22-07-12

schaakmat

Eindelijk is het zomer. 'k Heb er met volle teugen van genoten. Op het Zimmerplein was er een actie tot het promoten van de schaakclub van Lier, waarvan ik enkele mensen ken, bij een groter publiek. Er was een heel groot schaakbord met grote stukken en leden van de club speelden tegen elkaar op dat grote bord met die grote stukken. Hoewel ik van schaken maar heel weinig afweet, heb ik een deel van de partij gevolgd van op de zijkant en het leek me geen oninteressant partijtje. Uiteindelijk won zwart. Het ganse partijtje duurde ongeveer vier uur.

 

schaken op het zimmerplein.JPG

 

Is het de zomer, is het al dat schaken, ik weet niet, ik krijg precies een toevoer van adrenaline... :-) Ik zou zo graag van iemand kunnen houden, met hart en ziel, zo van mijn diepste binnenste, maar de weg daarnaartoe is lang, moeilijk en soms ook eenzaam. En als ik dan ook zo iemand in mijn leven zou hebben, dan weet ik nu al dat ik zelfs dan nog af en toe eenzaam zal zijn, misschien nog eenzamer dan dat ik nu soms ben...

 

 

23:59 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

15-07-12

to party or not to party?

'k Vrees dat ik te oud ben geworden om nog naar parties te gaan. In ieder geval heb ik gemengde gevoelens over de Quatorze Juillet-party, die Radio Centraal organiseerde gisteren in de Scheld'Apen. Aan de positieve kant schrijf ik in het blije weerzien van Daniël en Pierre, de leuke muziek en de lekkere cocktails. Er waren verschillende drankjes op basis van cava die allemaal een leuke naam hadden gekregen, zoals Kirr Egalité, Kirr Fraternité, Kirr Liberté, Kirr Central enz. Mijn voorkeur ging naar Kirr Liberté (what's in a name?), dat was cava met een scheutje cassis, mmmm. Aan de negatieve kant schrijf ik dan wel in het gemis aan contact en de verveling. Ik moet nu wel zeggen dat ik daar heel vroeg was, van 21u tot 23u, en dat ik weg was vooraleer het feestje pas goed aan de gang ging. Dat kwam omdat ik rekening moest houden met mijn chauffeur. Ik denk dat ik helaas mijn party-leeftijd ontgroeid ben, misschien zal ik het zo stellen, dat ik eindelijk 'volwassen' geworden ben... al is dat dan ook met spijt!

Moeder is vanmiddag op bezoek geweest, dat deed deugd.

Voor de rest was het nog een heel relaxte zondag met onverwachts 's avonds nog een lekkere zon.

23:55 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

09-07-12

beter dan mij te ergeren...

'k Heb me vanavond eens lekker laten gaan, ik heb enkele hardere plaatjes achter elkaar opgezet. Mijn buren waren denk ik zo'n computerspelleke aan het spelen met veel lawaai van geweergeschiet en dergelijke, dan heb ik dat overstemd met mijn muziek en ik heb me daar danig mee 'geamuseerd'. Neil Young op de elektrische gitaar met Le Noise, daarna Broken English van Marianne Faithfull (dit is wel iets rustiger, maar ook steengoed), om voort te gaan met de lekker vette rifs van AC/DC met Black Ice om te eindigen met een paar nummers van The Kids, waarvan There will be no next time... Geef toe, dat is duizend keer beter dan mij te zitten ergeren aan geluidshinder vanwege mijn buren...

Anders heb ik vandaag heel braaf geweest, 'k heb mij vandaag gestort op de enkele huishoudelijke activiteiten die dringend aan het worden waren. Ik trek me er niets van aan dat zondag normaal rustdag is, het komt me nu zo goed uit, punt uit.

Morgen heb ik bezoek om 's avonds te komen eten, daar kijk ik alvast naar uit. 'k Heb tussen twee buien door naar mijn stamkroeg kunnen gaan. 'k Ben een keigoed boek aan het lezen, La traversée de l'en-bas van Maurice Bellet. Het gaat over mensen die zich zo slecht voelen door haat, schaamte en angst, dat ze alleen kunnen geholpen worden door iemand die in hun hel wilt afzakken.

