29-02-12

de sterren

'k Heb een schitterende dag achter de rug. Vanmorgen vond ik een mailtje van één van de twee nieuwe vrienden, die zich aanmeldden via Dottie. Vanavond trok ik met mijn laptop naar stamkroeg nr. 2 en schreef er een antwoordmail. Het is eigenlijk wel leuk om elkaar wat beter te leren kennen via de e-mail. Ik merk dat ik in elk geval veel te vertellen heb. Ik had in die kroeg wel last om via de gsm een verbinding te maken met internet. Ik vermoed dat mijn gsm niet voldoende geladen was. Anders weet ik niet wat het probleem kan zijn, want in het verleden lukte het wel. Geen probleem, ik bewaarde de mail in de map van de concepten en eens ik weer thuis was, kon ik hem dan via mijn gewone modemverbinding verzenden.

Vanmiddag ben ik ook in het leescafé geweest van de bibliotheek en heb er voortgelezen in Compassie van Karen Armstrong. Ik vind het toch wel een erg goed en boeiend boek. Het is ook in eenvoudige taal geschreven en vlot leesbaar. Ik stond op het punt om daar weer te vertrekken, toen ik iemand ontmoette, die ik al wel kende, maar met wie ik nog niet echt gepraat had. We zijn dan ook in een aanpalend salonnetje van het leescafé gaan zitten, daar mag er gepraat worden. Ik heb dan ook een hele babbel met die persoon gedaan en we hebben ook gsm-nummers en e-mailadressen uitgewisseld, dus is dat misschien een contact dat nog zal groeien.

In stamkroeg nr. 2 maakte ik ook al kennis met iemand die ik daar vaak al gezien had en die actief is in verenigingen die boven het café hun lokaal hebben. Dat was maar een kort gesprek, maar ik vond het wel tof.

De sterren staan me precies gunstig, ik zal er maar van profiteren.

00:44 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-12

opgeslorpt

De laatste dagen was ik opgeslorpt door Dottie, een website voor contacten tussen personen met een beperking. Ik heb wel wat vraagtekens bij deze website. Ik heb voorlopig twee correspondenten, waarvan de ene zich aangemeld heeft via een vriendschapsverzoekje en de chat, en de andere via een persoonlijk bericht. Op dat persoonlijk bericht heb ik reeds enkele dagen geleden geantwoord, maar heb ik nog geen verder bericht gekregen. Wat de chat betreft, vind ik dat die wat stroef verloopt. Je bent niet noodzakelijk op dezelfde momenten aanwezig als je correspondent en ik vermoed ook dat de chatberichten er heel lang over doen om aan te komen. Ik heb mijn chatcorrespondent dan ook voorgesteld om een moment af te spreken om te chatten, dat ons beiden past en aan mijn twee correspondenten heb ik voorgesteld om de kennismaking te laten verlopen via e-mail. Lijkt me heelwat comfortabeler en dan is het niet meer nodig dat ik bijkomend Dottie zoveel in de gaten houd op mogelijke berichten, want op de duur werkt dat toch erg verslavend, vind ik. Op de duur was ik helemaal uit mijn gewone doen. Het voelt dus niet zo OK aan als ik eerst had gedacht. Deze ervaring sluit eigenlijk aan bij eerdere ervaringen met andere datingssites, die ook al niet zo leuk waren. Plus dat ik dat gedoe van personen-met-een-handicap-gezellig-ondereen ook al niet zo prettig vind. Dit is geen goede integratie. Ik doe eigenlijk altijd het liefst gewoon. Op de site staat te lezen dat er een aantal personen met een beperking zich niet gemakkelijk voelen bij de wedijver en soms ook de spot die ze ondervinden in de wereld. Dan denk ik dat er al iets scheelt vanaf de opvoeding en de opleiding die die mensen krijgen. Ik denk ook dat je met een dergelijke boodschap niet de personen met een beperking gaat aantrekken, die hun plaats gevonden hebben in de maatschappij. Het is wel waar dat je als andersvalide dikwijls niet zo goed voorstaat op de huwelijksmarkt. Maar ik weet niet of dat beter is binnen de kringen van personen met een handicap. Dan spreek ik vooral voor mezelf, want ik heb het gevoel dat ik op Dottie mensen misschien wel zal afschrikken met mijn diploma en mijn zelfstandigheid. Enfin ik wil het wel nog een kans geven. Soms twijfel ik er wel al aan, of ik mijn account niet beter zou verwijderen, maar ik moet misschien wat geduld hebben. Misschien komen er wel enkele vriendschappen uit, en dat zou al leuk zijn. Veel meer moet ik daar misschien niet van verwachten.

