04-07-12

Oef.

Opgelucht was ik toen de huisarts niet boos was vandaag op raadpleging omwille van het minder goede resultaat van mijn bloedanalyse. Ik had haar daar al op voorbereid en gezegd dat ik een poos moeite heb gehad om mij te houden aan mijn dieet... Niets beters dan die cijfers zwart op wit op papier om mij weer te motiveren wat meer mijn best te doen! In oktober moet ik terug naar de specialist en ik heb de huisarts gevraagd om mij de kans te geven om mij tegen dan te herpakken en ze was ermee akkoord en veranderde voorlopig niets aan mijn medicatie. Oef. En oef.

Graag ga ik 's avonds een klein hapje eten en drink ik nadien een kop koffie verkeerd (meestal bereid met décaféiné). Meestal ben ik dan nog op tijd thuis om wat op te rommelen of wat te telefoneren. Zo herinnerde ik mij nog mensen met wie ik reeds lang geleden had gebeld of die ik reeds heel lang geleden niet meer gezien had maar die ik misschien wel met een telefoontje of een kaartje plezier kon doen. Zo gezegd zo gedaan, er ligt weeral een kaartje klaar voor Amerika, waar een persoon woont die een vroegere vriendin was van mijn ouders en die we destijds 'tante' noemden. Ik heb een familielid van haar opgebeld om haar adres te vragen en meteen heb ik die mensen ook al blij gemaakt met mijn telefoontje. Nu maar hopen dat die 'tante' het kan appreciëren.

'k Heb het boek Lutte et aime là où tu es bijna uit, het laatste hoofdstukje gaat over het gebed... Met deze gedachte denk ik dat ik ook nu in gebed ga.

01:01 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.