19-09-12

voelsprieten

De zin om te helpen waar ik kan, is er nog altijd, al is enige passie, opgedaan bij het lezen van de boeken van Guy Gilbert een beetje verdwenen. Vandaag deed ik iets voor een vriendin, dat ik niet wilde uitstellen, en ben ik eveneens een andere vriendin gaan bezoeken in het ziekenhuis. Het doet me goed als ik anderen op de één of andere manier kan helpen... Helpen is dikwijls al zo moeilijk, vaak kun je voor een ander niet zo heel veel doen. Dus houd ik toch nog steeds de voelsprieten goed gestrekt naar buiten om signalen, wanneer ik werkelijk iets kan doen, op te vangen. Voor mij is dat één van de pijlers van de zin van mijn leven.

Momenteel ben ik De kardinaal hoopt aan het lezen van Olivier Le Gendre, de opvolger van zijn Biecht van een kardinaal. Biecht vond ik al reuze, deze vind ik nog beter! De gesprekspartners bij het interview kennen mekaar ook al beter en er worden gemakkelijker diepgaandere bedenkingen en conclusies geuit over de malaise binnen en over de Kerk. De kardinaal blijft anoniem en dat staat dan voor een grote openhartigheid. Op korte tijd heb ik ook dit boek weer bijna uit. Dat zegt al veel.

00:12 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.