22-11-11

beklijvend

'k Ben aan het luisteren naar een meditatieve cd, Via Crucis voor piano van Franz Liszt, met Jan Michiels aan de piano. Ik had eerst wat lichtere muziek opgezet met Marianne Faithfull, maar was nu toe aan wat ingetogenheid.

Vanavond las ik in dS Weekblad van twee zaterdagen geleden een beklijvend interview met Connie Palmen over haar recente boek Logboek van een onbarmhartig jaar, dat ze schreef na het overlijden van haar echtgenoot Hans Van Mierlo. Ze schreef over haar lijden, om het op de één of andere manier vast te leggen en het niet te 'vergeten'. In het interview staan fragmenten uit het boek en ik moet zeggen, mij gaat het door merg en been. Ze spreekt over toeval, over de zin van het leven, over verslaving. Over verliefdheid dat niet verlost wordt. Connie Palmen houdt van eenzaamheid, omdat ze die nodig heeft om te denken en om te schrijven. Dat boek wil ik lezen. Ik heb het meteen besteld.

Ik merk dat ik in een moeilijke periode zit. Ik doe wel voort, er zit zowat dagelijkse routine zoniet een beetje sleur in mijn leven, die mij voorstuwt in de tijd. Mijn handicap voel ik momenteel wel echt aan als een beperking. Ik heb niet zoveel keuze van mogelijke activiteiten en ik betrap mij op het houden van een wat eentonig leventje. De kunst is natuurlijk om in het beperkt aantal activiteiten die wel binnen mijn actieradius zitten, plezier te vinden en ervan te genieten. Ik denk aan het ondertiteltje van deze blog. Ja, ik heb het er even moeilijk mee. De moed zinkt me soms in de schoenen. Ik moet mij uit het ene dipje na het andere trekken. Ik trek me op aan toch nog de goeie dingen in mijn leven. Misschien moet ik eens uitkijken naar een nieuw recept om klaar te maken. Misschien moet ik eens denken aan het vernieuwen van mijn garderobe, nu ik dan toch enkele kiloo'tjes kwijt ben en de kleren die ik nog had stilaan aan vervanging toe zijn. Misschien moet ik nog eens een uitstap doen naar Antwerpen, bijvoorbeeld naar het MAS... Of gewoon eens uitkijken naar een voorstelling in het cultureel centrum. Ja als ik wil zijn er wel een aantal dingen in mijn bereik, die ik nu onbenut laat, een beetje uit gemakzucht, misschien, maar ook een beetje omdat ik, ja, ik geef het toe, wat depri ben.

01:28 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ja, dat boek van Connie Palmen spreekt mij ook aan. Men zegt dat de herfst wel vaker aanleiding geeft tot dipjes. en leven met een beperking is niet gemakkelijk. Zo is het. Zolang er leuke dingen en momenten en mensen zijn ...!

Gepost door: Wopi | 22-11-11

Reageren op dit commentaar

Je hebt volstrekt gelijk, Wopi! Komende van jou, voelt het erg warm aan.

Gepost door: Martine | 23-11-11

De commentaren zijn gesloten.