00:00 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

05-07-12

de Voorzienigheid

't Was weer een avontuur vandaag. Met de elektronische rolstoel een tripje gedaan van zeker 10 km langsheen drukke banen... Maar het leverde mij én een nieuwe batterij op voor mijn laptop én een nieuwe hifi installatie. Die beide hadden het kort op elkaar laten afweten. Doordat ik onverwachts vandaag 4 u gezinshulp had ipv de eerder toegezegde 2 u lag er geen strijk klaar en was er de tijd om die wat uitzonderlijke boodschappen te gaan doen. Het was toen ook nog zonnig - en warm - weer en we waren terug vooraleer de buien uit de hemel begonnen te vallen. Ik kon zelfs nog naar de mis gaan, de kerk binnengaan en het een aantal minuten later horen donderen en pijpenstelen regenen. Toen ik na de mis de kerk weer verliet, was het opnieuw opgehouden met regenen... over de Voorzienigheid gesproken!

Joepie, ik kan naar de Quatorze Juillet party van Radio Centraal! Het vervoer is geregeld, dus er houdt mij niets meer tegen. Ik ben op de locatie - een kraakpand - al geweest en weet dat het toegankelijk is. Als het mooi weer is, zal het trouwens ook buiten doorgaan, denk ik. Dus weer iets tofs om naar uit te kijken.

Vanavond was er op de Grote Markt ook het eerste optreden van een hele reeks optredens die de opvolger is van de voorheen gerenommeerde vestconcerten. Vandaag was het aan de beurt van Dip & Dive, een groep die samengesteld is uit zeven jonge mannen waarvan een aantal werken in mijn stamkroeg. De Grote Markt was wel leeggeregend maar onder een tent stonden de die hards, de eeuwig trouwe fans van de groep, die leuke jazzy muziek brengt geïnspireerd uit de jaren '30. Na de mis was ik ook van de partij! Nadien nog een kop koffie verkeerd en nadien zoef naar huis voor de volgende regenbui.

Een dag dus om 'u' tegen te zeggen!

23:57 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-12

gewetenskwestie

Vandaag was het een leuke dag, mooi weer, wat kunnen praten met de ene en de andere :-).

Er lag ook een brief uit Amerika in mijn bus vandaag, hij geeft me stof om over na te denken... Ja die mannen in de gevangenis zitten soms met prangende vragen.

'k Had naar Père Gilbert een aantal dagen geleden nog een mailtje gestuurd omdat hij mij voor een gewetensprobleem had gesteld door te schrijven dat mensen die zich bezig houden met gevangenen, hun ook best af en toe wat geld opsturen. Nu was ik ervan uitgegaan dat ik nooit geld zou sturen. Ik had een duidelijke grens gesteld voor mezelf : ik wil wel een cadeau'tje sturen met hun verjaardag en met Kerstmis, af en toe ook eens een foto, en voor degenen die het echt moeilijk hebben, wil ik ook wel briefpapier, een envelop en zegels opsturen. Verder zou ik niet gaan, had ik beslist. Nu las ik die aanbeveling in de boeken van Père Gilbert en ik heb hem er een vraag over gesteld en hij heeft me naar gewoonte kort, bondig en krachtig geantwoord : 'Blijf een vechtster'. Hieruit leid ik af dat hij het al bijzonder vindt dat ik met een aantal gevangenen wil schrijven en dat ik dat vooral moet voortzetten. Mijn interpretatie? Hij laat me vrij, dus... Ik denk dat het het bijzonderste is dat ik mijn geweten hierin volg.

23:47 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

Oef.

Opgelucht was ik toen de huisarts niet boos was vandaag op raadpleging omwille van het minder goede resultaat van mijn bloedanalyse. Ik had haar daar al op voorbereid en gezegd dat ik een poos moeite heb gehad om mij te houden aan mijn dieet... Niets beters dan die cijfers zwart op wit op papier om mij weer te motiveren wat meer mijn best te doen! In oktober moet ik terug naar de specialist en ik heb de huisarts gevraagd om mij de kans te geven om mij tegen dan te herpakken en ze was ermee akkoord en veranderde voorlopig niets aan mijn medicatie. Oef. En oef.

Graag ga ik 's avonds een klein hapje eten en drink ik nadien een kop koffie verkeerd (meestal bereid met décaféiné). Meestal ben ik dan nog op tijd thuis om wat op te rommelen of wat te telefoneren. Zo herinnerde ik mij nog mensen met wie ik reeds lang geleden had gebeld of die ik reeds heel lang geleden niet meer gezien had maar die ik misschien wel met een telefoontje of een kaartje plezier kon doen. Zo gezegd zo gedaan, er ligt weeral een kaartje klaar voor Amerika, waar een persoon woont die een vroegere vriendin was van mijn ouders en die we destijds 'tante' noemden. Ik heb een familielid van haar opgebeld om haar adres te vragen en meteen heb ik die mensen ook al blij gemaakt met mijn telefoontje. Nu maar hopen dat die 'tante' het kan appreciëren.

'k Heb het boek Lutte et aime là où tu es bijna uit, het laatste hoofdstukje gaat over het gebed... Met deze gedachte denk ik dat ik ook nu in gebed ga.

01:01 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-12

een dag om van de kalender te schrappen, of toch ook niet helemaal?

Om mij te troosten, ben ik aan het luisteren naar muziek van één van mijn pennenvrienden. Hij had mij in één van zijn brieven titels van songs gestuurd die ik vast moest beluisteren. Dat heb ik gedaan, ik kon ze (legaal) downloaden en branden op een cd. En als ik al eens wat weemoedig ben zoals nu, zet ik die cd op. Het is aangename, zachte muziek die op mij in elk geval wel het verlangde troostende effect heeft.

Ach, er zijn zo van die dagen, iemand van mijn kennissen zegt dat ze die dagen beter van de kalender hadden geschrapt :-). Het begon al toen ik belde naar de psychiater en van een vrij botte telefoniste te horen kreeg dat ik moest bellen tussen 12 en 13u. Misschien had de dokteres mij daar ooit eens iets van gezegd, maar in elk geval dan was ik dat vergeten. Ik belde voor een nieuwe afspraak, omdat bij de vorige afspraak verleden dinsdag de dokteres afwezig was. Ik heb haar dan maar een mailtje gestuurd. Ik hoop dat ze via de mail een nieuwe afspraak wilt maken, maar ik zie echt niet in waarom dat ze dat niet zou willen. Later op de dag kreeg ik dan ook te horen dat ik iets moest betalen dat ik vond dat ik niet moest betalen, en ik heb dan maar toegegeven, omdat anders de tussenpersoon, die ik nog zal nodig hebben, problemen zou kunnen krijgen. En zo bolde ik vandaag precies van de éne tegenvaller naar de andere.

Er was wel minstens één meevaller, want het is mijn overtuiging dat geen enkele slechte dag helemaal slecht is zoals geen enkele goede dag helemaal goed is. Ik reed op een bepaald moment voorbij een modezaak en herinnerde mij dat ik daar nu reeds enkele maanden geleden een mooie halsketting had zien liggen. Nu lag hij niet meer in de vitrine, maar ik zag hem precies nog in de winkel achter de toog hangen. Toen had ik hem eens gepast en voor mij was hij te kort. Ondertussen had ik mij bedacht dat ik iemand kende die mij kon helpen de ketting te verlengen. Ik wenkte dus de winkelier... en kocht de ketting aan een soldenprijs nog wel! Hebben jullie soms ook die ervaring dat je het gevoel hebt dat iets voor jou is en dat het blijft hangen tot het voor jou betaalbaar is, precies of het was bestemd voor jou?

