08-03-12

levensles

Vanmiddag werd ik door een vrouwelijke chauffeur wat bot behandeld. Ik had de terugrit geboekt om 20u om in het klooster om 19u30 nog naar de laatste dienst te kunnen gaan, maar zij wilde mij om 19u30 komen halen en ze zei me dat op vrij kordate toon. Ze zei nog dat ze rechtstreeks zou komen van bij een andere klant en ze voegde eraan toe : "halfacht, acht uur". Voor mij was het daarmee nog steeds niet mogelijk om naar de completen te gaan.

Ik heb over dat incident een hele dag zitten nadenken en van gedachten zitten wisselen met één van de zusters, die mij altijd ontvangt als ik daar kom. Ik heb het onder al zijn aspecten bekeken. Ik was in mijn recht en ik kon evengoed wel naar de completen gaan en de vrouw laten wachten tot het 20u was. Alleen voelde ik mij daar niet goed bij. Ik dacht ook, als ik mij laat doen, dan voel ik mij daar ook niet goed bij. Andere chauffeurs die wachten in de bus als ze er te vroeg zijn. Ik was een beetje boos, want normaal heb ik de keuze of ik naar de completen ga of niet, en deze mogelijkheid werd mij nu ontnomen, en ik wist ook niet goed wat daar de echte reden van was. Misschien was die vrouw helemaal niet zo slecht en bedoelde ze het wel goed, maar was ze wat bot van doen, of had ze een slechte dag of zat ze in de problemen. Ik vond dat ik moest loskomen van mijn eigen standpunt van slachtoffer wezen en van boosheid. Wat betekende het echt voor mij, niet naar de completen te kunnen gaan? Dit leek op een peulschil. Deze situatie is zo'n typisch zich herhalende uitdaging, om aan mezelf te werken in die zin dat als ik boos ben ik daar best niet onmiddellijk op inga, wil ik de persoon in kwestie niet kwetsen. Ik zocht vooral bij mezelf naar een houding, waar ik mij zelf het beste bij voelde. Ik polste constant bij mezelf en mijn conlusie was van mij niet te verzetten tegen die vrouw en met haar mee te gaan als ze zou aanbellen. Dus ging ik niet naar de completen. De zuster suggereerde dat ik een middenweg zou zoeken door haar de vraag te stellen waarom ze me zo vroeg kwam halen, maar dan wel op een rustige en niet boze manier. Ondertussen bad ik de Heer om mij in te geven wat ik in deze situatie best zou doen. De vrouw kwam mij halen rond kwart voor acht. Ik deed mijn jas, mijn pots en mijn handschoenen aan en reed naar buiten naar de bus. We reden weg en gans de tijd dat we zo aan het rijden waren, dacht ik maar, komaan, Martine, zeg iets, stel je vraag. Maar ik polste tegelijk in mezelf en vond noch de geschikte woorden, noch de rust die nodig was om iets te zeggen zonder te kwetsen. Ik wisselde met de vrouw wat beleefdheden uit, maar het merendeel van de tijd was het stil. Ik polste weeral bij mezelf waar ik mij het beste bij zou voelen, en de conclusie was weer om helemaal niets te zeggen. Ik voelde bij die vrouw een zekere frustratie van wat van haar als werkneemster allemaal wordt verwacht en ik moest terugdenken aan een verpleegster die vroeger bij mij aan huis kwam en die dikwijls zei 'Ik ben geen schotelvod'. Nu zou het eisen dat ze zou blijven wachten tot acht uur geen misbruik zijn, want het was zo afgesproken (met de dispatcher), maar misschien lag het bij haar wel heel gevoelig, om één of andere mij onbekende reden. We kwamen toe aan mijn woning. Ze liet de lift uitflappen en vroeg me te draaien met de rolstoel. Ik had nog steeds niets kunnen zeggen. Ik reed de lift op en hij zakte. Ik keek de vrouw recht in de ogen... en ze gaf me een prachtige glimlach en een liefhebbende blik. Toen smolt mijn hart. Ik reed weg, naar mijn woning.

Kunnen jullie nu verstaan dat ik dolgelukkig ben?

00:36 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik denk ook soms negatief en soms gaat het veel beter dan ik dacht ...

Gepost door: Afa | 08-03-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.