01-11-11

nachtmijmeringen (2)

'k Heb het gevoel dat ik ditmaal niet zoveel te vertellen heb, maar toch begin ik eraan, wie weet wat er nog uit de bus komt.

Eén van deze dagen maak ik nog eens wortelsoep. Mijn hulp is voor mij boodschappen gaan doen en heeft o.a. wortelen meegebracht. Ik had haar gevraagd om indien mogelijk ook rundslever mee te brengen om klaar te maken voor vanavond en morgenavond en in plaats daarvan had ze kalfslever bij. Die is wel wat duurder maar hij heeft wel gesmaakt. Ik heb er prinsessenboontjes bij klaargemaakt met wat ajuin en met gekookte patatjes. Het heeft weer heerlijk gesmaakt. Morgen zal het de andere helft van de kalfslever worden met spruitjes. Dat lust ik ook heel graag en het zullen de eerste zijn deze winter.

Het is ondertussen november, tijd om te denken aan de personen die ons dierbaar zijn geweest. Eigenlijk moet het voor mij daarvoor niet november zijn, aan mijn vader bijvoorbeeld denk ik bijna dagelijks. Vanavond dacht ik eraan hoe graag hij allerlei spelen deed : schaken, pétanque, sjoelbak, snooker, enz.. En bij die spelen betrok hij altijd allerlei mensen, vrienden en familie. Hij was tegelijk een eenzaat en tegelijk erg sociaal. Hij was voor mij een beetje een mysterie en dat zal hij waarschijnlijk eeuwig blijven.

Ik kan me bij momenten niet weerhouden erover te mijmeren, of het nog iets wordt tussen ridder en mij, het lijkt meer veraf dan ooit, of ik nog iemand anders tegen zal komen dan wel of het mijn lot is om alleen te blijven. Alle hypothesen zijn voor mij eigenlijk goed en houden op zich elk een belofte in. Op dit moment ben ik alleen en buiten enkele momenten van pijn hieromtrent af en toe, gaat mij dat goed af. Ik ga (nog) niet zover om ervoor te kiezen alleen te blijven, ik heb dat al geprobeerd, maar werd er toen erg depri van. Het beste is van er het beste van te maken zoals het is en te blijven openstaan voor wat er kan gebeuren. Dat openstaan is voor mij soms een probleem. Met iemand iets beginnen zou in mijn leven een grote verandering teweeg brengen en ik vraag mij af of ik zo'n overrompeling in mijn leven wel aan zou kunnen. In elk geval denk ik dat het het beste is om steeds mijn tijd te nemen en de persoon in kwestie goed te leren kennen vooraleer een beslissing te nemen. Zo'n dingen groeien ook, denk ik, je groeit naar elkaar toe en dankzij de tijd die je daarvoor nodig hebt, pas je je stilaan aan aan de nieuwe situatie. Dit vind ik eigenlijk wel een geruststellende gedachte, dat de dingen geleidelijk aan gebeuren.

00:47 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.