00:50 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

25-02-12

Compassie van Karen Armstrong

Het is al een tijdje geleden dat ik nog wat postte - I was very busy.

Toch wel een nieuwtje : ik heb beslist om te stoppen met het lezen van het boek L'être fini et l'être éternel van Edith Stein. Het was echt wel te moeilijk. Ik begreep amper één derde van wat er stond. Dan gaat het op de duur wel tegensteken. Ik ben nu begonnen aan Compassie van veelschrijfster Karen Armstrong. Ze schrijft altijd over religie en ik denk dat ze steeds heel goed gedocumenteerd is. Met compassie bedoelt ze niet medelijden, maar benoemt ze hiermee de 'gulden regel' die voorkomt in zowat alle religies, nl. 'Behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden'. Ze pleit ervoor dat vanuit het bewustzijn dat deze regel gemeenschappelijk is aan alle godsdiensten, deze een bindmiddel zouden moeten zijn tussen landen en volkeren in plaats van een aanleiding tot twisten en oorlogen. Dat is voorlopig wat ik ervan begrepen heb, al ben ik nog maar helemaal in het begin van het boek. Het leest wel vrij vlot en is in tamelijk gewone taal geschreven. Van Karen Armstrong heb ik ook De grote transformatie en De strijd om God. Het eerste van deze twee heb ik ooit al eens beginnen lezen en al was het boeiend, ik ben het niet blijven lezen. Misschien toch iets om in de toekomst nog eens vast te nemen. Ik begin wel het idee te krijgen dat haar boeken steeds rond dezelfde thematiek draaien.

01:38 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-12

als op wieltjes

Ik heb vanavond getelefoneerd met iemand, die me anders nauw aan het hart ligt, maar toch ga ik proberen dit gesprek te 'wissen' uit mijn geheugen. Het heeft me immers geen deugd gedaan. Het positieve ervan is wel dat het me weer eens duidelijk werd hoe onbezorgd ik eigenlijk leef, omdat ik geen geldproblemen heb en met zowat iedereen een goede relatie heb. Mijn leven loopt eigenlijk als op wieltjes (ook letterlijk hihi), en ik denk dat ik daar best bewust van mag zijn. Ik leef ook niet graag met angst of wantrouwen in deze of gene. Ik mag natuurlijk ook niet naïef zijn, maar ik weiger te leven met angst of onder dwang van wie of wat dan ook. Ik denk dat ik al hetgeen waarmee ik in het verleden problemen had, op een correcte manier in mijn leven de juiste plaats heb gegeven en het onbezorgd bestaan, dat ik nu heb - met natuurlijk wel zijn ups en zijn downs, zoals bij iedereen - is eigenlijk wel het resultaat hiervan. Dat is voor mij veel te kostbaar om dat door een telefoontje op de helling laten zetten. Ik doe niet mee aan intriges, leugens, machtsstrijd, hebzucht, spilzucht, enz.. Neen daar hou ik me allemaal liever ver van verwijderd. Het nadeel is dat ik erg eerlijk ben en meestal mijn gedacht zeg, en niet iedereen kan daar goed mee om. Vergeten, dus, is de boodschap.

00:00 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-12

woestijn

'k Ben nog steeds bezig in L'être fini et l'être éternel van Edith Stein. Het deel dat ik nu aan het lezen ben, gaat over de filosofie van Aristoteles en ik moet zeggen ik begrijp er niet veel van. Alleen de conclusies die zij er zelf uit trekt, begrijp ik en kan ik dan plaatsen in het grotere geheel. Het is dus een heel moeizaam parcours langsheen wat ik reeds noemde de meanders van haar gedachtengang. Maar ik geef het nog niet op. Niet alle delen zijn even moeilijk en ik ben ook nieuwsgierig waarnaartoe ze me wilt leiden.

