29-12-12

begrip als begin van vergeving

Het leven lacht me weer toe.

Het redelijk goede weer lokte me vandaag naar buiten.

Even langs de stamkroeg geweest, daar hebben ze van de man die ik met Kerstavond verwachtte, ook niets meer gehoord of gezien. Wie weet, er is met hem misschien iets aan de hand... Later op de avond zat ik in de kapel van het ziekenhuis en heb ik voor hem gebeden. Het is waar dat ik mij steeds probeer begrijpend op te stellen tegenover mensen die zich niet gedragen zoals ik het zou verwachten of mag verwachten. Tenminste wanneer mijn eerste boosheidsreactie een plaats heeft gekregen. Als dat gezakt is, komt er ruimte en energie vrij voor begrip als begin van vergeving. Alleen weet ik in dit geval wel helemaal niets. Iemand zei me gisteren in de stamkroeg dat die persoon het wellicht moeilijk heeft. En het is waar ik heb er veel voor over gehad om van die avond een geslaagde avond te maken, maar een ramp was het nu ook weer niet. Zoals iemand anders zei, de schade is nog te overzien Lachen.

Ik ben dus langs de kapel geweest van het ziekenhuis en tot mijn verwondering lag ze helemaal in het donker toen ik er binnenkwam. Ik stak dan maar het grote licht aan, dat was minder knus, maar ik trok het me niet aan. Ook waren er bloemen die verslenst waren en die niet meer genoeg zuiver water hadden. Het lezingenboek lag aan de voet van het Jezuskruis open op de bladzijde 'Kerstmis', met het begin van het evangelie volgens Johannes : In het begin was het Woord... enz. Ik zat daar zo geweldig goed dat ik er wel uren was gebleven.

In een bloemenwinkel in de buurt kocht ik mij één mooie rode roos, die heeft nu haar plaatske gevonden op mijn salontafeltje.

Ook vernam ik in de winkel Essenza dat ze daar geen wierookstokjes met kerkwierook meer verkopen. Voordien hadden ze twee merken die het allebei hadden, maar ze zijn overgestapt op een merk die het niet heeft. Jammer maar helaas. Ik heb nu nog 1 of 2 pakjes van die kerkwierook, ik zal er spaarzaam mee moeten zijn. Gelukkig hou ik ook nog van andere geuren zoals Sandal Wood. Misschien vind ik die kerkwierook nog wel in een andere winkel.

21:19 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

mon chéri

Vandaag gaf iemand mij uit erkentelijkheid een doosje 'Mon Chéri'. Je weet wel, van die likeurpralinen met een kriekje vanbinnen. Ik vond dat weer zo'n lief gebaar, dat dat mijn week weer helemaal goed maakt, temeer dat ik het helemaal niet verwachtte!

00:29 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-12

zin in het leven

Eerlijk gezegd, soms overspoelt mij een vlaag van ontmoediging. Als ik daaraan zou toegeven, denk ik dan dat het plezante van het leven er wat af is. Dus mijn beleving van de zin van het leven hangt er voor een stuk van af of ik op gebeurtenissen en vooral tegenslagen op de juiste manier reageer. Oké even in zelfmedelijden verzinken en het verdriet om onrechtvaardig behandeld te worden, verdienen ook hun aandacht, maar dan moet er een moment komen van kentering, van zich herpakken en er weer tegenaan gaan. Dit vraagt onder meer van hoe moeilijk ook oog te blijven hebben voor de toch wel zovele aanwezige positieve dingen, zoals een heel aantal mensen die mij een warm hart toedragen. Met sommigen heb ik regelmatig contact, met anderen minder of minder rechtstreeks, maar ze zijn er wel allemaal. Zo had ik vanmiddag een boeiend telefonisch gesprek en vanavond een opbeurende ontmoeting met een koppel dat ik eerder in mijn stamkroeg al had ontmoet. Ook belde mijn zus mij vanavond en dat vond ik best leuk ook.

Eén van mijn penpals had mij onlangs een brief geschreven die ik de dag voor Kerst had ontvangen en waarin hij schrijft dat het beter is om te stoppen met onze briefwisseling. Ik heb die brief tot vanavond laten liggen, en ik heb hem nu geantwoord en ik steek mijn boosheid niet onder stoelen of banken. Ik weet niet of dit de zaak vooruit helpt, maar het deed me goed om mijn gedachte te zeggen. Zo gemakkelijk raakt hij van mij niet af...

'k Heb vanavond nog eens geluisterd naar Atom Heart Mother van Pink Floyd, dat is nog eens een echte jeugdplaat van mij. Ik zet die cd eigenlijk te weinig op, ik denk er niet altijd aan. Nu staat er een cd met jazzmuziek geselecteerd door Jef Neve. Een mooie afsluiter van de dag met mijn kaarsjes en mijn wierookstokje. Ja en als dan weer voor de zoveelste keer ik me na een dipje weer beter voel, voel ik me ook weer een beetje sterker geworden...

01:34 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-12

de moed verliezen we niet!

Sinds ik terug ben van mijn retraite, is het precies of ik heb de ene tegenslag na de andere. Net of ik door het leven wordt getest op mijn innerlijke stevigheid. Zo voelt het toch aan. Gelukkig zijn er nog altijd ook goede dingen en we weten ook ondertussen nu eenmaal dat het in het leven verre van steeds rozengeur en manenschijn is.

Zo heeft de persoon, die ik gisteren met Kerstavond had uitgenodigd, of beter gezegd, die zichzelf had uitgenodigd, zijn kat gestuurd. Ik had er al enkele weken mee bezig geweest over hoe ik het het best organiseerde om alles vers in huis te halen en zo en ik was gisteren er enkele uren mee beziggeweest om een mooie tafel te dekken en om alles klaar te hebben zodanig dat ik enkel moest afwerken als meneer zou aankomen... om dan tot het besluit te komen dat hij niet kwam opdagen, zonder iets te laten weten trouwens. Ik was aanvankelijk wel boos, maar reageerde nog vrij goed, vond ik, door dan voor mezelf het wat feestelijk te maken. Op het menu stond eerst meloen met porto en gandaham, dan lamskoteletjes met spruitjes en gebakken krielaardappeltjes om te eindigen met een kopje koffie met een Liers vlaaike. Kijk, hij weet niet wat hij gemist heeft.

Vanmiddag was er dan een familiefeestje en het was vrij gezellig. Ik moet zeggen dat de kleinste spruit van de familie heel blij leek te zijn met wat ik hem cadeau heb gedaan.

Degenen onder jullie die al eens een reactie postten op mijn postjes hier op mijn blogje, zullen merken dat ik nu de moderatiefunctie heb ingesteld, en dit om persoonlijke redenen. Dus zullen toekomstige comments pas gepubliceerd worden als ik ze goedgekeurd heb. Hou u dus aan een minimum aan wellevendheid. Kritiek mag natuurlijk, als ze maar beleefd blijft.

Om te eindigen, nog dit. Ter gelegenheid van Kerstmis stuurde ik nog eens een mailtje naar Guy Gilbert en ik kreeg het volgende antwoord :

'Dieu t'habite.
Ne loupe pas sa présence.'

('God bewoont je. Loop zijn aanwezigheid niet mis.')

Dat was een versterker om 'u' tegen te zeggen!

