25-06-12

lange termijn engagement

Ondertussen is het probleem met de kaartlezer opgelost. Ik heb gelukkig ook niet de hele weg naar de computerwinkel opnieuw moeten doen, want de uitbaatster stelde voor om zelf een nieuwe kaartlezer te komen brengen. Ik vond het fijn dat ze dat wilde doen, al vond ik het ergens ook wel horen bij de service van een serieuze zaak : die uitbaatster woont bij mij achter de hoek. Ze zei ook nog dat als er iets kleins was of ik bijvoorbeeld inktcartridges moest hebben, ik altijd mocht bellen of mailen. Dat is goed om weten!

Ik ben gestopt met het lezen van Dead Man Walking van Sr Helen Prejean. Het boek stopt niet bij de executie van Sonnier, de man die Prejean begeleidt als spiritueel adviseur, maar vertelt haar verdere strijd tegen de doodstraf en dat boeit me persoonlijk minder. In de loop van het verhaal dat ik las, is me reeds voldoende duidelijk, denk ik, wat haar persoonlijke argumenten zijn tegen de doodstraf. Er wordt mij aanbevolen toch ook zeker naar de film te kijken. Eén van de dagen trek ik dus naar de bib, daar zullen ze hem wel hebben.

Verder heb ik een vierde adres gekregen van iemand in de gevangenis in de States, om naar te schrijven en morgen krijg ik een vijfde adres. Ik doe het graag, het geeft me heel veel voldoening, en er waren te lange periodes zonder post. Ik ben eens benieuwd wat er van die correspondenties zal worden. Vanavond had ik een aangenaam telefoontje met de persoon die mij de adressen doorstuurt en ze zegt o.a. dat er waarschijnlijk hoe dan ook in de loop van de tijd pennenvrienden wegvallen. Ik meen begrepen te hebben uit wat ze zei dat ik het op een goede manier aanpak, met de grootst mogelijke garantie op duurzaamheid. En dat is ook mijn bedoeling. Aan zoiets begin je niet om er na enkele maanden weer mee te stoppen vind ik. Tenzij het me erg zou gaan tegenvallen, wat voorlopig niet het geval is. Ik voel het echt aan als een lange termijn engagement en ik ben er trots op dat ik zover gekomen ben om dat te kunnen, mij op lange termijn engageren. Tot voor kort kon ik iets maar beperkte tijd volhouden. Maar het helpt als je iets gevonden hebt dat je écht wil doen.

01:12 Gepost door Martine | Commentaren (4) |  Facebook |

23-06-12

drukte in de voetgangerstunnel

't Is druk, druk, druk de laatste tijd. Het is niet geheel onaangenaam. Ik denk dat het voor een groot deel komt omdat ik betrokken aan het geraken ben op vele mensen en dat dat wat drukte met zich meebrengt, omdat ik aan iedereen de verdiende aandacht wil geven. Voor de moment kan ik het nog goed aan :-), ik moet voorlopig nog niet gaan 'snoeien' in mijn contacten... Ik denk wel dat het wel nodig is om af en toe te rusten en tot inkeer te komen.

Dinsdag was het mooi weer en heb ik ervan geprofiteerd om boodschappen te doen. Ik had een gans lijstje van winkels die ik moest aandoen en voor één ervan moest ik door de voetgangerstunnel die Lier, ja, rijk is. Ik begeef me wel altijd met wat gemengde gevoelens in deze tunnel die toch vrij steil is. Het is altijd wel wat spannend of het goed zal aflopen, hoewel het steeds weer in orde komt en dat ik dat onderhand wel al zou moeten weten. Enfin dus ik begeef me in die tunnel, die ook een draai maakt en de draai voorbij... kom ik een vriendin tegen! Ik riep haar toe : 'Het is hier geen goede plaats om te praten, ik zal u wel eens bellen!'. Ik wilde daar die tunnel voor geen geld gaan blokkeren. Ze wierp me een 'OK' toe en ik ging verder mijn weg. De zaak waar ik moest zijn lag daar vlakbij. Het is een grote papierhandel waar ze ook allerlei snuisterijen verkopen en ik neem dan ook graag mijn tijd om in de mate van het mogelijke rond te kijken. Ik zeg wel, in de mate van het mogelijke, want de rekken staan nogal goed vol en wat dicht bij elkaar en met mijn elektronische rolstoel moet ik daar dan ook voorzichtig maneuvreren. Enfin, ik maak mijn keuze en reken aan de kassa af. Op de terugweg moest ik dus weer in die benauwde tunnel en ik nader de draai en daar... komt diezelfde vriendin van daarnet toch weer te voorschijn, zeker! Dat was dan wel het sein dat we even met elkaar moesten praten en we gingen dan ook de tunnel uit en ergens aan een bank staan om elkaars aankopen te laten zien en wat te babbelen. 's Anderendaags deed ik de ganse weg nog eens opnieuw, want ik had in die winkel iets zien liggen dat ik na overleg graag kocht. Dus weer die vermaledijde tunnel in... ik rijd de draai om en... zie uit de andere richting een vriend komen, aan wie ik die ontmoeting daar de vorige dag verteld had en hij zei iets van 'Ja hier zie je wel mensen!'. Wat een drukte toch in die tunnel!

In die winkel heb ik o.a. een sleutelhanger gekocht in de vorm van een hart. Wat ik in de winkel nog eens niet gezien had, maar ontdekte toen ik thuis was, is dat dat hart opengaat en dat ik daar een klein, rond fotootje in kan steken. Gisteren heb ik dan een foto van Père Gilbert gedownload van zijn website, in 't klein afgedrukt en uitgeknipt. Het was een heel gepruts, maar uiteindelijk lukte het wel. Hij moest het eens weten!

Ik heb ook in een andere winkel een nieuwe handtas gekocht, de vorige was echt wel heel erg versleten. Ditmaal heb ik een iets duurdere gekocht dan gewoonlijk, misschien zal de kwaliteit dan wat beter zijn, hoop ik toch. En toch was het nog niet zo heel duur, want er stond al vermindering op, omdat het een zomerartikel was. Ik dacht dat ze pas vanaf 1 juli solden mochten toestaan, maar kom. Het is een licht beige lederen handtas en ik heb er ook een nieuwe portefeuille bij gekocht. Het doet deugd om voor mezelf nog eens iets te kopen.

Gisteren ben ik met mijn gezinshelpster helemaal naar de Gamma gereden, zij met de fiets en ik met de elektronische rolstoel. Dat is wel een heel tripje en ik kreeg wat koud zweet toen ik merkte dat mijn batterij eigenlijk niet zo vol meer was. Ik heb het erop gewaagd en een plan B bedacht voor ingeval ik ergens zou stilvallen en... ik heb het op het nippertje gered. Ik heb dan ook nog het flegma gehad om op de terugweg te stoppen bij de computerwinkel om een nieuwe kaartlezer te kopen (die niet marcheert, maar daar wordt aan gewerkt). Het lag echt op de weg en ik moest eraan denken dat ik nu al minstens drie toepassingen heb waarvoor ik de eID kan gebruiken om in te loggen.

En als ik tussen al die drukte door nog wat tijd heb, lees ik wat. Ik ben een spannend maar zwaar boek aan het lezen : Sr Helen Prejean's Dead Man Walking. Velen onder jullie zullen weten dat van dat boek ook een film gemaakt is en als ik het boek gelezen heb en wel in die volgorde, zal ik misschien ook de film bekijken. Ik zal hem dan eens opzoeken in de bib. Dit boek sluit aan bij mijn correspondenties met gevangenen in de States. Want ook dat is nog altijd aan het lopen...

 

Nieuwe afbeelding.JPG

foto Martine Bonjé

 

01:27 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-12

tranen met tuiten

Gisterenavond keek ik naar Intouchables en ik vind het een geweldige film. De film gaat over een Franse aristocraat die in de rolstoel belandt en die een vacature opent voor een begeleider... De rest vertel ik niet, voor ingeval jullie lezers de film nog willen zien. De fijne humor, de schok van de cultuur van twee verschillende sociale klassen, de menselijkheid, de durf van beide personnages, alles draagt bij tot een film die mij diep geraakt en ontroerd heeft. Ik heb dus gehuild, tranen met tuiten... Huilen Hij is méér dan een gewone aanbeveling waard, een warme aanbeveling dus.

De film leidde mij wat af, dat had ik nodig. Ik wil er zijn voor andere mensen, maar mag niet vergeten ook voor mezelf te zorgen.

Vanavond werd het op een voor mij onverwachte manier plots heel zonnig en warm en ik heb er nog van genoten. Op een terraske zitten in aangenaam gezelschap is altijd leuk...

00:02 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-12

gepassionneerd

Hoe langer hoe meer voel ik me midden in het leven staan. Ik ben ook gepassionneerd door het leven alsook door de liefde. Ik begin een keischerpe antenne te hebben voor de noden van andere mensen. En ik probeer er in de mate van mijn mogelijkheden iets aan te doen. De boeken van Guy Gilbert hebben mij o.a. hiertoe erg geïnspireerd. Hij schrijft o.a. dat het belangrijker is mensen in nood daadwerkelijk te helpen, dan voor ze te bidden. Bidden blijft natuurlijk belangrijk om krachten op te doen en om zich regelmatig te herbronnen aan de Bron der bronnen.

Gisteren was ik erg droevig omwille van het nieuws dat mijn buurvrouw overleden is. Van zodra ik kon, ben ik recht naar Jezus gereden in de kapel van het ziekenhuis om wat troost te zoeken en zie, daar stond Hij met gestrekte armen, precies om mij tegen zijn borst te drukken :

HPIM0350.jpg

Ik denk dat het gisteren het feest was van het Heilig Hart. Wil dat toch weer lukken, zeker!

In Guy Gilbert's boek Et si je me confessais trof ik een URL aan van zijn website, ik was blij de echte URL te vinden, want op het net tref je ook valse sporen aan. Op die website vond ik zijn emailadres en was zo vermetel om hem een mail te sturen. Gisteren (ook gisteren!) was ik dan wel dolgelukkig om van hem een kort en bondig, maar krachtig antwoord te vinden in mijn mailbox. Meteen heb ik die mail uitgeprint en tegen de muur boven mijn bureel gehangen. Voor die man heb ik echt wel veel bewondering en dat gebeurt niet gauw.

Het is anders weer een goedgevulde week geweest, met op woensdag mijn maandelijks bezoekje aan de trappistinnenabdij van Brecht. De zuster had voor mij klaarliggen een boek van Anselm Grün (Boek van de levenskunst) waarin ze een passage had aangestipt over het alleen zijn. Toen ze die passage had gelezen, moest ze aan mij denken en had ze het boek opzij gelegd tot ik weer eens langskwam.

00:34 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

09-06-12

happy day

Vanmorgen werd ik wakker gebeld door de postbode, ze had een pakje bij voor mij. Het was een bestelling die ik had geplaatst bij een Brusselse boekenhandel en deze bevatte de film Les intouchables, waarvan ik toch zoveel goeds heb horen vertellen, alsook een boek van Guy Gilbert, dit zal het tweede zijn dat ik van hem koop. Ik ben van hem nu aan het lezen Ma religion, c'est l'Amour. Met de opbrengst van zijn boeken runt hij een opvangcentrum voor jongeren die door alle andere opvangdiensten en zelfs door het gerecht opgegeven zijn. Ik denk dat het een boerderij is in de Provence. Hij spreekt van het kristal dat in ieder van ons aanwezig is. Hij schrijft echt right to the point en met veel zin voor realisme. Het tweede boek dat ik van hem nu heb gekocht heeft als titel Et si je me confessais en daarin vertelt hij zijn levensverhaal.

Heel onverwachts draaide deze dag uit tot één van mijn 'gelukkigere dagen'. Hoewel we nu en dan getracteerd werden door een fikse regenbui, scheen de zon ook overvloedig, al was er ook wel veel wind. Vooral vanavond had ik de kans om met meerdere mensen een babbeltje te slaan en van al deze gesprekken deed ik veel positieve energie op. Dat deed deugd, want er zijn nooit te veel gelegenheden om krachten op te doen. Het leven is niet makkelijk maar als het goede en het minder leuke op die manier een beetje in evenwicht blijven, dan valt het allemaal eigenlijk nog goed mee.

Mijn gezinshelpster komt al een tijdje samen met een stagiaire, die de opdracht had om met mij samen een activiteit te doen die ik graag deed. Eén van de thema's kon zijn 'koken' en ik vroeg haar om samen een grote pot spaghettisaus te maken. Dat hebben we gisteren dan ook gedaan. Met twee zijn mijn helpster en de stagiaire de boodschappen gaan doen. Dan heb ik samen met de stagiaire de groenten gesneden, dat nam heelwat tijd in beslag, want er waren veel groenten. Dan hebben we een korte pauze genomen en dan zijn we aan de slag gegaan om de eigenlijke saus te bereiden. Iets voordat ze vertrokken, was de saus gaar en heb ik ze gekruid volgens mijn eigen geheim recept :-). De stagiaire proefde er nog aan en verklaarde de saus als 'geslaagd'. Ik liet de saus vannacht en vandaag nog trekken en vanavond heb ik hem verdeeld in porties en deze in de diepvriezer gestoken. Ik heb er in totaal 15 porties uit gehaald!

00:30 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-12

zorgenloosheid

Gisteren ontmoette ik iemand en van dat gesprek moest ik achteraf bekomen. Het kwam erop neer dat ik beter moest opletten wat ik tegen wie zei. Ik hou er nu niet van als mensen zich vooral ongevraagd gaan moeien met hoe ik me tegenover andere mensen moet gedragen. Dat er mensen zijn die minder betrouwbaar zijn dan andere, dat wéét ik wel en ik kijk wel uit wat ik vertel tegen wie. Maar ik ga niet graag angstig of argwanend door het leven. Een gezonde dosis wantrouwen noem ik dat. Voor de rest zie ik mensen graag en ben ik wel een zekere zorgenloosheid gewoon en ik vind dat mensen mij dat niet mogen proberen af te pakken. Ik vind dat niemand mij hierover de les moet spellen en dat ik dat met mijn contacten, zowel binnen als buiten de stad, helemaal niet zo slecht doe. Misschien is die persoon die ik tegenkwam een beetje jaloers op mij, maar ach, ook zij is een kind van God.

19:25 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |