30-03-12

diep gelukkig

Gisteren heb ik voor fotomodel gespeeld. Er moesten foto's gemaakt worden met de nieuwe bus die hier voor mindervaliden in werking is gesteld plus voor op de website van de vzw die de assistentie die wij hier krijgen, organiseert. Ik vond het heel plezant om mee te maken. We zijn eerst naar een oud gebouw op de vesten rond de stad gereden (het Spui) en nadien naar de Nieuwe Kade dicht bij de heraangelegde Grote Markt. Vooral de wisselwerking met de fotograaf was enig. Binnenkort een BV...

's Avonds was ik bij de huisarts, voor het driemaandelijks bezoekje, en moest in de wachtkamer mijn beurt afwachten. Daar was nog iemand aan het wachten en we raakten aan de babbel en het leek die dame zo goed te bevallen, dat ze mijn naam en adres vroeg en vroeg of ze me eens mocht komen bezoeken. Dus misschien er nog een nieuwe vriendin bij...

In de loop van de week heb ik een eerste brief gekregen van mijn pennenvriend in de gevangenis en ik vond het een leuke brief. Hij heeft binnenkort zijn verjaardag en ik informeerde bij de organisatie of ik hem iets mocht opsturen, een boek of een cd of zo. Ze antwoordden mij dat een cd geen zin heeft, omdat ze in die staat in de gevangenis geen cd speler hebben, maar dat ik wel een boek of een tijdschrift kon laten opsturen, maar dan enkel via Amazon. Ik heb gisterenavond dan gekeken op die website en boeken gevonden over België in het Engels. Ik heb ze meteen besteld en laten opsturen. Mijn pennenvriend leerde graag iets meer over het land waar ik woon, vandaar die keuze. Het schrijven met een gevangene bevalt me zo goed, dat ik nog twee bijkomende adressen heb gevraagd. Bij drie adressen ga ik het nu wel houden.

Met mijn verjaardag heb ik zo'n lieve kaartjes, e-kaartjes en berichten via Facebook gekregen en dat maakt me gelukkig. Ik krijg zoveel vriendschap van zoveel mensen en dat doet echt goed. Straks ga ik er zelfs nog in slagen om van mezelf te houden... Vanmiddag praatte ik met mijn begeleidster aan huis, en ik heb haar verteld dat ik eigenlijk heel gelukkig ben nu. Ik zette alles eens op een rijtje : ik heb mijn vrienden, mijn geloof, mijn boeken en nu ook mijn pennenvrienden, alles bijeen is dat zo levenvullend dat ik niets méér nodig heb om gelukkig te zijn.

Ik heb de Heer beloofd dat ik dit levensjaar aan Hem zou wijden en aan het mij dienstbaar stellen in Zijn naam. Als ik kan passeer ik alle dagen in de kapel van het ziekenhuis. Ik voel geen gemis van niet meer naar de gebedsgroep te gaan. Tenslotte ga ik tegenwoordig elke donderdag naar de mis en éénmaal per maand naar een vrouwenabdij niet zo heel ver van hier. Thuis maak ik het geregeld stil of zet ik ingetogen muziek op en verzink ik in het gebed.

Ja ik ben diep gelukkig. Maar daar heb ik hard aan moeten werken.

23:51 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

26-03-12

't Is weeral voorbij...

Mijn verjaardag is weeral achter de rug. Terugblikkend moet ik zeggen dat er een groot contrast was tussen mijn samenzijn met een vriendin van gisterenavond die keigezellig was en de familiale bijeenkomst van vandaag. Ik laat het allemaal een tijdje bekoelen, misschien sta ik daar binnen enkele weken weer anders tegenover.

De laatste dagen heb ik erg genoten van het mooie weer. Enkele dagen geleden zat ik in het stedelijk park en zag er een jonge knaap op de grond vallen. 'Boembadaboem' zei ik. Hij was daar met zijn grootouders, die hem ook kijfden dat hij niet voldoende geluisterd had. Maar het jongetje liep recht naar mij toe en keek me vragend aan en ik zei : 'Ik zit in een grote buggy'. Er ontknoopte zich een gans gesprek over hoe ik me voortbewoog in de elektronische rolstoel en ik moest zelfs een kleine demonstratie doen... Dat zijn zo van die kleine dingen die mij kunnen charmeren en dus noteer ik ze hier neer, om het niet te vergeten.

In het park gebeuren nog meer dingen. Een andere dag zat ik op een leuk plekje in de zon, toen ik daar verjaagd werd door een fotografe die zei 'kan dat madammeke in dat karretje niet opzij gaan?'. De moeder van de gefotografeerde communicant richtte mij het verzoek op min of meer vriendelijke toon. Mensen kunnen toch bot zijn, vind ik, of geheel niet weten hoe met een persoon met een handicap om te gaan.