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

22-12-12

'bad van Liefde'

Sinds woensdag ben ik terug van een driedaagse ik mag wel zeggen geslaagde retraite. Van zondag tot woensdag verbleef ik in het trappistinnenklooster te Brecht, het klooster dat ook aan bod kwam in 'In Godsnaam' van Annemie Struyf. Naar dat klooster ga ik reeds ongeveer 20 jaar, bijna ononderbroken een dag in de maand. Andere keren ging ik er voor enkele dagen zoals dus ook deze week. Ik dompelde mezelf onder in de stilte en de rust van de plek en nam als het ware een 'bad van Liefde'. De eerste dag vooral was een dag van inkeer, de volgende dagen waren er meer van naar buiten treden. De vrouw die met mij meeging voor de verzorging viel ook heel goed mee, alsook de groep gasten die daar toevallig op het zelfde tijdstip waren als wij. De zusters waren weer hartelijk zoals altijd en ze hadden ook oog voor mijn dieet als diabeet. Ik verdeelde mijn tijd tussen lezen, brieven schrijven, de diensten bijwonen en bidden. Ook ging ik enkele keren met de assistente wandelen en in de refter een koffie drinken. Dus waren mijn batterijen weer goed opgeladen.

En goed ook, want eens terug thuis werd ik daar snel weer geconfronteerd met de concrete realiteit. Donderdag kon mijn gezinshelpster haar wagen eerst niet in de garage zetten, omdat mijn bovenburen hun wagen voor de deur hadden gezet. Na veel vruchteloos bellen en een sms'je naar hen te hebben gestuurd, liet ik de politie komen, die ook ging kloppen en bellen boven, en uiteindelijk een takelwagen liet komen, die het voertuig meenam. Prettig is anders, maar ik heb met die mensen ook al heel veel geduld gehad.

De ongunstige tijdingen blijven komen langs verschillende kanten en ik hoop de positieve energie, opgedaan in Brecht, een tijdlang te kunnen vasthouden. Misschien moet ik daar zelfs niet echt iets voor doen,  en zal dat vanzelf wel blijven.

23:40 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-12

draai

Vanmiddag was het de eerste namiddag van een serie van vijf dat ik een PAB-stagiaire had. Dat is kort uitgelegd iemand die opgeleid wordt om personen met een beperking die zelfstandig willen wonen, bij te staan. Dus had ik vandaag iemand voor 4 aaneensluitende uurtjes en ik heb er echt van genoten van iemand in huis te hebben, die het zo goed meent met mensen met een handicap. En het was ook helemaal niet betuttelend of zo. Blijkbaar heb ik haar ook wat op haar gemak kunnen stellen, dat zei ze toch, en eigenlijk vind ik dat wel belangrijk want dat helpt die persoon om haar draai te vinden in de job.

Vanavond kreeg ik de buurjongen over de vloer voor zijn laatste Franse les van dit jaar. Omdat hij niets specifieks meer moest kennen of lezen en er voor de kerstvakantie geen Franse les meer was op school, hebben we gewoon in het Frans een praatje gedaan. Ik denk dat dat de enige manier is om hem een beetje meer zelfvertrouwen te geven.

Ik had veel voldoening hiervan en ging met een warm hart naar mijn stamkroeg. Daar at ik een pasta met vis en met een glaasje witte wijn en dronk ik een koffie verkeerd. Tussendoor las ik voort in mijn boek Vrouwelijke mystici enz., het was een hoofdstuk over Simone Weil en deze vrouw staat met haar ervaringen en ideeën in verband met geloof nog het dichtst bij hoe ik het ervaar van alle dames die in het boek besproken worden. Dus kijk ik alvast uit naar het lezen van Attente de Dieu.

Om mijn ruziënde bovenburen te overstemmen toen ik weer thuis was, heb ik nieuwe kerstcd's opgezet en ook daarvan genoten. Ondertussen merk ik dat het hierboven weer ietwat rustiger geworden is... Ik hoop het in elk geval dat ze me niet gaan beletten te slapen vannacht. Ik zie er met momenten mee af!

