze tijd nog het hardst missen, denk ik, iemand om eens tegen te praten en die naar hen luistert. En rolstoel of geen rolstoel, dat is wel iets dat binnen mijn mogelijkheden ligt, net als brieven schrijven trouwens.

Vanavond werd ik geïnteriewd door iemand in het kader van haar opleiding maatschappelijk werkster. Het ging over de ADL-assistentie, hoe ik me had aangemeld, wat mijn verwachtingen waren, enz.. Eigenlijk deed mij dat heel veel deugd, dat interview. Mij mogen ze zo'n dingen altijd vragen.

00:38 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.