29-12-11

eigen bloed kruipt waar het niet lopen kan

Mijn zus heeft het moeilijk en ik zit ermee in. Eigen bloed, dat kruipt waar het niet lopen kan. Met mijn verdriet en mijn zorgen, voel ik me wat eenzaam, hoewel ik wel contact heb genomen met enkele vriendinnen. Ik denk dat het het beste is dat ik die bezorgdheid aanvaard, al voelt het niet zo aangenaam aan, en dat ik er best over mediteer of zelfs bid. Het kan zijn en ik hoop het ook een beetje dat het met haar morgen alweer wat beter gaat, meestal brengt de nacht raad. Ik neem mij voor morgen toch wel even te bellen.

Vanavond ben ik naar stamkroeg nr. 1 gegaan, waar ik minder gemakkelijk contact zal leggen, maar waar ik dan ook geruster ben van niet lastig gevallen te worden. Ik heb daar dus wat uitgeblazen van de wederwaardigheden van gisterenavond en ik las voort in De Kracht van de Ongebonden Vrouw van Estés. In het boek las ik dat de auteur van oorsprong een Rom zigeunerin is en dan gaat er bij mij wel een lichtje op. Ergens vaag en ver weg staat me voor dat zigeuners een vrouwelijke godin aanbidden ipv een god. Voor mij maakt het niet veel uit en omdat het boek wel mooi geschreven is, denk ik wel het volledig te zullen uitlezen. Het is wel heel speciaal als boek en zoals bij elk boek, neem ik mij voor er uit te halen hetgeen waar ik iets aan heb.

Ik heb nog verder geluisterd naar de nieuwe Iedereen Klassiek. Voorlopig vind ik de derde (water) en de vijfde (lucht) cd de beste. Ik heb er nog twee te gaan, die van het vuur. Ik ben eens benieuwd. Nu heb ik wat lichtere muziek opstaan, jazz. Die muziek doet me ontspannen.

23:21 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.