23-01-13

sluimerend schuldgevoel omgezet in creativiteit

De weg die ik aan het bewandelen ben door het leren mandala's tekenen, lijkt mij wel een avontuur te zijn en een plezant avontuur. Mijn hulp heeft in de supermarkt noch potloodgom, noch slijper gevonden en toen ze nog tijd over had stuurde ik haar naar een winkel verderop waar ze o.a. tekengerief verkopen. Ik vroeg haar bovendien ook een mal mee te brengen met vormen van cirkels en ovalen, zoals optioneel vermeld wordt in de handleiding die ik aan het volgen ben. Voor een dikke vijf euro en op iets meer dan een half uur tijd, had ze alles bij. Ik straalde en zij dan van de weeromstoot ook. Vanavond zette ik mij dus aan les 3, niet zonder eerst volgens de aanwijzingen van de handleiding enkele cirkels met middelpunt te hebben getekend met de losse hand. Les 3 omvat stromingsoefeningen en ik maakte twee mandala's, waarvan bij één gebruik is gemaakt van de spiraal. Ik had er weer heel veel deugd van. Zoals ik een vriendin vertelde, heb ik in mijn studietijd nog getekend aan een Academie voor Schone Kunsten en toen ik daarmee stopte, vond wijlen mijn vader dat dat spijtig was en dat ik voor mezelf nog zou moeten tekenen en volgens zijn zeggen mijn talenten gebruiken. Af en toe en vooral als ik in de psychiatrie ben opgenomen, tekende ik nog wel, maar verder niet veel. Waardoor ik ook een licht sluimerend schuldgevoel had, dat ik één van mijn mogelijkheden niet benutte. Hieraan is dus een eind gesteld wat ook bijdraagt aan een zeker welzijn om de draad van het tekenen te hebben heropgenomen.

02:04 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.