30-11-11

aardig uit mijn pijp gekomen

Oef! Mijn soep is nog maar net klaar. Het is wortelsoep, of beter : selder-, prei- en wortelsoep. Ik had een hele mooie selder, die mijn hulp meegebracht had van de supermarkt gisteren en ik moest en ik zou de groentjes vandaag nog gebruiken. Ik ben er rond 22u45 aan begonnen (na een kleine afwas) en was rond 01u klaar. Ik had blijkbaar energie te over : ik heb vanmiddag een afwasje gedaan, vanavond gekookt ('t is te zeggen, spaghettisaus opgewarmd uit de diepvries), nog eens een afwasje gedaan, en soep klaargemaakt. Als het niet zo laat was geweest, had ik beslist nog een derde afwasje gedaan, die zal dan voor morgen zijn.

Na het eten was ik in stamkroeg nr. 2 een koffie verkeerd gaan drinken en daar heb ik mijn nieuwe kameraad gezien en er even mee gesproken. Vandaar dat ik zoveel energie had, denk ik Knipogen. Ik heb daar voortgelezen in mijn boek over het archetype van de ontembare vrouw. Ik blijf het moeilijk lezen vinden, maar vind het ook wel heel mooi. En heel bemoedigend voor vrouwen om hun creativiteit te beleven en te realiseren, maar dan ook met de hulp van hun animus, het mannelijke in hen. Het mannelijke zou zorgen voor een verbinding van de innerlijke wereld met de onderwereld en de buitenwereld en zou de vrouw helpen om haar ideeën concrete vorm te geven. Het is dus belangrijk om die animus goed te integreren en er een goede verstandhouding mee te hebben, zo schrijft de auteur, Clarissa Pinkola Estés. Als ik mij niet vergis, is Estés jungiaanse psychologe, dichteres en bewaarster van oude verhalen uit haar streek, die zich denk ik situeert in Mexico. Ik vind het ongelooflijk wat ze allemaal haalt uit de verhalen, die ze in haar boek aanhaalt.

Het is lekker om nu even te ontspannen met wat clavecimbelmuziek op de achtergrond en met mijn kaarsjes en wierookstokje. Ik ben blij dat ik weer een vreugde gevonden heb bij het uitvoeren van huishoudelijke taken en vooral bij het koken. Koken is voor mijn gezondheid inderdaad wel essentieel en voor mij is het dan ook belangrijk dat ik het graag blijf doen en het niet tegen mijn zin moet doen. Ik heb alvast enkele nieuwe gerechten gevonden in mijn kookboek, zoals bloemkool met kaassaus en garnalen. Ben ik van plan deze week nog klaar te maken. Ook gebakken kabeljauw ga ik eens proberen, dat zal dan wel voor volgende week zijn. Vrijdag ga ik waarschijnlijk naar een voorstelling, dan zal ik denkelijk niet koken en zondag ga ik uit eten ter gelegenheid van de klasbijeenkomst. Morgen zal het de andere helft van de varkensmignonet zijn met spruitjes (die ik nog moet gaan halen) en met gekookte patatjes (die ik eveneens nog moet gaan halen). Dus is mijn programma voor de rest van de week zo goed als uitgestippeld. Ik ben van plan om zondag bij de klasreünie een vegetarische schotel te eten, dan heb ik zeker voldoende groenten gegeten.

01:54 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

29-11-11

de ontembare vrouw als archetype

Ik koos voor nu voor muziek van Dire Straits, Brothers in arms. Lekker ontspannend.

Vanavond dook ik ook in één van mijn kookboeken, kwestie van een beetje inspiratie op te doen om zo mogelijk mijn menu's wat af te wisselen. Ik zocht naar groenten die ik nog niet had klaargemaakt en kwam uit bij spinazie, schorseneren en venkel. Er zijn ook asperges, artisjok en nog enkele andere die mij zelfs onbekend waren en waarvoor het nu het seizoen niet is. Spinazie is heel gezond, maar ik weet nog van vroeger, toen mijn moeder dat klaarmaakte, dat het heel veel werk is. Schorseneren weet ik niet of je die vers kunt vinden, in blik of bokaal zeker wel, maar dat is niet zo gezond. Schiet er dus venkel over die ik zeker van plan ben eens klaar te maken. Weer een kleine uitdaging en een ontdekking in het verschiet!