23:58 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

geheeld

Beste vrienden, ik voel dat ik dankzij de rust die ik dit weekend genomen heb, mezelf geheeld heb. Ik voel mij weer heel en sterk om het leven tegemoet te gaan met mijn antennes gericht op de wereld en op wie nood heeft aan mijn aandacht en vriendschap. Ik moet dat vaker doen, zo een dag of twee, drie mij een beetje afzonderen en zo prikkelvrij mogelijk maken. Dat helpt me de dingen een plaatske te geven en te verwerken.

Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik verleden donderdag gekeken heb naar de film 'Dead Man Walking' op dvd, gehuurd van de bib. Ik vond het een bijzonder mooie film met goede vertolkingen van Susan Sarandon en Sean Penn. Hij was tegen mijn verwachtingen in niet zo zwaar om naar te kijken als ik had gedacht. De film wijkt op verschillende punten af van het boek en last een aantal scènes in om het een beetje spectaculairder te maken dan de boekversie, maar het stoort niet. Ik was vooral ontroerd toen de moordenaar zijn misdaad eindelijk bekende en hij daarop Sister Prejean hem hoort zeggen dat hij een zoon van God is en vooral ook als zij hem die ene psalm zingt.

Ik ben momenteel Lutte et aime là où tu es van Père Gilbert aan het lezen. Ik was wat bang dat hij in dit boek zou herkauwen wat hij reeds in eerdere boeken had geschreven, maar hij vindt altijd wel weer een nieuwe invalshoek. Zijn boeken zijn om te lezen en te herlezen.

Dit weekend toch ook wat van het mooie weer kunnen genieten.

01:29 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

01-07-12

in-de-wereld-zijn

Dag lieve vrienden,

Hopelijk nemen jullie het me niet kwalijk als ik er niet in slaag ieder van jullie de aandacht te geven die jullie verdienen. Ik voel me echt léven en in het midden van het leven staan en doe mijn best trouw te zijn aan al mijn vrienden, maar daarvoor zijn de dagen te kort en is vooral mijn vermogen om te geven en te blijven geven, te beperkt. Zo gebeurt het zoals vandaag dat ik me stilletjes in mezelf terugtrek, om mijn portie te verwerken indrukken vandaag minimaal te houden. Ik voel dat ik dat af en toe nodig heb en ik denk dat ik daarin niet verschil van andere mensen. Misschien is het bij mij nog iets duidelijker aanwezig wegens bepaalde problemen in het verleden, maar ik voel me al bij al heel sterk geworden. Dus als jullie met mij eens willen afspreken, trek op tijd aan mijn mouw he.

Het heeft me in elk geval deugd gedaan om het vandaag wat rustiger aan te doen. Ik voel me vanavond al een andere mens dan toen ik ben opgestaan. Niet iedereen kan de kracht, de energie en nog minder de roeping hebben van een Moeder Theresa of een Zuster Emmanuelle. Ook zij zullen trouwens wel de nood hebben om zich af en toe van de wereld terug te trekken om in stilte en gebed te vertoeven. Zelfs Jezus trok zich af en toe terug in de bergen of in de woestijn.

Ik denk dus dat ik bijna te veel hooi op mijn vork ging nemen. Geïnspireerd door de boeken van Père Gilbert, wilde ik al het goede doen dat ik kon. Maar daar zit het hem juist in, in die laatste drie woorden 'dat ik kon'. Daarin moet ik realistisch blijven en mezelf niet overschatten. Ik ben maar een mens en niet een god. Ik dacht dat God mij wel de kracht zou geven om te doen wat hij van mij verlangt, maar zoals iemand me terecht liet opmerken, vraagt God ons niet van boven onze krachten te gaan.

Het is een kwestie van nederigheid, van mijn eigen limieten te aanvaarden en ernaar te leven. Ook Père Gilbert vertelt dat hij om de tien dagen zich twee dagen in volle stilte en gebed terugtrekt. Dus ook dat aspect van in-de-wereld-zijn, het op tijd en stond uit-de-wereld-zijn moet ik blijven onder ogen zien. Dit ben ik echt van plan, want ik voel dat het ook echt nodig is!

00:09 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |