Chez Madame la Marquise

Enkele maanden geleden was er iets gebeurd waardoor ik boos was op iemand en ik kon het hem maar niet vergeven. Een derde persoon, een gemeenschappelijke vriend, bemiddelde een beetje tussen ons. Zelf zat ik met een ei, niet alleen tegenover die ene persoon, maar ook omdat ik het hem maar niet kon vergeven, terwijl Jezus ons opgedragen heeft om onze naaste zeven maal zevenhonderd zevenenzeventig keren te vergeven, wat neerkomt op een oneindig aantal keren. Nu is het vorige zondag tussen die persoon en mei tot een confrontatie gekomen en dat had het voordeel dat ik eens kwijt kon wat ik op mijn lever had. Sindsdien voel ik me weer veel lichter en al heeft die persoon niet echt erkend dat hij fout was, toch denk ik dat onze contacten zich min of meer weer zullen kunnen normaliseren. Ik ben er misschien hard tegen aan gegaan, maar het kwam uit mijn hart en voor mij was het 'echt'. Die derde persoon zat er ook bij en nu hoop ik dat hij van nu af aan mij zijn vriendschap niet zal ontzeggen. Beiden hebben mij eens van één van mijn andere kanten leren kennen, want meestal ben ik veel rustiger en zachter tegen mensen. Ik doe het niet zo graag om zo een confrontatie te hebben, maar helaas is dat soms wel nodig. Als het echte vrienden zijn, dan denk ik dat de vriendschap ook zal blijven bestaan, als dat niet het geval is, dan waren het ook geen echte vrienden, denk ik.

Verder verken ik alsmaar meer het pad van voeding zonder vlees. Ik voel me als het ware des te gemotiveerder om zelf te koken, al is het maar omdat op de plaatsen waar ik normaal gezien ga eten, ze niet echt voorzien zijn van vegetarische voeding. Onlangs deed ik boodschappen en bracht van de supermarkt een pot mee met een soort pasta van paprika en andere groenten. Het smaakt heel erg af en het is afkomstig uit Turkije. Ik heb het vanavond geproefd op de boterham en ik vind het heel lekker, al is het wel pikant. Ik krijg toch heelwat bevragingen ook over waarmee ik het vlees vervang en voorlopig blijf ik het antwoord schuldig. Vanavond heb ik broccoli klaargemaakt met gekookte patatjes en kaassaus, ik heb nog genoeg over voor morgen voor een tweede maaltijd. Het heeft me erg gesmaakt. In broccoli zit veel ijzer, heb ik me laten vertellen. In elk geval ga ik donderdag naar de huisarts o.a. voor een voorschrift voor een sessie bij de diëtiste voor bijkomend professioneel advies.

Vandaag ben ik naar de opendeurdag geweest van de Lierse Academie voor Schone Kunsten. Het was er heel gezellig en ik ontmoette er een paar mensen die ik ken, een vriendin die daar les volgt en een vriend die daar les geeft. Ik kreeg dan ook in het atelier beeldhouwen tekst en uitleg hoe een beeld tot stand komt. Heel interessant! De kunstwerken van die vriendin heb ik helaas niet kunnen bewonderen, want het was op de eerste verdieping en voor mij was jammer genoeg de lift te klein. Ik maakte ook even kennis met de directeur die mij de weg wees naar het atelier beeldhouwen. Hij vond het reuze dat ik de moed had gehad om tot daar te komen. Ik gaf toe dat ik eventjes mijn moed had moeten bijeenrapen terwijl het bovendien ook nog was beginnen regenen.

Ik belandde ook op het terras van mijn stamkroeg, al was het nat en koud, maar daar zat een vriendin onder de tent. Mensen die zij kende kwamen er na een poos ook bij zitten en we hebben wel wat afgelachen. Nadien kon ik nog even genieten van het gezelschap van die vriendin alleen. Ik at daar ook een veggie quiche met een glaasje rode wijn en genoot ervan.

Dus heb ik het slechte weer niet naar mijn hart laten komen... De warmte van de mensen om me heen maakte dat ruimschoots goed!

Even hield ik het nog stil, want ik wilde even afwachten wat daar op mij de weerslag van was, maar ik laat al een tijdje nu alle vlees. Hiermee volg ik het voorbeeld van enkele van mijn vrienden en kennissen. Ik vind het plezant om het weer beter eens te zijn met mijn toch wat knagend geweten wat dat betreft. Trouwens als ik de richtlijnen van de diëtiste moet volgen, dan eet ik al maximum 100 gr vlees per dag. Dat of niets is nauwelijks een verschil, vind ik.

Wel zal ik mij af en toe tot regelmatig zelf aan het koken moeten zetten. Ik ondervind dat als ik naar het ziekenhuis ga om warm te gaan eten, de keuze daar wat vegetarisch voedsel betreft, eerder beperkt is. Al enkele keren kon ik een dubbele portie groenten met aardappeltjes krijgen in plaats van vlees en andere keren poter ik wel door wat vis te eten. Dus helemaal vegetarisch ben ik (voorlopig nog) niet.