'k Had anders weer een moeilijke dag. Ik wil sterk zijn, om mensen, die het nodig hebben, te kunnen bijstaan. Maar een mens is blijkbaar niet gemaakt om te geven alleen. Er zijn bronnen van kracht nodig hiervoor. Die zijn er in mijn leven op dit moment wat te weinig aanwezig. Daar moet ik dus naar op zoek gaan. Ik ben weer meer beginnen bidden en daar put ik wel kracht uit. Maar ik heb ook een minimum dosis aan menselijke vriendschap nodig, en het scheelt van dag tot dag of ik dat minimum haal. Daarstraks las ik op een pagina op Facebook iets heel moois over de woestijn als archetype. Voor mij is het een zeer sterk beeld of symbool voor een periode van dorheid of eenzaamheid waar een mens al eens door moet in zijn leven.

00:23 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-12

dosering

'k Had vandaag een moeilijke dag. Maar zoals meestal, waren er ook goeie dingen. Zo is het leven, denk ik, aan elke dag zijn eigen variatie in dosering van goed en slecht. Zelden is een dag helemààl slecht of helemààl goed. Het is een troost, vind ik, als je kunt zien dat je vandaag niet alleen pech hebt gehad of je je niet alleen slecht hebt gevoeld. Plus dat het morgen weer helemaal anders kan zijn.

Voortbouwend op de mijmeringen van mijn recente postjes, heb ik nog ergens aan gedacht in het kader van een mogelijke liefdesrelatie. Ik ben in mijn fysische mogelijkheden beperkt en alwat ik wens te ondernemen, een uitstapje of zo, moet tot in detail op voorhand georganiseerd worden en hangt in zijn realiseerbaarheid ook af van een aantal factoren, zoals beschikbaarheid van aangepast vervoer, het weer, de toegankelijkheid van de plaats waar ik heen wil, enz... Het is leven op een andere manier dan wanneer je geen handicap hebt. Voor mij is dit een uitdaging om toch een rijk leven te hebben en een zoektocht naar wat desondanks mogelijk is, en daar dan ook ten volle van te genieten. Wat een uitdaging moet dat dan niet zijn voor een man om met mij een stuk weg samen af te leggen?

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

peinzen over seksualiteit

Het houdt me wel bezig, bij afwezigheid van een partner, hoe te staan tegenover seksualiteit. Ik vind dat sommigen al te snel seksualiteit rangschikken in de wereld van de driften. Voor mij heeft het te maken met zowat alle lagen van de persoonlijkheid : het fysische, het instinctmatige, maar ook de gevoelswereld en zelfs het spirituele. Bij mij is het een beetje zoals in de mythen wordt beschreven als een oerverlangen naar de wederhelft waarvan ik in de oertijd ben afgesneden geweest. Het heeft altijd en vooral in mijn jeugd een grote rol gespeeld in het imaginaire, hetgeen misschien wel verklaart waarom ik er tot op vandaag redelijk last van kan hebben.  Wetende wat ik nu weet, heeft de realiteit de nodige dosis nuancering aangebracht aan het ideaalbeeld dat ik vanaf mijn jeugd gevoed had. Hoewel er geen partner is, blijft de vraag welke plaats ik in mijn leven geef aan dat gemis. Een gemis kun je voor een stuk zelf groter of kleiner maken zoals je dat zelf wilt, maar misschien is het belangrijk verder in te gaan op wat dat gemis eigenlijk inhoudt. Het is niet een gemis aan iets dat nodig is om te overleven, althans niet voor mij, zo is mij onlangs nog duidelijk geworden. Het is een gemis aan iets dat bevorderend zou moeten zijn om zich goed in zijn/haar vel te voelen, maar het is volgens mij niet een conditio sine qua non hiertoe. Er zijn heelwat wegen en manieren om te bereiken dat men zich goed in zijn/haar vel voelt. Het is een gemis aan iets waarvan ik gedroomd heb, misschien nog steeds droom, al is het nu op een wat meer realistische manier. En als dromen die niet gerealiseerd worden druppels waren, dan kon je er een hele oceaan mee vullen, denk ik. En toch is de mensheid er voorlopig nog niet aan ten onder gegaan. En ja soms doet het pijn, dat gemis, maar hoe meer de tijd vordert, hoe beter ik er mee kan omgaan, en een plaats kan geven, vind ik. En er is maar één ding dat ik kan doen, en dat is : vertrouwen... Vertrouwen dat mijn droom ooit zal gerealiseerd kunnen worden ofwel dat het gemis niet in de weg zal staan van een beproefd en diep geluk.