00:47 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-12

chaos

Nu leg ik mij op om hier nog een postje te komen zetten. Ik heb het gevoel dat ik niet veel interessants te vertellen heb, want sinds mijn voorval met mijn elektronische rolstoel ben ik bijna de ganse tijd aan huis gekluisterd geweest. Bovendien kwam die ene tegenslag niet alleen, zoals vaak het geval is, maar ze kwamen in serie op mij af. Dingen die wel in orde geraken, mits veel geloop en getelefoneer, en vooral met... veel geduld. Enfin vandaag zijn ze mijn rolstoel komen herstellen. Ik had gehoopt vanavond naar de meditatie te gaan maar enerzijds het slechte winterweer en anderzijds een bijna lege batterij, verhinderden dat ook al weer. Deze week verloopt voor mij dus echt wel chaotisch.

Maandag ben ik wel met de manuele rolstoel en met aangepast vervoer naar Wommelgem gereden voor de stille meditatie aldaar. Dat deed deugd, een beetje rust in mezelf temidden van de chaos van dat ogenblik.

Mijn retraite komt met rasse schreden dichterbij en ik verheug me er op. Ik tref het met de persoon die meegaat voor de verzorging, het is iemand die het klooster kent en die er ook van haar kant een soort retraite van wil maken. Dat heb ik echt te danken aan de Voorzienigheid, denk ik dan.

Verleden weekend heb ik mijn kerststal en -versiering aangebracht en het brengt wel sfeer in huis.

Ondertussen heb ik Brieven aan een jonge dichter van Rainer Maria Rilke en Attente de Dieu van Simone Weil gekocht. 'k Heb ook Mysticism van Evelyn Underhill toegestuurd gekregen. Dit boek heeft grote bladzijden en is gedrukt in hele kleine lettertjes, het zal dus zijn tijd nodig hebben om uitgelezen te geraken. 'k Ben momenteel nog steeds bezig in Vrouwelijke mystici van de twintigste eeuw van Anne Bancroft, maar ik vind het maar matig interessant. Ik denk dat ik of Rilke of Underhill of beide meeneem op retraite.

23:30 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-12

Heb je pech... de VAB is al onderweg!

Ik ben eraan voor de emoties! Vanavond zat ik in mijn stamkroeg... en daar viel ik met mijn elektronische rolstoel toch plots in panne! Ik kreeg er geen beweging meer in. Aan- en afzetten, op alle knopjes eens proberen te drukken, niets hielp. Dan maar... de VAB opbellen. Ik kan mijn pollekes kussen dat ik bij hen een aansluiting heb voor een elektronische rolstoel! Amper een kwartier later stapte een - gelukkig - stoere vent binnen met zijn fluo pak. En met een wat sceptisch gezicht vroeg hij wat er aan de hand was. Ik legde het hem uit, waarop hij vroeg 'En wat kan ik daaraan doen?'. Ik vroeg hem eens de bedrading na te kijken, voor in het geval er ergens geen goed contact was of zo. Hij vond niets. Ik zei toen fijntjes : 'Ik kan de rolstoel ook op manueel zetten, maar dan moet ik geduwd worden'. 'Waar woont u?' Ik legde het hem uit. Dus deed ik mijn jas terug aan. Hij zei dat ik mijn drankje mocht uitdrinken, maar dat wilde ik niet. Dus vertrokken we dan maar, hij duwde mij zo tot bij mij thuis. Makkelijk was dat niet, maar het is gelukt... Thuis vroeg ik hem mij te zetten bij mijn parolofoon en mij mijn bieper aan te geven, opdat ik de ADL zou kunnen oproepen. Ik gaf hem een hand en hij vertrok, ten zeerste bezorgd of hij mij zo kon achterlaten. Ik legde hem uit dat er in de buurt iemand van permanentie was die mij kon komen helpen. 'U bent dus heel zeker dat het nu wel zal lukken?' vroeg hij nog. Ik knikte. Hij vertrok. Ik riep de ADL op en de assistent kon mij helpen veranderen van rolstoel. Gelukkig heb ik in huis nog een manuele rolstoel. Dus is het nu nog maar enkel bekomen van dit avontuur... En ik dankbaar tegenover mezelf dat ik braaf jaarlijks mijn lidmaatschapsgeld betaal en tegenover die man die mij uit de nood heeft geholpen...

