10-12-12

Heb je pech... de VAB is al onderweg!

Ik ben eraan voor de emoties! Vanavond zat ik in mijn stamkroeg... en daar viel ik met mijn elektronische rolstoel toch plots in panne! Ik kreeg er geen beweging meer in. Aan- en afzetten, op alle knopjes eens proberen te drukken, niets hielp. Dan maar... de VAB opbellen. Ik kan mijn pollekes kussen dat ik bij hen een aansluiting heb voor een elektronische rolstoel! Amper een kwartier later stapte een - gelukkig - stoere vent binnen met zijn fluo pak. En met een wat sceptisch gezicht vroeg hij wat er aan de hand was. Ik legde het hem uit, waarop hij vroeg 'En wat kan ik daaraan doen?'. Ik vroeg hem eens de bedrading na te kijken, voor in het geval er ergens geen goed contact was of zo. Hij vond niets. Ik zei toen fijntjes : 'Ik kan de rolstoel ook op manueel zetten, maar dan moet ik geduwd worden'. 'Waar woont u?' Ik legde het hem uit. Dus deed ik mijn jas terug aan. Hij zei dat ik mijn drankje mocht uitdrinken, maar dat wilde ik niet. Dus vertrokken we dan maar, hij duwde mij zo tot bij mij thuis. Makkelijk was dat niet, maar het is gelukt... Thuis vroeg ik hem mij te zetten bij mijn parolofoon en mij mijn bieper aan te geven, opdat ik de ADL zou kunnen oproepen. Ik gaf hem een hand en hij vertrok, ten zeerste bezorgd of hij mij zo kon achterlaten. Ik legde hem uit dat er in de buurt iemand van permanentie was die mij kon komen helpen. 'U bent dus heel zeker dat het nu wel zal lukken?' vroeg hij nog. Ik knikte. Hij vertrok. Ik riep de ADL op en de assistent kon mij helpen veranderen van rolstoel. Gelukkig heb ik in huis nog een manuele rolstoel. Dus is het nu nog maar enkel bekomen van dit avontuur... En ik dankbaar tegenover mezelf dat ik braaf jaarlijks mijn lidmaatschapsgeld betaal en tegenover die man die mij uit de nood heeft geholpen...

00:21 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.