Ik doe wel ontdekkingen, want ik krijg wel tips van verschillende kanten. Zo heb ik al enkele soorten vegetarische pasta's om op de boterham te smeren, ontdekt en de meeste ervan vind ik echt wel lekker. De vegetarische quiches die ze tegenwoordig verkopen in mijn stamkroeg, zijn ook bijzonder lekker.

Misschien moet ik op zoek gaan naar een vegetarisch kookboek.

Er wordt gezegd dat ik het vlees moet vervangen door andere dingen, die voldoende proteïne of vitamine B12 bevatten. Er wordt aanbevolen noten, bonen, tofu, gist, champignons, rijst. Momenteel breek ik daar mijn hoofd zo niet over, moet ik zeggen.

Het is weer een spannende tijd.

Voor het eerst in mijn leven noemde iemand mij 'een pure madam'... Het doet deugd, zo'n bekrachtiging te krijgen!

Vanavond maakte ik het hier bij mij vooral stil... Had nood aan een soort 'blanco pagina' even tussen de drukke bedrijvigheden door...

DeSingel is als culturele bestemming echt een aanbeveling voor iedereen, inclusief de personen met een handicap! Gisteren trok ik er weer op uit voor een concert en woonde er o.a. de inleiding bij in de foyer van de Blauwe Zaal, waar ik heel graag zit. Nadien wilde ik mij naar mijn plaats begeven in de Blauwe Zaal en merkte toen dat het voorzien was dat het publiek op het podium zou gaan zitten en dat er enkele trapjes waren om tot die zitplaatsen te geraken. De jonge innemende vrouw, die de tickets aannam en de mensen naar het podium loodste, zag meteen het probleem en belde met haar mobieltje de verantwoordelijke om het probleem uit te leggen. Kort daarop kwam iemand mij halen om via de artiesteningang op mijn plaats te geraken. Daar leken echter de deuren te smal te zijn. Dan maar op naar de ingang waarlangs de instrumenten worden binnengebracht. Daar had ik alle ruimte die ik nodig had. Ik zei nog 'sorry' tegen die man die me begeleidde en die zei heel warm : 'niks sorry, je bent even welkom als al de rest!' Ik vroeg of ik best op voorhand had gebeld, maar neen, ze zijn blijkbaar op dergelijke situaties voorzien, ook op het laatste nippertje. Dat vond ik echt wel reuze.

Ik genoot volop van de voorstelling. Het was een uitvoering door een sopraan en een violiste van het werk 'Kafka-Fragmente' van de Hongaarse hedendaagse componist Kurtag. De voorstelling was ook ingebed in visueel beeldmateriaal en wat heel ongebruikelijk is, is dat de muzikanten ook een beetje acteerden. Toen ik dat hoorde bij de inleiding, dacht ik, goh, als dat maar iets voor mij is. Maar neen, ik heb er echt van genoten. Het werk is denk ik heel moeilijk om uit te voeren, maar het was echt wel de moeite. Een hele prestatie van die twee dames.

Na de voorstelling ging ik naar goede gewoonte een broodje eten in het Grand Café en werd daar bediend door een lieve, spontane jonge man. Je kon na de voorstelling ook naar een videoinstallatie in de artiestenfoyer en daar kreeg je dan een drankje aangeboden, maar dat heb ik niet gedaan. Op het ogenblik dat ik het Grand Café verliet, kwam de dame toe die bij de inleiding voorgesteld was als degene die de ganse voorstelling, met video-opnames, had gecoördineerd. Ik feliciteerde haar, ze leek erg gelukkig met het succes van de uitvoering van die avond. Ik had een praatje met haar en ze had een warme en bijzondere aandacht voor mij, vond ik. Dat maakte de avond dan weer rond.

't Was een beproevende dag, maar het leverde mij een goeie, dikke knuffel van mijn eigen lieve zus op!

Vandaag trok ik erop uit en ik genoot er met volle teugen van!

Ik trok naar het park en zat er een tijdlang in de zon, lezend in mijn boek.

Een tijdje later nam ik plaats aan een toevallig vrijgekomen tafeltje op het terras van Zuster Agnes en ik zat nog maar goed en wel toen ik de klanken hoorde van een stuk van Bach. Blijkbaar waren twee jonge meisjes, één met een kontrabas en één met ik denk een altviool, beginnen spelen. Ze stonden op het grasperk tegenover het terras en vanop de eerste rij keek ik ernaar en luisterde ik ernaar. Dat samen met een portie pannekoekjes en een koffie verkeerd...

