27-12-12

zin in het leven

Eerlijk gezegd, soms overspoelt mij een vlaag van ontmoediging. Als ik daaraan zou toegeven, denk ik dan dat het plezante van het leven er wat af is. Dus mijn beleving van de zin van het leven hangt er voor een stuk van af of ik op gebeurtenissen en vooral tegenslagen op de juiste manier reageer. Oké even in zelfmedelijden verzinken en het verdriet om onrechtvaardig behandeld te worden, verdienen ook hun aandacht, maar dan moet er een moment komen van kentering, van zich herpakken en er weer tegenaan gaan. Dit vraagt onder meer van hoe moeilijk ook oog te blijven hebben voor de toch wel zovele aanwezige positieve dingen, zoals een heel aantal mensen die mij een warm hart toedragen. Met sommigen heb ik regelmatig contact, met anderen minder of minder rechtstreeks, maar ze zijn er wel allemaal. Zo had ik vanmiddag een boeiend telefonisch gesprek en vanavond een opbeurende ontmoeting met een koppel dat ik eerder in mijn stamkroeg al had ontmoet. Ook belde mijn zus mij vanavond en dat vond ik best leuk ook.

Eén van mijn penpals had mij onlangs een brief geschreven die ik de dag voor Kerst had ontvangen en waarin hij schrijft dat het beter is om te stoppen met onze briefwisseling. Ik heb die brief tot vanavond laten liggen, en ik heb hem nu geantwoord en ik steek mijn boosheid niet onder stoelen of banken. Ik weet niet of dit de zaak vooruit helpt, maar het deed me goed om mijn gedachte te zeggen. Zo gemakkelijk raakt hij van mij niet af...

'k Heb vanavond nog eens geluisterd naar Atom Heart Mother van Pink Floyd, dat is nog eens een echte jeugdplaat van mij. Ik zet die cd eigenlijk te weinig op, ik denk er niet altijd aan. Nu staat er een cd met jazzmuziek geselecteerd door Jef Neve. Een mooie afsluiter van de dag met mijn kaarsjes en mijn wierookstokje. Ja en als dan weer voor de zoveelste keer ik me na een dipje weer beter voel, voel ik me ook weer een beetje sterker geworden...

01:34 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.