03-10-12

krijgen is een kunst

Met de telefoonmaatschappij heb ik alles tiptop kunnen regelen wat betreft het factureren van mijn gesprekken naar Nederland. Gisteren kreeg ik voor de twee laatste facturen telkens een creditnota. Voor de eerstvolgende factuur, zal ik apart nog eens moeten bellen als ik ze krijg, want aan de lopende gesprekken daar konden ze niets aan doen. Sinds eind september is dat abonnement om goedkoop met het buitenland te bellen ook in orde.

Op drie dagen tijd zaten er vier brieven van mijn Amerikaanse penpals in mijn bus! Werk aan de winkel dus. Ik heb zonet er één van reeds beantwoord. Meestal schrijf ik er maximum één per dag, omdat ik er veel van mijn persoon in steek. Ik had nu ook een brief van een penpal dus waarover ik mij toch wel wat zorgen maakte en dat leek ook wel terecht. En je kunt zo maar niet bellen of zo om eens te vragen wat er aan de hand is of zo. Toch blijf ik het heel graag doen.

Gisteren heb ik toch weer wat gaan shoppen en nog wat spulletjes gekocht voor tussenseizoen. Ik ga meestal in een winkel waar ze akkoord zijn dat ik de spulletjes thuis pas en terugbreng als het niet OK is. Er was één stuk bij dat niet paste en dat ik vandaag ben gaan wisselen.

Vanmiddag was ik met een vriendin afgesproken, dat deed wel weer deugd.

Gisteren had ik met een dame van de post een zakelijk gesprek en toen ze mij op het einde van dat gesprek begroette, zei ik : 'nu heb ik heel de tijd zitten kijken naar uw halsketting. Hij is mooi.' Heel onverwachts zei ze : 'wel weet je wat... je mag hem hebben! Zelf draag ik hem helemaal niet graag.' Dat heb ik dan dankbaar aangenomen.

In de loop van de namiddag kreeg ik ook twee sms'jes van twee vriendinnen, die het elk op hun manier wat moeilijk hebben. Maar al te graag trachtte ik hen een hart onder de riem te steken.

Het is precies een periode dat ik veel mag 'krijgen'. Heel plezant is dat.

22:59 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.