Later ging ik zien of er op het terraske van de Refuge plaats was, maar daar was het stampvol, natuurlijk, een terrasje in de zon, wat wil je. Dus trok ik naar de Grote Markt en ging aldaar zitten, drinkend van mijn bescheiden flesje water dat ik van thuis had meegenomen.

Na een sanitaire pauze thuis vond ik 's avonds dan toch wel plaats aan de Refuge en was ik daar ondertussen met een vriendin afgesproken, en we hebben nog eens goed gelachen!

De dag is dan in schoonheid afgesloten met een praatje aan de telefoon en nu weer eens met het Adagio van Albinoni op de repeat-toets...

Vanmiddag was ik op raadpleging bij de psychiater en die vrouw heeft me een hart onder de riem gestoken. Ze zei dat ik goed had standgehouden na alwat zich in mijn leven de laatste tijd heeft voorgedaan en ze concludeert daaruit dat ik tegen enkele jaren terug, innerlijk heel stevig ben geworden. Met een beetje schroom zei ik haar dat ik eigenlijk gelukkig was en ze zei dat ik mij daar helemaal niet over moest schamen. Na de raadpleging ben ik nog eens een bezoekje gaan brengen aan een afdeling waar ik voorheen reeds ben opgenomen geweest en had een kort maar krachtig gesprek met een verpleegster die mij ook heel goed kent. Ze zegt dat ze altijd blij is om mij te zien, zeker nu ik het zo goed doe. Ze zegt ook dat voor mij gaan werken waarschijnlijk te zwaar is geweest, maar dat we dat wel eerst hebben moeten proberen om het te weten. In elk geval keerde ik gesterkt huiswaarts.

Vanavond ben ik na een lange tijd eindelijk nog eens naar de stille meditatie kunnen gaan en dat deed ook heel veel goed.

Momenteel ben ik beginnen lezen in L'évangile selon Saint Loubard van Guy Gilbert. Van deze man van God kan ik maar niet genoeg krijgen. Voorheen had ik gelezen Quatre petits bouts de pain van Magda Hollander-Lafon, één van de Hongaarse joden die tijdens de oorlog het concentratiekamp overleefde. Het was heel mooi geschreven, het greep bij momenten echt wel naar de keel, maar er waren heel wijze passages ook.

Vandaag zag ik de zwerver weer, ik ben met hem afgesproken om zaterdagavond samen naar mijn stamkroeg te gaan.

Vanmiddag ben ik geïnterviewd door een persoon in het kader van haar stage. Ze had ervoor gekozen mij te interviewen over mijn briefwisseling met een aantal gevangenen. Ik vond het best leuk. Na het interview zijn we samen wat gaan wandelen en iets gaan drinken op een terraske, het was heerlijk in de zon.

Gisteren had ik willen gaan wandelen naar het park, maar onderweg merkte ik dat de batterij van mijn rolstoel bijna leeg was. Ik was er niet gerust op dat ik nog terug thuis zou geraken en ik belde de VAB. Die zijn mij komen helpen en door zuinig om te springen met de resterende lading van de batterij, ben ik toch thuis geraakt. Mijn batterij is aan het slijten, ik zal binnenkort er een nieuwe moeten laten in plaatsen. Ik ben toen wel een beetje op mijn honger gebleven wat betreft zonlicht. Thuis ging ik dan wel in de zon zitten, met mijn MP3'tje, en kon ik er nog een beetje van genieten.

Vandaag kreeg ik het goede nieuws dat er bij de dienst gezinshulp gewerkt is aan een 'structurele' oplossing om mij een vaste helpster te sturen die zal komen zolang mijn vaste helpster van voordien ziek zal zijn. Ik zei tegen de verantwoordelijke dat dat voor mij een hele opluchting is en dat al dat gesukkel met vervangingen en zo voor mij wel een bron van stress is geweest. Hij zei dat hij dat begreep. Enfin het lijkt nu opgelost te zijn, ik hoop dat het met die tijdelijk-vaste helpster of hoe ik ze moet noemen, zal klikken.

In mij zit er nog een mandala te sudderen, maar hij komt voorlopig nog niet tot concretisatie. Van het boekje van Beika Kruid heb ik denk ik het interessantste gezien en uitgevoerd, het is nu een beetje zoeken naar een nieuwe uitdaging. Het boek van Greetje Molenaar over engelen in de mandala, lijkt voor mij voorlopig nog ietsje te moeilijk of te omslachtig. Misschien moet ik nog wat verder lezen, tot ik op een workshop val waarvan ik het gevoel heb dat het iets voor mij is. Ondertussen heb ik van haar ook besteld Beginnen met mandala-tekenen en -ontwerpen. Dat is misschien een geschikte overstap naar het engelenboek.

Ondertussen heb ik het kleine boekje Croire van priester Zanotti gelezen. Het was heel mooi geschreven en een aanmoediging om het geloof voluit te beleven. Naar het schijnt trekt hij volle kerken in het Zuiden van Frankrijk en onlangs ook in Brussel.