Mijn hulp was er vandaag en terwijl ze aan het strijken was, deed ik de afwas. Als er nog iemand anders in huis is die ook aan het werken is, gaat dat veel gemakkelijker. Het blijft wel een zekere weerstand overwinnen, maar eens dat ik bezig ben, gaat het dan wel vanzelf.

Ik heb gekookt, een halve varkensmignonet met gestoofde fijne boontjes met ajuin en gekookte patatjes. Morgenavond zal ik niet koken, want ik moet in de vroege avond bij de huisarts zijn en dan ga ik ergens iets eten. Ik ga nog wel proberen bij de supermarkt te geraken, want de spruitjes die ik vanavond wilde klaarmaken en die ik al een tijdje in de koelkast had liggen, waren niet goed meer. Dus zal ik ofwel morgen ofwel overmorgen verse groenten halen, en ik laat het nog even in het midden of het spruitjes zullen zijn of venkel. Venkel smaakt anders ook goed bij vis denk ik en dat zou dan ook passen voor vrijdagavond, wanneer ik mijn traditioneel geworden zalmfilet klaarmaak. Misschien maak ik de komende weken ook eens een andere vis klaar, ook dat zoek ik eens op in mijn kookboek. Als ik dat zo lees, kook ik eigenlijk wel op een heel eenvoudige en gezonde manier, al zeg ik het zelf, en zelf vind ik dat nog het lekkerste. Het is dan ook eenvoudig klaar te maken en dat vind ik ook positief, want als het te veel werk wordt, dan zou ik wel eens kunnen afhaken.

Mijn boek van Connie Palmen is uit. Ik keek nog eens in eigen collectie voor een boek dat ik hierna zou kunnen lezen, en nam het destijds begonnen en niet voleindigde boek Femmes qui courent avec les loups van Clarissa Pinkola Estés, een boek over het archetype 'de ontembare vrouw'. Ze haalt enkele mythen en sprookjes aan die ze dan aan de hand van het jungiaanse archetype ontleedt naar de behoeften en noden van de vrouw van vandaag. 't Is interessant, maar moeilijk geschreven, vind ik. Ik moet dikwijls een zin een paar keren lezen vooraleer ik er de inhoud van begrepen heb. Ik hoop hem ditmaal uit te lezen. Ik heb er wel iets aan.

Vanavond hoorde ik in het gastprogramma Het vrije woord op Radio 1 een bespreking van een boek, De taal van de traan. Het klonk interessant en ik denk dat ik hem ga bestellen.

01:23 Gepost door Martine | Commentaren (3) |  Facebook |

28-11-11

heerlijk ontspannen zondag

Van deze zondag heb ik heerlijk genoten. Lekker uitgeslapen, over de telefoon een lang gesprek gevoerd met een vriendin, weer op mijn bed gaan liggen om een half uurtje te rusten. Tegen het 18u was, begon ik aan de kook. Op het menu een vertrouwd gerecht van kip met gestoofde paprika's, rijst en currysaus. Het smaakte heerlijk. Na het eten spoelde ik de vaat af en trok erop uit naar stamkroeg nr. 2. Tegenwoordig kom ik er graag, de mensen zijn daar precies meer geneigd om met mij contact te zoeken. Het publiek dat daar komt, ligt me ook een beetje beter. En ze hebben er lekker en goedkoop eten. Vandaag heb ik er dus niet gegeten, wel de weekendkrant gelezen met enkele consumpties erbij. In die kroeg voel ik me precies vanzelf al met vakantie. Eens terug thuis, zette ik Klara op met eerst nog het laatste half uur Laika en dan Round Midnight. Ik heb me vandaag kei ontspannen gevoeld, er moést niets en ik kon alles op mijn tempo doen. Leuk is dat. Ik ben de dag in schoonheid aan het afsluiten door te luisteren naar de Nocturnes van Chopin...

00:40 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-11

draad

De 3, 4 dagen 'verlof' die ik mezelf toekende, deden deugd. Ik voel mij weer klaar om de draad weer op te pakken. Vanavond heb ik reeds een aantal huishoudelijke taken volbracht, waaronder een afwas. Als ik de moed vind, maak ik morgen preisoep en kook ik 's avonds. Vakantie is leuk, maar mag ook niet te lang duren. Ook daarvan leek na enkele dagen de pret eruit. Maar het is goed dat ik het gedaan heb. Af en toe zal ik dat nog doen. Vanavond zat ik in mijn stamkroeg nr. 2 en at ik er een lekkere pasta. Ik las ook in de weekendkrant (bijna niets dan slecht nieuws). Ik las ook over de nieuwe, 'groenere' gastronomie en over het nieuwe driesterrenrestaurant Hertog Jan. Dat vond ik heerlijk ontspannend, al zal ik tot daar wellicht nooit geraken. Maar een mens mag dromen, he. Er kwam iemand mij groeten terwijl ik mijn pasta aan het eten was en dat vond ik tof. De uitbaatster is met mij ook altijd heel tof. Alleen was er daar een drukte die de zaterdagavond meebracht, en werd het voor mij alras wat te druk. Ik heb er toch van genoten. Ik ben ook nog gepasseerd in stamkroeg nr. 1 en daar las ik nog wat voort in de krant. Maar de lichten werden gedimd en lezen was niet meer mogelijk. Om te lezen en rustig te zitten, gaat er niets boven gewoon thuis zitten, maar ja, dan zie je ook niemand. 'k Ben aan het luisteren naar Arvo Pärt's Pelgrim's Song. Deze muziek brengt wat ingetogenheid mee. 'k Ga nog wat zitten luisteren. Slaapwel en bye bye!

00:23 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-11

op koerssnelheid

Of het leven zinvol of zinloos lijkt, hangt volgens mij erg samen met hoe je je voelt. Voel je je depri, dan lijkt de zin van de dingen je te ontgaan, voel je je goed in je vel, lijkt het leven je ook veel zinvoller. Enfin dat is in elk geval mijn ervaring. Maar de clou van het verhaal is vind ik dat je er veel aan kunt doen om je goed te laten voelen. In mijn geval heb ik een aantal dingen gepland in de nabije toekomst en heb ik mezelf zo enkele vooruitzichten gegeven op het doen van leuke of boeiende dingen. Bovendien heb ik mezelf enkele dagen uit de dagelijkse routine gelicht en dat helpt me weer van het leven meer te genieten. Soms is het een kwestie van een kleine ingreep te doen op je manier van leven en kan dat dan wonderen doen. Voor mij is het eens te meer een geruststelling, dat ik niet te diep aan het zakken was in een depressie of zo, want als je met zo weinig jezelf weer op koerssnelheid krijgt, dan ben je niet depressief, al lijkt het dat soms omdat je vaak down bent. Mij heeft het wel geholpen om erover te praten met mijn begeleidster, want tijdens mijn gesprek met haar, ben ik van een aantal dingen bewust geworden. Waarschijnlijk zal het inzicht al wel intrinsiek aanwezig geweest zijn in het verhaal dat ik haar deed, maar ook omdat ze me goed kent, heeft zij het eruit kunnen lichten.

Ik keek naar de website van het MAS om mij al een beetje voor te bereiden op mijn bezoek aldaar en ik vond het zeer uitnodigend. Het enige dat niet toegankelijk is met de rolstoel, is de bovenste verdieping, die enkel bereikbaar is met trappen. Al het overige is denk ik wel toegankelijk. Ik heb iemand gevraagd om mee te gaan en die persoon heeft er alvast mee ingestemd. We moeten nog wel een datum prikken en ik moet een ritaanvraag doen bij de dienst aangepast vervoer. Maar dat is zo gebeurd. Eigenlijk zou ik zo vaker dingen moeten plannen. Zo moeilijk is dat niet en mits een beetje zin voor initiatief en organisatie, is eigenlijk veel mogelijk.

Er staat nu vrolijke muziek op bij mij, een simply cd met jazz. Daarvoor heb ik salsa muziek opgezet. Je leest het waarschijnlijk tussen de lijnen door, maar het leven gaat me weer goed af. Ik geniet van de vakantie die ik mezelf gun. Ik geniet op mijn manier ook van het Logboek van een onbarmhartig jaar van Connie Palmen. Het spreekt me toe over het menselijk lijden, heel diep lijden, over eenzaamheid en over onvervuld verlangen en het vindt bij mij wel weerklank. Ik was ergens waar ik ook geregeld kom een lekkere soep gaan eten en daar vroeg iemand me wat ik aan het lezen was. Ik liet het zien en we hadden er een kort gesprek over. Wel leuk, eigenlijk, zo'n onverwachts tof contact...

 

PS Ik heb mezelf nog verwend met een lekkere pompelmoes (zonder suiker) en een chocolademelk, gemaakt van warme melk en Kwatta cacaopoeder, eveneens zonder suiker. Ik blijf mijn ondertiteltje dus toch wel trouw. Ik ben nu aan het luisteren naar Der Tod und das Mädchen II van Olga Neuwirth en geniet ervan.

01:01 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

24-11-11

enkele daagjes 'congé'

'k Heb uiteindelijk beslist om mezelf een paar daagjes congé te geven wat het koken betreft. En warempel, ik voel me al een stuk beter. Ik ging vanavond in een betere kroeg een lekker broodje eten, maar vluchtte daar weg van het lawaai dat enkele heren daar aan het produceren waren. Toen zocht ik de stilte op in het leescafé van de bibliotheek en kon daar nog wat voortlezen in het Logboek maar helaas ook daar zaten drie dames met elkaar te praten, terwijl het eigenlijk de bedoeling niet is, maar ja je kunt het hen ook niet verbieden natuurlijk. Ooit kreeg ik een opmerking omdat ik daar met iemand aan het praten was, maar zelf heb ik het hart niet om dat iemand anders aan te doen. Ik heb daar ook een heerlijke capuccino met slagroom gedronken, want ook van mijn dieet heb ik een beetje de teugels laten vieren.

Wat voelt dat goed, zeg! Precies wat ik nodig had. Gisteren was me dan toch duidelijk geworden tijdens mijn gesprek met mijn begeleidster dat wat mij betreft, koken en aanverwante activiteiten erg solitair zijn. Plus dat dat een hap uit mijn dag haalt waarover ik niet kan beschikken voor andere dingen. Ook is het zo dat het in vergelijking met vorige winter vrij goed weer is, het is in elk geval droog, en daar wil ik ook tot de laatste snik van genieten. Wat niet wil zeggen dat ik niet op tijd en stond de draad zal heroppakken van het koken en dergelijke. Ik geef me gewoon enkele daagjes vrijaf. Ik ga niet weg of zo, maar ik doe het op mijn manier en ik voel me al een pak beter dan bijvoorbeeld gisteren.

Genieten deed ik ook vanavond in de stamkroeg waar ik na een lange omzwerving belandde. Ik was het vergeten, maar vanavond was het daar jazz avond met studenten van de muziekacademie. Dit leek een onverwachtse afleiding te zijn van mijn anders wat routineus bestaan. Ik genoot er inderdaad van, al moesten de kleine imperfecties met de korrel genomen worden, het zijn tenslotte nog geen professionelen. Ik hoorde twee bands, een band met zes saxofonisten en een band die Motown muziek bracht. Van elke band kon ik een kort gesprek hebben met één van de muzikanten. De klankinstallatie stond ook niet op punt, ik denk dat ze niet de tijd genomen hadden om een serieuze soundcheck te doen en dat liet zich tijdens de optredens voelen. Voor de rest was ik in goed gezelschap en heb ik o.a. genoten van een rood wijntje.

Vanmiddag kreeg ik ook onverwachts 4 uren gezinshulp in plaats van slechts 2 uren en dat was erg welgekomen, want dan had ik de superdeluxe om de hulp te vragen mijn afwas te doen. Ik zag er geweldig tegenop, hij was ook tot behoorlijke dimensies aangegroeid, dus voelde ik mij gans 'bevrijd' Lachen. Een ander leuk nieuws is dat jawel mijn zeepbakje kon afgehaald worden vandaag, wat ik ook deed! Er steekt alvast een was in nu. 'k Heb wel wat bij te benen natuurlijk maar dat lukt wel. Het is dus een dag geweest met veel opluchting en ontspanning. Een leuke dag om mijn zelfverleend verlof mee in te luiden...

23:12 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

23-11-11

structuur en vrijheid

Ik heb enorm veel moeite om trouw te blijven aan mijn eigen motto van weleer, dat o.a. vervat ligt in het ondertiteltje van deze blog. Het vinden en blijven vinden in de kleine dingen, in de dingen die binnen mijn bereik liggen. Vanmiddag sprak ik met mijn begeleidster en ze zei dat ik ook niet te streng mag zijn met mezelf. Ik heb haar verteld dat ik merk dat het koken meer structuur in mijn leven brengt, maar dan ook meer eentonigheid. Ik lijk de tijd te missen dat ik deed precies waar ik zin in had op de moment dat ik er zin in had. Mijn begeleidster zei dan ook dat ik misschien een combinatie moet vinden van beide, van het koken en van mijzelf voldoende vrijheid te gunnen. Ze zei dat ik me niet mocht isoleren, dat ik te veel contact nodig heb daarvoor. Dus ben ik nu van plan om per week meerdere dagen in te lassen, waarop ik mij niet opleg om te koken. Ik zei haar dat ik dan ook geen schuldgevoelens moest hebben dat ik dan niet goed voor mezelf zorgde. En zij zei daarop dat ik dan inderdaad ook voor mezelf zorg, maar op een ander vlak. Ze begreep ook goed dat ik het Logboek van Connie Palmen aan het lezen ben. Ze vindt dat ik ook aan het rouwen ben, door de handicap en doordat ik geen vaste relatie heb. Aan dat gesprek heb ik dus wel veel gehad. Mijn conclusie van het gesprek was dat ik het moeilijk had, maar dat ik het aankon. Zij vond dat het voornaamste, want het leven is nu eenmaal moeilijk, zegt ze. Ze keek me vragend aan, van ben je toch wel zeker dat je het aankunt? En ik bevestigde het nogmaals.

Vanavond dacht ik er nog eens over na en ik bedacht dat één alternatief voor het eenzame van het koken, is om eens iemand uit te nodigen om te komen eten. Dus heb ik meteen iemand gevraagd om eens te komen eten. Nu afwachten hoe die persoon hierop zal reageren.

Vandaag heeft er ook iemand ervoor gezorgd om een machine was te doen voor mij. Die solidariteit doet me dan wel deugd.

Bij het lezen van het Logboek van een onbarmhartig jaar van Connie Palmen, vind ik een weerklank in mezelf. Dat lijden, dat wel exponentieel is tegenover het mijne, is voor een deel wel herkenbaar en ze kan het allemaal ook zo mooi schrijven. Ze beschrijft hoe ze het wij-gevoel kwijt is en hoe anders de wereld is tegenover de knusse intimiteit die ze met haar echtgenoot had. Voor mij is dat ook een weerklank, een uitdrukking en dus een erkenning van het gemis, waaraan ook ik wat lijd, al ben ik natuurlijk wel in een wat andere situatie. Ze schrijft ook over het lijfelijke, het lichamelijke, het verlangen dat niet (meer) wordt ingelost. Hoe lijfelijk de pijn is, ook.

 

23:21 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

extra dimensie

Vanavond maakte ik het me weer eenvoudig qua koken, ik warmde een portie spaghettiesaus uit de diepvries op. Mijn voorraad spaghettisaus is aan het slinken, binnenkort zal ik weer een pot moeten bijmaken.

Ik heb alvast met iemand afgesproken in Antwerpen, in de foyer van de Bourla, tussen kerst en nieuwjaar. Ik heb nu ook het vaste voornemen om begin volgend jaar de dienst aangepast vervoer te vragen om mij naar het MAS te brengen en terug. Zo maak ik wat concrete plannen en breng ik er toch wat afwisseling in, want ik voel dat ik dat af en toe wel eens nodig heb.

Ik ging na het eten een kopje koffie drinken en kwam mijn nieuwe kameraad tegen. Dat deed wel deugd. Ik las ook in Logboek van een onbarmhartig jaar van Connie Palmen. De voorbije nacht had ik een mailtje gestuurd naar de plaatselijke boekhandel en vandaag vond ik een mail in mijn box dat het boek voor mij opzij gelegd was. Dus vanmiddag ging ik het halen. Ik had ook een mailtje van de platenhandel dat Smile van The Beach Boys, die ik eerder bestelde, gearriveerd was en ook die ben ik gaan halen. Twee vliegen in één klap dus.

Connie Palmen is in haar Logboek erg openhartig en beklijvend. Eigenlijk is het niet een boek om in de kroeg te lezen, maar thuis, ofwel met een zachte, medidatieve cd op de achtergrond, ofwel in stilte. Ik ben blij dat ik hem gekocht heb en dat ik hem nu kan lezen. Het is ook het eerste boek sinds lang dat ik ter hand neem. Ik heb wel nog gelezen, maar meer de krant en tijdschriften. Zo'n boek lezen, dat is dan toch weer iets anders en voegt een extra dimensie aan mijn leven, die ik nu wel kan gebruiken, al gaat het over rouw en verdriet.

00:49 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

22-11-11

beklijvend

'k Ben aan het luisteren naar een meditatieve cd, Via Crucis voor piano van Franz Liszt, met Jan Michiels aan de piano. Ik had eerst wat lichtere muziek opgezet met Marianne Faithfull, maar was nu toe aan wat ingetogenheid.

Vanavond las ik in dS Weekblad van twee zaterdagen geleden een beklijvend interview met Connie Palmen over haar recente boek Logboek van een onbarmhartig jaar, dat ze schreef na het overlijden van haar echtgenoot Hans Van Mierlo. Ze schreef over haar lijden, om het op de één of andere manier vast te leggen en het niet te 'vergeten'. In het interview staan fragmenten uit het boek en ik moet zeggen, mij gaat het door merg en been. Ze spreekt over toeval, over de zin van het leven, over verslaving. Over verliefdheid dat niet verlost wordt. Connie Palmen houdt van eenzaamheid, omdat ze die nodig heeft om te denken en om te schrijven. Dat boek wil ik lezen. Ik heb het meteen besteld.

Ik merk dat ik in een moeilijke periode zit. Ik doe wel voort, er zit zowat dagelijkse routine zoniet een beetje sleur in mijn leven, die mij voorstuwt in de tijd. Mijn handicap voel ik momenteel wel echt aan als een beperking. Ik heb niet zoveel keuze van mogelijke activiteiten en ik betrap mij op het houden van een wat eentonig leventje. De kunst is natuurlijk om in het beperkt aantal activiteiten die wel binnen mijn actieradius zitten, plezier te vinden en ervan te genieten. Ik denk aan het ondertiteltje van deze blog. Ja, ik heb het er even moeilijk mee. De moed zinkt me soms in de schoenen. Ik moet mij uit het ene dipje na het andere trekken. Ik trek me op aan toch nog de goeie dingen in mijn leven. Misschien moet ik eens uitkijken naar een nieuw recept om klaar te maken. Misschien moet ik eens denken aan het vernieuwen van mijn garderobe, nu ik dan toch enkele kiloo'tjes kwijt ben en de kleren die ik nog had stilaan aan vervanging toe zijn. Misschien moet ik nog eens een uitstap doen naar Antwerpen, bijvoorbeeld naar het MAS... Of gewoon eens uitkijken naar een voorstelling in het cultureel centrum. Ja als ik wil zijn er wel een aantal dingen in mijn bereik, die ik nu onbenut laat, een beetje uit gemakzucht, misschien, maar ook een beetje omdat ik, ja, ik geef het toe, wat depri ben.

01:28 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

21-11-11

huishoudelijke zondag

Het was een rustige zondag. Misschien zelfs te rustig. Ik bedenk dat ik buiten met de ADL vandaag met niemand echt een gesprek heb gevoerd. Morgen komt gelukkig mijn hulp, dan zal ik mijn 'schade kunnen inhalen' Lachen.

Ik hield mij wel aan mijn voornemen, om de afwas te doen plus nog enkele kleinere huishoudelijke taken. Vanavond twijfelde ik of ik zou koken of uit gaan eten. Ik had niet veel zin om te koken, maar toen ik opriep om van rolstoel te veranderen, kreeg ik een wachttijd van ongeveer een half uur en toen dacht ik, op die tijd is mijn maaltijd half klaar. Ook dacht ik dat ik anders eetwaren moest wegsmijten en dat doe ik niet graag. Bovendien was het beter voor de portemonnee om thuis te eten. Trouwens ik ben deze week al driemaal uit gaan eten, dat vond ik ook al voldoende. Dus annuleerde ik weer de oproep en zette ik mij aan het werk. Nu heb ik de voldoening ervan. Alsook van lekker gegeten te hebben.

Ik ben wel weggeweest om na het eten een koffietje te gaan drinken en daar heb ik ook van genoten. Ik las ondertussen in de weekendkrant, die weliswaar bol staat van het slechte nieuws, maar ik ondervind nog altijd een zeker leesplezier en ik ben wel graag een beetje op de hoogte van wat er in de wereld gebeurt.

Klara heeft haar luisteraars vanavond weer verwend. Ik luisterde naar Chanson en naar Round Midnight. Ik vond het reuze.

00:21 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |