12-03-13

echt

Luisterend naar de trage, ietwat melancholische tonen van Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, dompel ik mij onder in de duisternis van mijn woonkamer, enkel verlicht met één brandende kaars. Vannacht in mijn bed luisterde ik ook naar dit prachtige muziekstuk en toen voelde ik God zo nabij, zo echt. Verrast maar vol vertrouwen bad ik tot hem dat Hij mij echt moest liefhebben, met al die goede dingen die hij reeds op mijn weg heeft gebracht en dat er niets of niemand ooit tussen ons zou komen.

Ik denk dat ik stilaan een idee begin te krijgen waarover ik een boek zou willen schrijven, als dat er ooit van komt. Maar zoals alles in mijn leven, zal ik het wel voelen, wanneer de moment er rijp voor is. Ik wil schrijven rond het gebod van Jezus om 'zijn naaste lief te hebben zoals zichzelf en zelfs om zijn vijand lief te hebben'. Ook hierover voelde ik dat dit écht iets is waarover ik wil schrijven. Datzelfde gevoel als toen ik ben beginnen schrijven met gevangenen en mandala's ben beginnen tekenen. Hoe langer ik leef, hoe meer de dingen klaarder worden in mezelf. Misschien is dat ook een rijpingsproces, is wat ik heel mijn leven al heb zitten zaaien, stillaan tot bloei aan het komen. Ik denk dat met over dat onderwerp te schrijven, ik het ietwat enge van de handicap als verhaal kan verlaten en lectuur brengen die in principe iedereen kan aanspreken. Mijn leraar literaire creatie, met wie ik het niet altijd eens was, had me dat aangeraden. Goed, het thema is er al, nu is de volgende stap van mij te proberen zo veel als mogelijk te documenteren over dit thema. Ik hoop in elk geval binnen afzienbare tijd een gesprek te hebben met een vriend die gespecialiseerd is in vrede en geweldloze communicatie, dat zou al een eerste verkenning kunnen zijn. Ik voel dat ik er mijn tijd voor moet en kan nemen. Wow wat gebeurt er allemaal in mijn leven!

23:07 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.