23-11-11

structuur en vrijheid

Ik heb enorm veel moeite om trouw te blijven aan mijn eigen motto van weleer, dat o.a. vervat ligt in het ondertiteltje van deze blog. Het vinden en blijven vinden in de kleine dingen, in de dingen die binnen mijn bereik liggen. Vanmiddag sprak ik met mijn begeleidster en ze zei dat ik ook niet te streng mag zijn met mezelf. Ik heb haar verteld dat ik merk dat het koken meer structuur in mijn leven brengt, maar dan ook meer eentonigheid. Ik lijk de tijd te missen dat ik deed precies waar ik zin in had op de moment dat ik er zin in had. Mijn begeleidster zei dan ook dat ik misschien een combinatie moet vinden van beide, van het koken en van mijzelf voldoende vrijheid te gunnen. Ze zei dat ik me niet mocht isoleren, dat ik te veel contact nodig heb daarvoor. Dus ben ik nu van plan om per week meerdere dagen in te lassen, waarop ik mij niet opleg om te koken. Ik zei haar dat ik dan ook geen schuldgevoelens moest hebben dat ik dan niet goed voor mezelf zorgde. En zij zei daarop dat ik dan inderdaad ook voor mezelf zorg, maar op een ander vlak. Ze begreep ook goed dat ik het Logboek van Connie Palmen aan het lezen ben. Ze vindt dat ik ook aan het rouwen ben, door de handicap en doordat ik geen vaste relatie heb. Aan dat gesprek heb ik dus wel veel gehad. Mijn conclusie van het gesprek was dat ik het moeilijk had, maar dat ik het aankon. Zij vond dat het voornaamste, want het leven is nu eenmaal moeilijk, zegt ze. Ze keek me vragend aan, van ben je toch wel zeker dat je het aankunt? En ik bevestigde het nogmaals.

Vanavond dacht ik er nog eens over na en ik bedacht dat één alternatief voor het eenzame van het koken, is om eens iemand uit te nodigen om te komen eten. Dus heb ik meteen iemand gevraagd om eens te komen eten. Nu afwachten hoe die persoon hierop zal reageren.

Vandaag heeft er ook iemand ervoor gezorgd om een machine was te doen voor mij. Die solidariteit doet me dan wel deugd.

Bij het lezen van het Logboek van een onbarmhartig jaar van Connie Palmen, vind ik een weerklank in mezelf. Dat lijden, dat wel exponentieel is tegenover het mijne, is voor een deel wel herkenbaar en ze kan het allemaal ook zo mooi schrijven. Ze beschrijft hoe ze het wij-gevoel kwijt is en hoe anders de wereld is tegenover de knusse intimiteit die ze met haar echtgenoot had. Voor mij is dat ook een weerklank, een uitdrukking en dus een erkenning van het gemis, waaraan ook ik wat lijd, al ben ik natuurlijk wel in een wat andere situatie. Ze schrijft ook over het lijfelijke, het lichamelijke, het verlangen dat niet (meer) wordt ingelost. Hoe lijfelijk de pijn is, ook.

 

23:21 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey Martine,

Als je kookt dan gebruik je gezonde ingredienten ... puur en eenvoudig, je krijgt al je vitamine, e.a. binnen en je eet minder suiker en vet ... Het resultaat is dat je vermagerd bent, gezond bent (kijk zelf naar je bloedresultaten!), ...

Je moet niet koken maar probeer gezond te eten ... een salaatje in een restaurant, of mosselen zonder frietjes of ... Het kan zeker, het is wel moeilijk lekkere dingen (die veel suiker en/of vet hebben) af te blijven. Ik heb het ook moeilijk ;-)

Ik kook voor mijn kinderen, belangrijk vind ik dat ze gezond eten. Als ik alleen ben, zou ik waarschijnlijk veel minder koken ...

xxx

Gepost door: Afa | 24-11-11

Reageren op dit commentaar

Dankjewel voor je steun, Afa, en ik zal zeker de draad weer oppakken, maar nu gun ik mezelf een beetje 'vrijaf'...

xxx

Gepost door: Martine | 24-11-11

De commentaren zijn gesloten.