30-10-11

boosheid

Het heeft nog een hele dag wat zitten knagen. Maar nu is de ontgoocheling en de daarbijhorende onaangename stemming aan het wegebben. Ik kan weer genieten van het gezellig thuis zitten. Ik heb vanavond een hele tijd niet weten wat voor muziek opzetten, maar uiteindelijk vond ik mijn gading met Music for 18 Musicians van Steve Reich. Het positieve krijgt stilaan weer de bovenhand. Het heeft geen zin om te lang in het negatieve te blijven hangen, maar verdriet verdient wel zijn plaats. Het zijn plaats geven, helpt er dan weer bovenop te komen. Enfin, zo werkt het toch bij mij. Ik heb toch zoveel in mijn leven. Een heel aantal goede vrienden en vriendinnen, er wordt voor mij goed gezorgd en ikzelf zorg goed voor mezelf, er zijn plaatselijk ook voldoende aangename dingen te beleven en ik ben met mijn elektronische rolstoel eigenlijk heel mobiel. Natuurlijk als je even het niet ziet zitten, kun je dat allemaal zo goed niet meer zien of naar waarde schatten. Af en toe mag je wel eens verzuipen in het zelfmedelijden, alleen mag dat ook niet te lang blijven duren.

Ik moet nu nog wel een conflict oplossen dat ik heb met iemand en ik schrok wel even dat ik toch bij momenten erg scherp uit de hoek kan komen. Eigenlijk zit ik wel met een grote onderdrukte boosheid, denk ik. Over het algemeen ben ik een kalme en harmonieuze persoon, maar zo nu en dan komt er onrust naar boven. Dikwijls gaat dat dan over dingen die rechtstreeks of onrechtstreeks te maken hebben met mijn handicap. Door de jaren heen heb ik zo wat het kaf van het koren gescheiden en ik denk ook mijn handicap een plaats te hebben gegeven in mijn leven, maar soms komt die beperking op het voorplan als beperking in bepaalde contacten of situaties en dan wordt het heel even heel onrustig bij mij van binnen. Dan voel ik de pijn van het zijn, om het even met een cliché te zeggen. Dan heb ik altijd wel wat tijd nodig om de storm toe te laten weer te gaan liggen.

Dat zal mijn schaduwkant zijn. Iedereen heeft zo'n schaduwkant. Het onderdrukken heeft geen zin, want dan komt het op ongewenste momenten toch aan de oppervlakte. Het enige dat zin heeft, is het omarmen. Dit heb ik toch ergens gelezen, maar in mijn geval blijft het dikwijls bij theorie en krijg ik het moeilijk toegepast. Het is een leerproces van vallen en opstaan en van telkens minder vaak vallen en sneller weer opstaan. Het heeft vooral geen zin om schuldgevoelens te kweken hierover. Hierin voel ik mij al een beetje sterker worden. Als ik boos ben, is dat een gevoel dat niet alleen heel krachtig kan zijn, maar dat ook best toch tot uiting komt. Alleen wacht ik er misschien te lang mee, en wordt het dan een echte uitbarsting.

01:08 Gepost door Martine | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Je kunt een boek schrijven ... mooi geschreven. Ik voel wat je schrijft.

Gepost door: Afa | 30-10-11

Reageren op dit commentaar

Ja, dat herken ik ook wel. Ook mooi geschreven.

Gepost door: Wopi | 30-10-11

Reageren op dit commentaar

Dankjewel, beiden, jullie reacties vind ik heel aanmoedigend.

Gepost door: Martine | 30-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.