De laatste tijd heb ik nog veel gelezen. Op heel korte tijd had ik Le Christ philosophe van Frédéric Lenoir uit. Hij schetste een geschiedenis van het christianisme en het boeide mij uitermate. Hij was niet mals voor de kerkelijke overheden doorheen de tijd, die volgens hem de evangelische boodschap hebben omgedraaid. Nu ben ik een klein maar fijn boekje aan het lezen, Avec l'Intime van Frank Andriat. Het is heel mooi en heel poëtisch. Het gaat over hoe intiem omgaan met God, die hij nochtans niet zo benoemt. Ik heb weeral boeken besteld. Eén van Jacques Fesch, een moordenaar die in de gevangenis zich bekeerde, en één van Guy Gilbert, een priester die in Parijs zich inzet voor de marginalen. Volgens een vriendin zouden het mooie boeken zijn. Ik vertel er vast nog meer over.

00:32 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-12

Fêtes galantes van Verlaine

Vandaag werd in Meesterwerk op Klara de poëzie van Verlaine in de verf gezet. Fêtes galantes heeft menig componist geïnspireerd, voornamelijk Fauré en Debussy  wier wederzijdse muzikale vertalingen vergeleken werden en ook nog met verschillende uitvoerders. De versie van Debussy geniet mijn voorkeur, maar ik smaakte ook de versie voor Sprachstimme van Condé. Ik genoot van deze uitzending en bleef er zelfs speciaal voor thuis. Na verloop ervan, ging er een mail naar mijn muziekleverancier met wat bestellingen. Ik heb trouwens ook nog besteld het volledig verzameld werk van Cage voor piano. Zo tracteer ik mezelf op een cadeau'tje voor mijn aanstaande verjaardag...

Eigenlijk heb ik van gans de dag genoten. Ik ben zelfs de hele dag in pyjama gebleven Lachen. Ik heb, wel op mijn gemak, heelwat huishoudelijke klussen geklaard, een aantal mensen gebeld en vanavond mij ook verlekkerd op een pizza. Nu ben ik aan het luisteren naar ontspannende jazzmuziek.

Wat de gebedsgroep betreft, heb ik een knoop doorgehakt en beslist niet meer te gaan... Er zijn heelwat andere manieren om de Heer te dienen. Mijn leven is zo al rijkgevuld en de groep was de laatste tijd vooral een bron van ergernis geworden. Dus geen goede sfeer om mij aan het gebed over te geven.

23:00 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-12

ontmoetingen

Vandaag had ik twee 'warme' ontmoetingen met drie medebewoners. Eén bewoonster zocht me thuis op, de twee andere zag ik in het ziekenhuis.

00:32 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-12

een drukke, maar bevredigende dag

Vandaag heb ik nauwelijks stilgezeten. Verschillende boodschappen gedaan, een vriendin ontmoet, iets gaan eten, een koffietje gaan drinken, thuis afwassen, wassen, mailen, bellen met een andere vriendin, kortom de dag was goed gevuld en ik ben er tevreden over, dat is wellicht het belangrijkste.

Morgen ga ik mijn GOMOR-pas halen en mijn kaart voor Laïs. Die komen in april naar het stedelijk cultureel centrum en ik ben er alvast met vriendinnen afgesproken. Ja het is precies of mijn leven op volle toeren is gaan draaien. In elk geval voelt het zeer OK aan!

Mijn boek Compassie van Karen Armstrong heb ik vannacht uitgelezen. Het is snel gegaan, dat wil veel zeggen. Ik ben nu al weer in het volgende boek bezig, Le Christ philosophe van Frédéric Lenoir. Ik ben er al in begonnen en hij is niet mals tegenover de kerkelijke overheden doorheen de geschiedenis. Maar hij stelt de dingen wel heel helder en hij schrijft niet vanuit verontwaardiging. Hij stelt dingen vast gewoon. Ook aan dat boek, dat trouwens eveneens zeer vlot leest, ga ik denk ik ook veel hebben.

'k Ben nu van plan om van mijn dag nog wat uit te bollen en bij de citermuziek, die ik heb opgezet, nog een beetje te blijven mijmeren. Tot binnenkort.

01:40 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-12

Pol Goossen's voordracht over HSP's

Verleden zaterdagavond was ik in Nijlen om te luisteren naar Pol Goossen over HSP's (hoog sensitieve personen), samen met een pianiste, die voor muzikale omkadering zorgde. Pol Goossen kent iedereen als acteur in Thuis, maar die avond was van Frank Bomans niets te bespeuren. Zijn voordracht is denk ik een soort autobiografisch verhaal met dus voornamelijk belevingen van hem als HSP. Het is ook een aanklacht naar wat hij acht wantoestanden te zijn, en ik kon mij er op vele punten in terugvinden. Maar ik vond hem ook wel heel veroordelend naar mensen die hem niet begrepen of die hij van zijn kant ook niet begrijpt. Aan zijn grote liefde voor dieren spendeerde hij een belangrijk deel van zijn voordracht, soms ging het in mijn ogen bijna iets te ver. Soms maakte hij bepaalde mensen een beetje belachelijk en daar had ik het wat moeilijk mee. Eigenlijk denk ik dat hij een misanthroop is en soms herken ik wel een bepaald patroon bij mensen, die hun medemensen indelen in 'de goei' en 'de slechte', bij welke indeling ze zichzelf uiteraard bij 'de goei' onderbrengen. Zo eenvoudig is het leven volgens mij niet. Ik ga er meestal vanuit dat de meeste mensen het goed bedoelen en iéts te vertellen hebben. Misschien ben ik daar wat naïef in, maar ik geef de mensen die ik tegenkom, altijd een kans. Soms werken ze me ook wel op de zenuwen, maar ik veronderstel dat ik ook mijn tekortkomingen heb. Dit gezegd zijnde, was Goossen erg pakkend bij momenten en zijn toespraak was allesbehalve vrijblijvend, doch zeer beklijvend. De persoon die met mij meegegaan is, vond het heel goed en zo ben ik nog eens buiten geweest en heb ik een avond met inhoud gehad.

22:05 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-12

De kogel is door de kerk.

Mijn eerste brief ooit aan een Amerikaanse gevangene ligt klaar om te verzenden!

23:31 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-12

John Cage herontdekt

Tijdens de recentste uitzending van Meesterwerk op Klara verleden zaterdag, luisterde ik naar een diepgaande bespreking van het werk Sonatas and Interludes for prepared piano van John Cage. Ik leerde dat men van een prepared of geprepareerde piano spreekt wanneer de pianist in de snaren allerlei voorwerpen heeft gestoken, zoals een gom, schroeven, vijzen, plastic en rubberen voorwerpen, enz... Dan wordt de piano van een snaarinstrument een slagwerkinstrument gemaakt. Cage deed er tussen 3 en 9 uren over om zijn piano te prepareren. Hij wilde dat hij helemaal zen was om geïnspireerd te zijn voor deze preparatie. Ik leerde ook heelwat over Cage zelf. Er werden stukken uit het werk uitgezonden, van sommige stukken zelfs verschillende uitvoeringen, die met elkaar vergeleken werden, en ik herontdekte een beetje Cage, van wie ik trouwens nog een cd heb. Ik genoot ervan en enkele dagen later zette ik die cd op, waarop o.a. een stukje voor een speelgoedpiano staat. Ik vind het heel speciaal, maar ook heel mooi. Ik moet er wel voor in de stemming zijn, dat zeg ik erbij. Ik heb de Sonatas and Interludes nu ook besteld op cd.

Mijn leven is rijkgevuld, vind ik. Mijn vriendenkring krijgt nieuw leven ingeblazen en de laatste tijd kwamen er wat nieuwe vrienden bij. Mijn zelfvertrouwen groeit en bij het lezen van Compassie van Karen Armstrong kom ik tot de conclusie dat ik dat helemaal zo slecht nog niet doe. Het boek is weeral bijna uit, het is ditmaal heel snel gegaan. Ik las het ook echt graag. Dus is de hamvraag weeral, welk boek komt er nadien aan de beurt? 'k Heb zeker nog voldoende boeken in de steigers staan, dus een probleem zal het niet worden, tenzij misschien enkel om een keuze te maken.

Deze namiddag had ik vrij en het was droog weer, dus heb ik er gebruik van gemaakt om wat inkopen te doen. Ik heb heelwat rondgereden en heelwat spullen aangekocht die ik echt wel nodig had, dat voelt voor mij weer helemaal OK aan. Dan bewijst de elektronische rolstoel volop zijn nut...

00:28 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-12

naar een nieuw engagement?

Ik merk dat als ik ergens niet gelukkig mee ben, dit dikwijls te maken heeft met steeds weer hetzelfde patroon dat terugkomt. Net of het leven ons kansen wil geven, méér, uitdagingen, om aan onze zwakke punten te werken en op die manier te groeien... Dat is toch de conclusie van het gesprek dat ik gisteren nog had met een vriendin.

Deze week sprak ik met mijn psychiater o.a. over mijn eigenlijk opgeborgen plannen om met gevangenen te schrijven. Hoewel ze er zich wel vragen bij stelt, is het toch ook niet haar bedoeling om mij tegen te houden. Dus aanzag ik dat als een groen licht, hoewel ze ook zei dat ik eigenlijk volwassen genoeg ben om zo'n beslissingen zelf te nemen. Dat is dus eigenlijk wel een akte van vertrouwen, vind ik.

Ik kreeg ook alsmaar weer aanmoedigingen van verschillende kanten, ook in gebed en meditatie, om het toch maar te doen. Ondanks mijn beslissing was het idee immers toch nog blijven hangen. Door het groene licht dat ik kreeg, voelde ik dat ik het nog steeds heel graag zou willen doen.

Dus heb ik mijn contactpersoon bij www.envelopesofhope.com gemaild met de vraag of ik op mijn eerdere beslissing om het niet te doen, nog kon terugkomen. Ik vermoed dat ze daar bevestigend op zal antwoorden en dat ik dus één van de dagen naar het postkantoor trek om er een postbus aan te vragen.

23:00 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

levensles

Vanmiddag werd ik door een vrouwelijke chauffeur wat bot behandeld. Ik had de terugrit geboekt om 20u om in het klooster om 19u30 nog naar de laatste dienst te kunnen gaan, maar zij wilde mij om 19u30 komen halen en ze zei me dat op vrij kordate toon. Ze zei nog dat ze rechtstreeks zou komen van bij een andere klant en ze voegde eraan toe : "halfacht, acht uur". Voor mij was het daarmee nog steeds niet mogelijk om naar de completen te gaan.

Ik heb over dat incident een hele dag zitten nadenken en van gedachten zitten wisselen met één van de zusters, die mij altijd ontvangt als ik daar kom. Ik heb het onder al zijn aspecten bekeken. Ik was in mijn recht en ik kon evengoed wel naar de completen gaan en de vrouw laten wachten tot het 20u was. Alleen voelde ik mij daar niet goed bij. Ik dacht ook, als ik mij laat doen, dan voel ik mij daar ook niet goed bij. Andere chauffeurs die wachten in de bus als ze er te vroeg zijn. Ik was een beetje boos, want normaal heb ik de keuze of ik naar de completen ga of niet, en deze mogelijkheid werd mij nu ontnomen, en ik wist ook niet goed wat daar de echte reden van was. Misschien was die vrouw helemaal niet zo slecht en bedoelde ze het wel goed, maar was ze wat bot van doen, of had ze een slechte dag of zat ze in de problemen. Ik vond dat ik moest loskomen van mijn eigen standpunt van slachtoffer wezen en van boosheid. Wat betekende het echt voor mij, niet naar de completen te kunnen gaan? Dit leek op een peulschil. Deze situatie is zo'n typisch zich herhalende uitdaging, om aan mezelf te werken in die zin dat als ik boos ben ik daar best niet onmiddellijk op inga, wil ik de persoon in kwestie niet kwetsen. Ik zocht vooral bij mezelf naar een houding, waar ik mij zelf het beste bij voelde. Ik polste constant bij mezelf en mijn conlusie was van mij niet te verzetten tegen die vrouw en met haar mee te gaan als ze zou aanbellen. Dus ging ik niet naar de completen. De zuster suggereerde dat ik een middenweg zou zoeken door haar de vraag te stellen waarom ze me zo vroeg kwam halen, maar dan wel op een rustige en niet boze manier. Ondertussen bad ik de Heer om mij in te geven wat ik in deze situatie best zou doen. De vrouw kwam mij halen rond kwart voor acht. Ik deed mijn jas, mijn pots en mijn handschoenen aan en reed naar buiten naar de bus. We reden weg en gans de tijd dat we zo aan het rijden waren, dacht ik maar, komaan, Martine, zeg iets, stel je vraag. Maar ik polste tegelijk in mezelf en vond noch de geschikte woorden, noch de rust die nodig was om iets te zeggen zonder te kwetsen. Ik wisselde met de vrouw wat beleefdheden uit, maar het merendeel van de tijd was het stil. Ik polste weeral bij mezelf waar ik mij het beste bij zou voelen, en de conclusie was weer om helemaal niets te zeggen. Ik voelde bij die vrouw een zekere frustratie van wat van haar als werkneemster allemaal wordt verwacht en ik moest terugdenken aan een verpleegster die vroeger bij mij aan huis kwam en die dikwijls zei 'Ik ben geen schotelvod'. Nu zou het eisen dat ze zou blijven wachten tot acht uur geen misbruik zijn, want het was zo afgesproken (met de dispatcher), maar misschien lag het bij haar wel heel gevoelig, om één of andere mij onbekende reden. We kwamen toe aan mijn woning. Ze liet de lift uitflappen en vroeg me te draaien met de rolstoel. Ik had nog steeds niets kunnen zeggen. Ik reed de lift op en hij zakte. Ik keek de vrouw recht in de ogen... en ze gaf me een prachtige glimlach en een liefhebbende blik. Toen smolt mijn hart. Ik reed weg, naar mijn woning.

Kunnen jullie nu verstaan dat ik dolgelukkig ben?

00:36 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |