15-11-11

katachtige met klauwen

't Was zo mijn dag niet vandaag. Het was nochtans goed begonnen, toen mijn hulp boodschappen was gaan doen, heb ik heelwat huishoudelijke taken vervuld en toen ze aan het poetsen was, heb ik de monterachtige afwas weggewerkt. Vanavond heb ik gekookt (rundslever met spruitjes en patatjes) en een tweede afwas gedaan. Dus zo'n slechte dag was het nu ook niet.

Het kan soms maar aan een kleinigheid liggen, bij mij toch, dat de stemming ineens als een pudding in mekaar zakt. Ik wens hier niet in detail op in te gaan. En dan is het normaal gezien relativeren geblazen, maar mij lukt dat niet altijd. Ik heb eerst tijd nodig om het een plaats te geven. Dan pas kan ik er weer overheen.

L'enfer c'est les autres, zei Sartre. Dat vind ik wel erg negatief. Maar het is zo dat als ik met iets zit, dat dikwijls in relatie is tot een andere persoon of tot verschillende personen. En zoals ik reeds eerder vertelde, heeft dat dikwijls rechtstreeks of onrechtstreeks met mijn handicap te maken. Een meningsverschil hebben met iemand van wie je eigenlijk afhangt, dat is rottig. En toch is het nodig dat in wederzijds respect beiden zich door de ander niet laten doen. Alleen komt de katachtige in mij soms bovendrijven en val ik aan met alle klauwen uitgestoken, maar dikwijls is dat wanneer ik mij in het nauw gedreven voel. Het zou op sommige momenten wel ietwat minder heftig kunnen ook, denk ik, maar zal het dan ook het beoogde effect hebben, vraag ik mij af. Soms moet je iets extra beklemtonen opdat de andere het zou doorhebben dat het ernstig is.

De psychiater zegt dat mijn problemen met andere mensen er dikwijls op neerkomen, dat ze over mijn grenzen gaan. Het is levensbelangrijk voor mij om dat niet te laten gebeuren. Ik moet wel nog leren daar een evenwicht in te vinden, in hoe sterk ik reageer op die ongewenste gedragingen van andere mensen. Maar dat ze ongewenst zijn, daar kan geen discussie over bestaan. En het feit dat ik daarop reageer, dat is helemaal normaal en goed voor mezelf en dus hoef ik daar geen schuldgevoelens over te hebben. Het enige dat ik nog kan verbeteren, is de tonaliteit waarmee ik reageer. Maar ik ben ook maar een mens en zal daar de nodige tijd voor nodig hebben. Belangrijkste is dat ik in de eerste plaats aan het leren ben voor mezelf te zorgen, vind ik.

Ik betrap mezelf op het dan toch bij mij zoeken van de oorzaak van een conflict, omdat ik het meestal ben die het probleem aankaart. Als ik onvrede heb met bepaalde gedragingen van mensen, wilt dat dan niet zeggen dat ik onvrede heb met mezelf? Soms lijkt het wel of ik mezelf het grootste slachtoffer vind dat er op aarde leeft. Maar zou iedereen dat af en toe niet hebben? En dan denk ik, het gaat tenslotte om een nuchtere doch onzichtbare realiteit van grenzen. De ander hoeft zich daarvoor niet slecht of schuldig te voelen, hij is - in het beste geval dan toch wel - enkel onwetend dat hij over een grens gegaan is waar hij niet van bewust was. Die persoon treft dus geen verwijt. En wat mezelf betreft, moet ik ook niet verder gaan zoeken dan nodig.

01:06 Gepost door Martine | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Beste Martine,
Heb uw blog van 15 november aandachtig gelezen .Ik ben heel blij dat je kunt relativeren in conflict situatie met andere personen.Het is goed dat je voor jezelf opkomt.Andere personen verstaan niet altijd je situatie en gevoelens.Denk niet dat je alleen in die problemen vertoeft .Dit is algemeen en menselijk.
Stuur je een dikke kus
Monique

Gepost door: Monique | 15-11-11

Reageren op dit commentaar

Ik denk dat je heel gevoelig bent en snel aan de grens zit. Niet gemakkelijk ...

(Ik heb het soms ook).

Groetjes en hopelijk morgen beter!

Afa

Gepost door: afa | 15-11-11

Reageren op dit commentaar

Dat herken ik, alleen mag ik soms wat katachtiger uit de hoek komen. :)
Ik vind het heel helder geschreven en ik begrijp dat heel goed hoe dat voelt. Hoe dan ook zijn we allemaal mensen met onze foutjes, anders zouden we engelen zijn hé. Met een beperking leven vraagt al meer dat we op onze grenzen letten: we zijn meer afhankelijk van de andere mensen en dus ook kwetsbaarder. En ook al zijn de meeste mensen positief of doen ze hun best, soms doet het ook wel eens pijn. Zolang we het ons niet te hard aantrekken, is het goed. Maar ik wens je voor morgen alvast een betere dag.

Gepost door: Wopi | 15-11-11

Reageren op dit commentaar

Bedankt, allen, voor jullie reacties. Aan alle drie heb ik iets gehad. Jullie vriendschap sterkt mij.

Gepost door: Martine | 15-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.