09-11-12

werkgroep 'Cursus in wonderen'

Het is al even, maar tegenwoordig voel ik me zo moe... Is het het vallen van de bladeren? Is het de verandering van het weer? Is het mijn recente zware ontgoocheling? In elk geval botsen tegenstrijdige gedachten tegen elkaar op in mijn vermoeide hoofd. Ik zoek antwoorden, bij vrienden, in boeken, bij mijn begeleiding. En ik kom tot de slotsom dat op de levensvragen géén antwoord is. Het enige dat er is, voor mij althans, is een diepgeworteld geloof en ik weet nog eens niet in wàt. Het is er, al is het wat overwoekerd door slecht verwerkte tegenslagen, onbegrip en gepieker.

Ik heb een ijzertekort, heeft mijn huisarts vastgesteld, als ik er geraak, ga ik morgen naar de apotheek. Ik ben vandaag het voorschrift gaan halen. Misschien zal ik mij daarmee wat beter voelen.

De laatste tijd krijg ik niet veel begrip van anderen in verband met de tegenslagen die ik te verwerken heb. Of ben ik het die te veel zeur? Ben ik het die niet voldoende relativeer? En zo komen er almaar meer en meer vragen in mij op en ik word onzeker.

Ik krijg een kans om mee te doen aan een werkgroep over het boek Cursus in wonderen. Zou het iets voor mij zijn of niet? Neem ik dan niet te veel hooi op mijn vork? Ik mis iemand om er ernstig mee over van gedachten te wisselen. Misschien kan ik ook alleen maar weten of het iets voor mij is, door er aan mee te doen. Ik heb veertien dagen de tijd, want de groep komt dan pas opnieuw bijeen. Zoals met vele van die boeken, beweert de auteur van het boek rechtstreeks geïnspireerd te zijn geweest door God of door Jezus. De groep bestaat uit mensen die ik ken van in de meditatiegroep en binnen die groep voelt het wel warm aan en mag vind ik iedereen zijn zoals hij/zij is.

Misschien helpt het mij 'mijn' antwoorden te vinden samen met de andere zaadjes die ik ondertussen gezaaid heb, zoals meditatie, gebed, coaching, boeken, sociale contacten, ...

01:17 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.