06-11-11

stilte

Ik ondervind dat het me goed doet om tegen mijn aanslepend dipje in te gaan. In mijn vorig postje heb ik er nauwelijks iets over geschreven. Ik ben gaan denken aan een vriendin die mij ooit zei dat er heelwat mensen zich aan mij optrekken. Ik denk wel dat er een aantal mensen geregeld aan mij denken. Ik denk dat dat al heelwat is in mijn situatie van alleenstaande zonder kinderen. Ik voel me soms wel wat eenzaam, maar bedenk dat dat wat samenhangt met mijn eigen keuze bij momenten om alleen te blijven. Ik heb al verschillende keren ook 'neen' gezegd in mijn leven en het gevolg daarvan is dat ik nog steeds alleen ben. Het hoort er op één of andere manier dan wel bij, dat ik vaak alleen ben. Op de één of andere manier troost die gedachte mij. En ook de muziek troost mij. Ik heb nu clavecimbelmuziek opgezet en het brengt wat vrolijkheid in huis. Ik ben blij dat ik tegen een zekere neerslachtigheid gevochten heb. Soms is dat het beste, soms is het het beste het te ondergaan. Voor mij is de beste manier om dat te weten te komen, het te ondervinden. De winter staat voor de deur. Het is een kwestie om mij nu te wapenen en voldoende voorraad aan energie op te doen. Morgen ben ik met iemand afgesproken en ik zie er alvast naar uit. Ik las een mooie tekst op de portaalsite van de stilte. Op die site wordt het portret geschetst van de persoon die tot wijsheid gekomen is en die stilte vindt in zichzelf. Het was een mooi portret, een beetje boeddhistisch geïnspireerd denk ik maar sommige christenen zullen ook tot zo'n evenwicht komen, denk ik. Alleen is het niet voor iedereen weggelegd om dit te bereiken. Ergens denk ik dat dit voor mij een model zou kunnen zijn om naartoe te werken... En dat is wel een levenswerk. In die tekst las ik ook dat zo'n mensen zich geen vragen meer stellen, maar dat velen hen vragen stellen en dat ze op hun diepste vragen een antwoord hebben gevonden. En dat ze dat in de stilte hebben gevonden. Niet iedereen kan dat aan, de stilte. Het is wel zo dat het dikwijls in mijn meditaties is dat ik antwoorden vind op mijn diepste vragen. Ik hoop dat ik dan ook op de goede weg ben.

01:35 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik denk geregeld aan jou, zomaar. Het is mooi geschreven hoe je omgaat met gevoelens. Ook het stukje over stilte is zeer waardevol want voor mij is dit een weg. Geen gemakkelijke weg en dat wil niet zeggen dat ge daarom alleen door het leven moet.
Ik wens je een fijne zondag.

Gepost door: Wopi | 06-11-11

Reageren op dit commentaar

Dankjewel Wopi, het ontroert me wel wat je schrijft.

Gepost door: Martine | 06-11-11

De commentaren zijn gesloten.