00:21 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-12

op zijn kop

Vandaag stond de dag op zijn kop. Ik verwachtte mijn hulp om 13u en omdat ze er om 13u30 nog niet was, belde ik de dienst op. Toen liet men mij weten dat mijn hulp vandaag niet zou komen, maar wel donderdag een ganse namiddag. Ik schrok daar wat van en werd een beetje boos, omdat ik erop gerekend had en de dienst mij niet op de hoogte had gebracht van een wijziging. Ik zei dat ik dan problemen zou hebben met mijn boodschappen en vroeg of ze hiervoor toch niet iets konden doen. Wat later belden ze me terug op en mijn hulp kon komen van 16u tot 17u voor de dringendste boodschappen. Ik liet nog eens merken dat ik niet tevreden was met de gang van zaken maar dat ik ermee akkoord ging dat mijn hulp toch een uurtje zou komen. Ik maakte een nieuw lijstje op, liet vallen wat niet urgent was en was daar ruimschoots op tijd mee klaar toen mijn hulp aanbelde. Ik was blij van haar te zien en zei haar dat ik haar dankte dat ze mij wilde depanneren. Zij kan er tenslotte niet aan doen. Op een dik half uur was ze met de boodschappen terug en er was dus nog tijd om wat kleine taken te volbrengen.

Ik kan er niet zo goed tegen als de dingen niet verlopen zoals ze gepland waren. Wat dat betreft is 'de appel niet ver van de boom gevallen' want mijn moeder kan dat ook niet goed. Ach het deed wel deugd dat ik überhaupt toch nog mijn hulp heb gezien. Toen ze vertrokken was, heb ik werk gemaakt van zelf de afwas te doen (het was maar een kleine afwas, gelukkig had ik gisteren al een deel gedaan) en te koken (varkenslapje met spruitjes en gekookte patatjes).

In mijn stamkroeg dronk ik koffie verkeerd en had ik een leuke babbel met kameraden daar.

Dus al bij al nog een leuke dag!

23:25 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

goed nieuws

Vandaag stak er een mail met goed nieuws in mijn mailbox. Mijn aanvraag voor vervoer ter gelegenheid van Oudjaar is goedgekeurd. Daar was ik erg blij mee. Dus heb ik het vooruitzicht om weer aanwezig te zijn bij de gebedswake, eucharistieviering en lichte maaltijd bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar in de Foyer de Charité te Bonheiden. Ik kijk er weer echt naar uit om de mensen die ik daar ken, terug te zien en om al biddend het nieuwe jaar in te gaan!

Vanavond kreeg ik bezoek van iemand die nog mijn vinyl singletjes kwam halen en hij is iets meer dan een uurtje gebleven, het was zeer aangenaam.

Morgen komt mijn hulp. Het wordt weer een dag om binnen te blijven, denk ik, net als vandaag. Maar als ik dan iemand zie, breekt dat de dag, vind ik.

'k Heb anders van de nood een deugd gemaakt, 'k heb een lang telefonisch gesprek gehad met een vriendin, een afwas gedaan, wat opgerommeld en gekookt (varkenslapje met gestoofde worteltjes en ajuin en gekookte aardappelen).

Gisteren kreeg ik van een klasgenootje twee titels van boeken, die ik meteen bestelde : Shopenhauer's kuur en Nietzsche's tranen, beide van D. Yalom. Het moet erg goed zijn. In Vrouwelijke mystici van de twintigste eeuw van Anne Bancroft ben ik nu aan het lezen over Marion Milner, mij tot hiertoe onbekend, en van de mysticae die nu al besproken werden, ligt deze mij het beste.

'k Ben de dag in schoonheid aan het afronden met de Sanctae Cantiones van Francisco Guerrero.

00:11 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |