30-10-11

dictafoon

Vandaag kwam de familie bijeen omdat moeder verjaard was deze week, alleen mijn zus was er spijtig genoeg niet bij want ze was niet goed. Mijn zus heeft ziek zijnde nochtans gezorgd voor een cadeau die zij en ik gezamenlijk aan moeder wilden geven en moeder was er heel blij mee. Ik denk dat het iets is waar ze iets mee kan doen : het is een dictafoon waarop moeder haar mémoires kan inspreken. De dictafoon kan ook aangesloten worden op een computer. Mijn zus en ik zullen er dan ook iets aan hebben als moeder er helaas niet meer zal zijn. Moeder had mij bij een vorige ontmoeting iets van gezegd dat schrijven haar niet goed meer afging, maar dat ze haar herinneringen misschien wel al sprekende wilde opnemen. Meteen dacht ik dat dat een leuk cadeau-idee was en nu ik het deelde met mijn zus, hebben we ook de kosten gedeeld. Het is fijn om samen met mijn zus zoiets te ondernemen.

Mijn petekind was er ook bij samen met haar vriend en met ons gevieren werd het wel gezellig. Ik vind de vriend van mijn petekind wel sympathiek.

Dit samenzijn heeft mij weer helemaal opgepept. Vannacht, toen ik was gaan slapen, zijn er nog ettelijke traantjes gevloeid. Misschien moest dat eruit. Naar het schijnt is het ook goed voor de ogen om af en toe eens te huilen.

Vandaag heb ik al tweemaal een afwas gedaan. Qua koken heb ik het me wat gemakkelijk gemaakt, ik heb spaghetti gegeten met een portie wel zelfgemaakte saus die uit de diepvries kwam. Bij het opwarmen van de spaghettisaus heb ik wel de glazen plaat van mijn microgolfoven laten vallen en het is dan ook gesneuveld. Tja wie niets doet kan ook niets verkeerds doen. Ik heb een persoon opgebeld die ik ken en die gaat mij helpen met de plaat te vervangen door een nieuwe. Dan voelt het goed aan van op iemand hiervoor te kunnen terugvallen.

Ik ben al heel de avond aan het luisteren naar Klara. Tussen 18 en 20u was er Chanson, een 8-delige reeks over Frankrijk en franse liederen. Ik vond het heel leuk om naar te luisteren. Nadien was het Laika, een rustig programma met veel hedendaagse klassieke muziek en nu is het Round Midnight, het is hier dus heel gemoedelijk. Ik geniet er met volle teugen van!

23:42 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

boosheid

Het heeft nog een hele dag wat zitten knagen. Maar nu is de ontgoocheling en de daarbijhorende onaangename stemming aan het wegebben. Ik kan weer genieten van het gezellig thuis zitten. Ik heb vanavond een hele tijd niet weten wat voor muziek opzetten, maar uiteindelijk vond ik mijn gading met Music for 18 Musicians van Steve Reich. Het positieve krijgt stilaan weer de bovenhand. Het heeft geen zin om te lang in het negatieve te blijven hangen, maar verdriet verdient wel zijn plaats. Het zijn plaats geven, helpt er dan weer bovenop te komen. Enfin, zo werkt het toch bij mij. Ik heb toch zoveel in mijn leven. Een heel aantal goede vrienden en vriendinnen, er wordt voor mij goed gezorgd en ikzelf zorg goed voor mezelf, er zijn plaatselijk ook voldoende aangename dingen te beleven en ik ben met mijn elektronische rolstoel eigenlijk heel mobiel. Natuurlijk als je even het niet ziet zitten, kun je dat allemaal zo goed niet meer zien of naar waarde schatten. Af en toe mag je wel eens verzuipen in het zelfmedelijden, alleen mag dat ook niet te lang blijven duren.

Ik moet nu nog wel een conflict oplossen dat ik heb met iemand en ik schrok wel even dat ik toch bij momenten erg scherp uit de hoek kan komen. Eigenlijk zit ik wel met een grote onderdrukte boosheid, denk ik. Over het algemeen ben ik een kalme en harmonieuze persoon, maar zo nu en dan komt er onrust naar boven. Dikwijls gaat dat dan over dingen die rechtstreeks of onrechtstreeks te maken hebben met mijn handicap. Door de jaren heen heb ik zo wat het kaf van het koren gescheiden en ik denk ook mijn handicap een plaats te hebben gegeven in mijn leven, maar soms komt die beperking op het voorplan als beperking in bepaalde contacten of situaties en dan wordt het heel even heel onrustig bij mij van binnen. Dan voel ik de pijn van het zijn, om het even met een cliché te zeggen. Dan heb ik altijd wel wat tijd nodig om de storm toe te laten weer te gaan liggen.

Dat zal mijn schaduwkant zijn. Iedereen heeft zo'n schaduwkant. Het onderdrukken heeft geen zin, want dan komt het op ongewenste momenten toch aan de oppervlakte. Het enige dat zin heeft, is het omarmen. Dit heb ik toch ergens gelezen, maar in mijn geval blijft het dikwijls bij theorie en krijg ik het moeilijk toegepast. Het is een leerproces van vallen en opstaan en van telkens minder vaak vallen en sneller weer opstaan. Het heeft vooral geen zin om schuldgevoelens te kweken hierover. Hierin voel ik mij al een beetje sterker worden. Als ik boos ben, is dat een gevoel dat niet alleen heel krachtig kan zijn, maar dat ook best toch tot uiting komt. Alleen wacht ik er misschien te lang mee, en wordt het dan een echte uitbarsting.

01:08 Gepost door Martine | Commentaren (3) |  Facebook |

29-10-11

eeuwig kantelmoment

'k Was graag gaan kijken naar de film Hasta la Vista. Ze tonen hem in de plaatselijke bioscoop. Ik belde er dus naar om te horen of het toegankelijk is en in mijn geval is het dat niet. De dame met wie ik sprak leek geneigd om daar praktisch gezien een oplossing voor te zoeken, maar heel overtuigend kwam het niet over. Ik zal dus toch maar wachten tot hij op dvd uitkomt.

Ik had het hier wat moeilijk mee. Ik vond niet onmiddellijk de moed om de afwas te doen. Ik heb vanavond gekookt (ondertussen mijn vast gerecht van de vrijdagavond, zalm met prei en patatjes).

Vanmiddag zag ik iemand die ik ken en hebben we samen een terraske gedaan. Het was aangenaam, het was heerlijk weer.

Ja mijn leven is beperkt. Meestal leg ik er mij bij neer dat een aantal dingen niet kunnen. Nu is het weer even slikken. En dan toch maar voortdoen zoals ik bezig was. Als het niet kan, is het teken dat het niet op mijn weg ligt en dat er wel andere dingen zullen komen. Daarom vind ik het zo belangrijk het geluk te vinden in die dingen die wel binnen mijn bereik liggen. Misschien is het berusting, misschien is het aanvaarding van het onvermijdelijke. Het is een uitdaging vind ik om het grote in het kleine te zien. Om het mooie in het alledaagse te vinden. Het is al heel mijn leven een zoektocht naar toch een vorm van passie zonder buitensporig te zijn. Naar een boeiend leven daar waar op het eerste zicht de beperking het leven monotoon maakt. Het is een niet willen opgeven van het geloof dat elk leven zin heeft. Het is soms ook de strijd tegen de wanhoop. Mijn leven bevindt zich op een eeuwig kantelmoment tussen hoop en bitterheid. Bitter heb ik nooit willen worden, ik denk dat je daar ergens voor kiest of niet voor kiest. Bitterheid is pas een vergiftiging van wat je hebt en van je relaties. Neen, dat wil ik absoluut niet. Ik blijf dus vechten voor levenskwaliteit. En ik ben mij ervan bewust dat ik de eerste bron hiervan in mezelf moet zoeken.

01:18 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

28-10-11

nachtelijk postje

Nog een kort postje voor het slapengaan.

'k Was vanavond bij de huisarts. 'k Was heel gelukkig toen ik hoorde dat ze het resultaat van de bloedanalyse uitmuntend vond. Ze zegt dat het zeldzaam is om zo'n goede cijfers te halen als diabeet. Ze zei ook dat toen ze het resultaat op haar scherm zag verschijnen, ze bijna achterover viel... :-).

Vanavond ging ik eten bij de Turk en van zijn vrouw kreeg ik een paar turkse oorbellen en een bijpassende armband. Ik vond het geweldig en gaf haar een zoen. Dan denk ik dat ik niet zomaar een klant ben, maar dat het echt al om vriendschap gaat.

Vanavond was er dus geen afwas te doen en ik liep warempel bijna wat verloren! Morgen neem ik de draad van het koken weer op. Zondag komt de familie bijeen om de verjaardag van moeder te vieren. Ze is woensdag verjaard. Ik kijk er alvast naar uit. Ook voor de klasreünie is er een datum geprikt. We mochten laten weten wat onze voorkeur is uit het menu. Samen met nog iemand, kies ik voor vis of voor een vegetarische schotel. De vegetarische schotel is een hutsepot van winterprimeurs en het klinkt wel aanlokkelijk...

Goeienacht, iedereen, en welterusten!

01:12 Gepost door Martine | Commentaren (3) |  Facebook |

27-10-11

weer een heerlijke dag

Vandaag heb ik o.a. heerlijk genoten van het zonnetje. 'k Heb een terraske gedaan en kreeg het gezelschap van iemand die ik ken. Daar kwam later nog iemand bij zitten en het was gezellig.

Vanavond maakte ik de andere helft van de steak van gisteren klaar met gestoofde witloof en gekookte patatjes. Was dat lekker. Ik heb vandaag de luxe om de afwas te kunnen laten staan, want morgen komt mijn helpster weer en ze zal er tijd genoeg voor hebben. Mijn boodschappenlijstje ligt ook al klaar, als ze toekomt kan ze meteen vertrekken naar de supermarkt. Ik zie er toch weer telkens naar uit als mijn hulp komt, ik heb er een goed contact mee.

Na het eten ging ik zoals gewoonlijk een koffie drinken in mijn stamkroeg, waar ik ook Wifi-de. Het was er gezellig, maar ik keerde huiswaarts op tijd om Klara op te zetten met Late Night. Ik ben een echte fan aan het worden. Ik leer er veel mee bij, vooral over nieuwe muziek. Eigenlijk vraag ik mij af wat het concept is van het programma, want er komt wat van alles aan bod, als het maar avant-gardistisch klinkt, denk ik. Misschien zou ik de vraag kunnen stellen aan de programmamaker... Ik weet ook niet zeker of de programma's bij de vrt een concept moeten hebben, bij de vrije zender vroeger was dat in ieder geval wel zo.

Mijn dag is tegenwoordig goed gevuld en gestructureerd. Ik sta wel laat op, maar in de loop van de namiddag doe ik doktersbezoeken, boodschappen, eens een terraske, of gewoon thuis wat rommelen en huishoudelijke taken doen. Tegen 18u begin ik te koken, eet ik en spoel de vaat af. Ik ga een koffietje drinken en bij het terug thuis komen doe ik de afwas. Dan restten er mij nog enkele uurtjes, die gevuld worden met het nuttigen van nog een lichte maaltijd, bloggen en naar radio of cd luisteren. Voor ik ga slapen, eet ik nog een stuk fruit en drink ik meestal een kruidenthee of een glas melk. Eigenlijk is ook die structuur het gevolg van beter voor mezelf zorgen en ik voel me er wel goed bij.

Ik kom er eigenlijk niet meer aan toe om nog veel de krant te lezen, merk ik. Bij mij gaat dat zowat met periodes. De weekendkrant van vorige week ligt er nog onaangeroerd bij. Ik luister wel veel naar de actualiteitsprogramma's op Radio 1 en op die manier blijf ik wel een beetje op de hoogte van wat er in de wereld gebeurt. Dat vind ik toch wel een must. Ik begin ook een fan te worden van het programma Exit, van 20u tot 23u op Radio 1, dan gaat het meer over actualiteit binnen de pop- en aanverwante muziek. Er worden soms heel boeiende interviews afgenomen. Vandaag was het echter sport, dan zap ik onverbiddelijk naar Klara.

Morgen moet ik tegen de vooravond bij de huisarts zijn en dan heb ik gepland om nadien bij de Turk in de buurt iets te gaan eten. Af en toe mag de riem wat gevierd worden. De echtgenote van de uitbater heeft uit Turkije iets meegebracht voor mij en morgen zal ik het dan krijgen, denk ik. Ik ben eens benieuwd...

Ja ik vind dat het de kleine dingen zijn die het doen.

00:39 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-11

En ik doe gewoon voort...

Vanavond heb ik weer lekker gekookt (vandaag was het een halve steak met gestoofde boontjes met ajuin en gekookte patatjes) en ook al de afwas gedaan. Ik ga dus rustig verder op de ingeslagen weg... Ik heb er al over nagedacht en hier en daar kan ik aan de voeding echt wel nog sleutelen. Alle beetjes kunnen helpen, zoals een boterham minder per dag en geen koekjes meer als ik ergens een koffie ga drinken. Vanavond smolt dit voornemen al als sneeuw voor de zon, want ik ging ergens een koffie verkeerd drinken en ze serveerden er een fijn sneetje peperkoek bij. Aan die heerlijkheid kon ik niet weerstaan! Ik heb zelfs een tweede koffie verkeerd gedronken, hihihi.

Mensen zeggen dat ze die vermaledijde afwas laten doen door een afwasmachine, maar voor mij persoonlijk vind ik dat geen optie. Ik ben alleen en dan geraakt zo'n machine maar langzaam vol. Bovendien moet je er nadien alles weer uithalen en soms ook nog afdrogen. Glazen worden er lelijk van en potten zijn denk ik niet zo proper. Het verbruikt in vergelijking met de handafwas te veel water. Dus gestopt met zagen over de afwas en gewoon doén. Dikwijls is het ook zo dat het eraan beginnen is dat moeilijk is en dat eens je ermee bezig bent, het allemaal nog best meevalt. Ach het wordt zoals al de rest wel een gewoonte.

Er is nu tussen ridder en mij een klein stapje gezet, al was het niet gemakkelijk. Daarom vind ik dat kleine stapje best al groot. Eén van mijn ex-begeleiders zei me in die tijd dat het een fabeltje is dat als mensen elkaar graag zien, de dingen vanzelf gaan. Integendeel, zei hij, juist dan wordt het moeilijk. Als alles vanzelf gaat, dan is er dikwijls geen diepgang. In elk geval heb ik de laatste nachten hierdoor heel lekker geslapen...

23:51 Gepost door Martine | Commentaren (3) |  Facebook |

Toch wel trots

Eerst was ik een beetje teleurgesteld toen het 'verdict' viel : ik weeg bij benadering 1 kilo minder dan een maand geleden. De diëtiste vindt dat al een goed resultaat, ze zegt dat er mensen zijn die mobieler zijn dan ik die daar niet in slagen. Ik heb niet veel beweging en verbruik dus minder van wat ik eet. Ze zegt dat ik hier en daar aan mijn dieet nog zou kunnen sleutelen, maar dat het nog een beetje aangenaam moet blijven voor mij. Ik vind ze een reuze goede diëtiste, die kan inschatten dat met mijn beperking goed eten belangrijk is. Uiteindelijk vind ik dat ik er best trots op mag zijn. Het is naar het schijnt niet goed om te snel af te vallen. Als ik zo verder doe met een kiloo'tje per maand, dan ben ik al heel goed bezig. En het is ook wel positief dat ik gezonder aan het eten ben en dat mijn bloedwaarde zo goed staat, zegt de diëtiste. Ze moedigt mij sterk aan om zo verder te doen. De volgende afspraak is 6 december as., misschien heeft Sinterklaas voor mij ook een cadeau'tje onder de vorm van een kiloo'tje minder. Het is toch wel een motivatie om niet te veel te zondigen, maar er zijn periodes dat dat gemakkelijker is dan andere... De diëtiste spreekt van een golvende beweging.

17:37 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-11

Wifi

'k Ben aan het bloggen in de stamkroeg! 't Is er modern, ze hebben daar Wifi...

Vanavond heb ik gekookt en 't was super lekker. 't Was één van mijn vaste menu's, kip met gestoofde paprika's, bruine rijst en zelf gemaakte curriesaus. De afwas staat thuis op mij te wachten, ajaj en 't is hier zo gezellig...