00:41 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

14-02-12

gesterkt

Alles bij elkaar vind ik dat ik uit die episode met die leuke vriend, gesterkt ben gekomen. Het is niet mogen zijn en oké, ik heb er wel verdriet van gehad. Maar al bij al heb ik dat nog niet zo slecht gedaan. Ik denk dat hij er zelfs niets van gemerkt heeft, dat ik iets voor hem voelde. Hij is een goed man en hij doet me deugd met zijn vriendschap en zijn aandacht. Ik heb mij de ganse periode niet toegelaten om op hoge toppen te gaan zweven en nu ik een teleurstelling moet verwerken, is het nog allemaal niet te pijnlijk hierdoor. Op momenten dat hij mij niet de aandacht kon geven die ik graag had gehad, heb ik het zelf moeten rooien en ook dat heeft me gesterkt en zelfvertrouwen gegeven. Met de vriendenkring die ik nu heb, heb ik niet echt een partner nodig om te overleven. Gisteren kreeg ik nog compliment van mijn helpster, dat mijn leven zo geordend en gestructureerd verloopt. Ik stel hoe langer hoe vaker vast dat ik uit mezelf kracht genoeg heb om het leven aan te kunnen, wel met de hulp van de begeleiding, de vriendenkring en af en toe de 106, dat wel. Maar ik doe het toch maar. Vandaag geen romantische Valentijn, dat niet, maar ik heb mezelf verwend met wat nieuwe spulletjes (waarvan enkele nog in de allerlaatste solden) en de nieuwste cd van Leonard Cohen. Ik voel het vanbinnen, dat ik me redelijk sterk voel...

23:34 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

13-02-12

afvlakking

Toen ik mijn vorig postje geschreven had, heb ik er nog eens over nagedacht. Het is wel zo dat mijn stemming, hoewel nog steeds met ups en downs, wel wat afgevlakt is tegenover vroeger en er zo niet meer van die heel hoge pieken zijn, maar ook geen diepe dalen meer. Die afvlakking brengt misschien met zich mee dat het welbehagen ook wat verdwenen is. Maar ik denk niet dat ik daarom minder sterk ben geworden, integendeel misschien zelfs. Een tegenslag waait me zo niet meer omver, alsook een meevaller wel vreugde met zich meebrengt, maar geen euforie meer. Over heel de lijn ben ik dus zeker niet ongelukkig. Wel merk ik aan de regelmatig terugkomende nachtmerries dat er nog veel onverwerkte angsten en pijnen overblijven. Misschien kunnen die net nu, nu mijn leven wat op orde geraakt is, naar boven komen en een plaats krijgen. Misschien moet ik mezelf ook nog meer leren van mezelf te houden en gelukkig te durven zijn.

23:52 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

roerloos

Onlangs stelde ik vast dat het gevoel van welbehagen, dat ik in het verleden lange tijd heb gehad, verdwenen is en dat is precies al een hele tijd geleden. Precies hoe lang geleden weet ik niet. Het maakt me een beetje ongerust, het is net of mijn vat aan positieve energie geen reserve meer heeft en dat ik bij de eerste grote tegenslag helemaal van de kaart zal zijn. Hoe het komt dat ik die positieve energie in mezelf niet meer ervaar, weet ik ook niet precies. Misschien heb ik te weinig mannelijke vrienden. Ik heb een aantal vriendinnen, maar bijna geen vrienden meer. Het zou kunnen dat ik een tekort heb aan mannelijke energie. Misschien moet ik ook meer gaan timmeren aan een innerlijke reserve door bewust weer meer de weg te gaan van gebed en meditatie. Al een hele tijd vind ik daar in mezelf geen ruimte meer voor. Daarstraks heb ik een half uurtje zo goed als roerloos gezeten in mijn gebedhoek en voor ik het wist was dat half uurtje om. Ik denk dat ik dan echt wel in gebed ben geweest en het deed deugd. Ik ondervind dat bidden mij innerlijk versterkt. Ik verbind dat gevoel van welbehagen, dat ik nu wat kwijt ben, met een innerlijke vrede en met liefde. En bidden is nu ook éénmaal dé Bron bij uitstek van Liefde aanboren.

22:45 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |