07-02-13

verademing

Vanuit de voice-mail van mijn gsm spreekt een vriendelijke, zachte vrouwenstem me toe :

"Mevrouw Bonjé, het is ... van deSingel. De Muziekstudio is volledig toegankelijk en u kunt zonder problemen van de Blauwe Foyer naar de Muziekstudio. Er zal vanavond iemand klaar staan om u te begeleiden. Dat het mailtje u zo laat toekwam, komt doordat we nog maar pas de nodige gegevens hadden. U kunt ten allen tijde ook zelf bellen naar het onthaal. Tot ziens in deSingel".

Aan mijn dag kan ik dus goedgemutst beginnen, eerst nog een telefoontje plaatsen bij de dienst aangepast vervoer met de vraag of ze me vanavond vroeger kunnen komen oppikken. De dame van dienst belooft me te bellen naar de chauffeur en mij nadien terug te bellen. Enkele minuten later krijg ik ook daarvoor groen licht.

Om 18u stipt meldt de chauffeur zich aan. In mijn nopjes van het allemaal zo geregeld te hebben en van het fijne vooruitzicht van een avondje uit, stap ik de bus in en we vertrekken. De rit blijkt goed te verlopen en aan deSingel is er overvloed aan parkeerplaats.

Met de lift geraak ik zonder problemen op het eerste verdiep en vanuit een gang komt plots schijnbaar uit het niets een vriendelijke dame te voorschijn, die mij begeleidt naar de Blauwe Foyer en mij wat uitleg geeft over aanvangsuren en zo. Ik ben nog vroeg en denk eerst iets te gaan drinken in het Grand Café van deSingel, maar mijn plots opgedoemde begeleidster oppert dat ik iets zou drinken in de Blauwe Foyer, waar ook de inleiding zou gegeven worden.

Ik koop een programmabrochure en rijd richting Blauwe Foyer, waar ik aangenaam verrast word door een grote ruimte met witte muren en witte gordijnen, heel veel licht en vol met witte stoelen en tafels. De bar is zwart geschilderd en er is enkel zandkleurige tapis-plein. Meteen voel ik mij in deze ruimte in mijn sas. Ik kies een tafeltje uit en een behulpzame barvrouw zet enkele stoelen opzij. Ik bestel een koffie en zet me aan het lezen in het programmaboekje. Ondertussen komt er een man met wat langer, sluik zwart haar binnen. Hij legt zijn apple notebook op de daarvoor voorziene tafel, waar er ook een micro staat en een aansluiting op de geluidsinstallatie van de Foyer. Hij zet zijn uiteenzetting in met een muziekfragment van de componist Lang, naar wiens muziek ik vanavond kom luisteren, uitgevoerd door Ensemble Musiques Nouvelles. Hij situeert Lang uitvoerig en duidt gedreven diens muziek. Ik laat het gewoon gebeuren. Af en toe dwalen mijn gedachten wel af, maar ik probeer er zoveel mogelijk van mee te pikken.

Rond 19u45 komt mijn begeleidster weer onverwachts te voorschijn (die heeft echt wel een truc om discreet in het gezichtsveld te treden en nadien weer te verdwijnen) en ze begeleidt me naar de Muziekstudio, die zich in het nieuwe deel van deSingel situeert. De deur staat open, maar een man gebaart mij van nog even geduld uit te oefenen. Ik merk dat hij Frans spreekt en als hij teken doet dat ik binnen mag, vraag ik :

"Je passe?"

en hij knikt. De muzikanten zijn eigenlijk nog in extremis wat aan het repeteren en Jean-Paul Dessy, de dirigent, lijkt hen te willen geruststellen dat het allemaal wel goed zal gaan. Ik neem plaats op de eerste rij, aan de buitenkant. Dessy ziet dat en als hij merkt dat ik het Frans machtig ben, vraagt hij me of ik niet meer naar het midden wil gaan zitten. Eerst zeg ik dat het niet nodig is, maar hij wijst naar de geluidsbox en zegt :

"Au mileu vous aurez une meilleure... immersion".

"D'accord" antwoord ik zonder verder te aarzelen. Enkele mannen helpen mij stoelen verzetten en ik neem plaats bijna in het midden van de eerste rij en daar bevind ik mij bijna in de kring van de muzikanten.

Het concert is om van te genieten. Ik ben zeker geen specialiste, maar Lang situeert zich in de minimalistische beweging. Het is ook hoorbaar tijdens het concert dat uitsluitend door strijkers wordt uitgevoerd. Er zijn negen violen, twee cello's en één contrabas. De beweging lijkt zich eindeloos te herhalen met telkens een kleine verschuiving ook van de belichting van licht naar iets donkerder. Het werk heet trouwens ook 'Darker'. Ook hiervan probeer ik zoveel mogelijk mee te pikken, al dwalen weerom mijn gedachten af en toe af. Toch geniet ik van die nabijheid van de muzikanten die in een kring zitten rond de dirigent en het is fijn om te zien hoezeer ze bij hun muziek betrokken zijn.

Dit avondje uit is voor mij zeker voor herhaling vatbaar.

Het concert is gedaan om 21u en de afspraak met de chauffeur is om 22u. Bij het verlaten van de concertzaal kijk ik even naar de cd's die te koop staan en ik koop werk van Dessy zelf. De jonge vrouw die voor de verkoop instond heeft een aangenaam praatje met mij. Ik schrijf me in voor de nieuwsbrief van Musiques Nouvelles.

Ik trek naar het Grand Café en bestel een boerenboterham met geitenkaas en een koffie verkeerd. Naast mij op de brede vensterbank liggen nog programmabrochures van het ganse seizoen in deSingel en ik neem er alvast eentje mee. Het Grand Café is ruim en modern en toch warm. Ook hier voel ik me buitengwoon goed. De boterham en de koffie smaken geweldig. Ik reken af.

Tegen 22u tref ik de chauffeur aan in de inkomhal. Het was ook heerlijk om te ervaren dat ik helemaal vrij kan rondrijden in dat ruime, overal gelijkvloerse gebouw. Ik heb iets met moderne gebouwen.

De rit valt weer heel goed mee en ik ben rond 22u30 thuis. Thuis bekijk ik eens goed de seizoensbrochure van deSingel en kan het niet laten om nog twee tickets bij te bestellen. Zoals de zwoele vrouwenstem op mijn voice-mail mij aanraadt, noteer ik in mijn gsm een rappel enkele dagen voor de beide concerten, dat ik met het onthaal moet bellen.

Het is een echte verademing om iets te vinden dat blijkbaar binnen mijn mogelijkheden als rolstoelgebruikster valt.

 

01:22 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.