Een conflict dat ik had is goed opgelost. Dat is altijd plezant. Niet van een conflict te hebben, maar als dat goed afloopt. 'k Ben echt wel opgelucht. En ergens is het toch maar goed geweest dat ik mij niet heb laten doen. Dat heeft iets rechtgetrokken.

Mijn hulp is geweest en ze heeft boodschappen gedaan en wat opgerommeld. Ze was vandaag maar twee uurtjes bij mij en de supermarkt waar ze voor mij in de buurt altijd naartoe ging, is definitief gesloten. Dus moest ze wat verderop. Gelukkig was het goed weer. Als ze weggegaan is, ben ik ook nog naar de supermarkt geweest voor een aantal spullen die ik liever zelf uitkoos : fruit, charcuterie, kamillethee. Die kamillethee is mij aanbevolen voor als ik last heb van de maag. Dus heb ik die dan maar in huis genomen.

Morgen is het voor mij D-day : ik ga naar de diëtiste om mij te laten wegen. Het is een maand geleden dat ik mij voor het eerst sinds hele lange tijd heb gewogen. Ik zal hier niet verklappen hoeveel ik weeg, maar wel of er een verschil is en zo ja hoeveel. 'k Ben echt eens benieuwd!

21:08 Gepost door Martine | Commentaren (4) |  Facebook |

23-10-11

over ditjes en datjes (1)

Er is iets dat mij niet goed bekomen is, ik denk dat het de vis is van gisterenavond. Het blijft op mijn maag liggen en ik heb regelmatig oprispingen. Ik heb al een paar Motiliums genomen en verder veel water gedronken. Ik hoop dat het zo voorbij gaat.

Vanmiddag heb ik moeder gezien en ze heeft heel boeiend verteld over dingen die ze beleefd heeft.

Verder is er vanavond iets leuks gebeurd, waarop ik niet verder in detail wil ingaan, maar het stemt me toch weer gelukkig.

Met Klara op de achtergrond heb ik een afwas gedaan, want morgen komt mijn hulp slechts twee uurtjes. Juist genoeg om de boodschappen te doen en wat op te rommelen.

23:24 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-11

Alle Mannen Aan De Afwas!

Hiermee gekscheerde moeder met de AMADA, wat stond voor Alle Macht Aan De Arbeiders, de toenmalige voorloper van de communistische partij in ons land. Oei, wat is dat allemaal lang geleden, we worden er echt niet jonger op! Ik vond die mannen best sympathiek, maar moeder moest er niets van weten. Ik denk dat dat dateert van ofwel de late jaren '60 ofwel begin jaren '70.

Dat zou het wel zijn, zeg, een man in huis die de afwas doet. Ik zal dan wel koken. Zou dat geen deal zijn? Alle gekheid op een stokje, ik ben vandaag toch weer flink uit mijn pijp gekomen. Ik ben gaan winkelen en zorgde ervoor om op tijd thuis te zijn om een twee dagen oude afwas weg te werken en te koken. Vandaag stond een gerecht op het menu dat ik regelmatig klaarmaak, namelijk gebakken zalmfilet met gestoofde prei en gekookte patatjes. Het smaakte mij weer zeer goed. Ik ging dan naar goede gewoonte in mijn stamkroeg een koffietje drinken en tracteerde mij ook op een lekker glas rode wijn. Van de dames doktoressen mag ik één glas alcohol drinken per dag en dan maak ik daar een klein festijn van. Dat glaasje rode wijn is tegenwoordig het hoogtepunt van de dag...

Terug thuis gekomen, deed ik een tweede afwas. Iemand zei me om mij aan te moedigen : "Als daar een leuk muziekje op de achtergrond bij is, gaat dat vanzelf". Tijdens mijn eerste afwas luisterde ik dan ook naar 100 op 1, een Belgische top 100 op Radio 1. Raymond van het Groenewoud stond op 1 met Twee meisjes. Dat vind ik alvast beter dan Gorki, die ik zo'n smartlap vind. Later op de avond was er voetbal op Radio 1 en toen zette ik willens nillens MNM op. Foei, als mijn vrienden van de vrije zender dat lezen... Hoewel zouden ze dat zelf af en toe ook niet doen, en cachette?

23:23 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |