18-07-14

muziek

Muziek is in mijn leven bijna permanent aanwezig. Ook in mijn moeilijkere dagen brengt ze troost en vreugde. Muziek heeft iets goddelijks.

De laatste tijd kijk ik af en toe naar de Franse katholieke zender KTO. Zo zag ik in één van de programma's een interview met Anne Quéffelec. Deze vrouw bespeelt de piano vanuit haar religieuze inspiratie. Tijdens die uitzending liet men fragmenten horen van verschillende van haar cd's. Ik vond het zo mooi, dat ik op zoek ben gegaan naar cd's van haar en ik vond ze wel degelijk op een site gespecialiseerd in klassieke muziek. Ik heb van haar o.a. besteld 'Contemplation' van J.S. Bach. Ik vermoed dat ik die cd vaak zal beluisteren als ik in een meer ingetogen stemming ben.

Ook bekeek ik het nieuwe programmaboekje van deSingel in Antwerpen en koos er één abonnement uit met als titel 'Tête à tête'. Het gaat over drie voorstellingen met telkens twee muzikanten die elk een ander instrument bespelen. Ik denk dat het vrij intiem zal zijn. Het abonnement is ook niet duur. Ik kijk er alvast naar uit.

 

23:31 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

17-07-14

schrijfkriebels

Langzaam maar zeker laten de schrijfkriebels, die een hele tijd achterwege zijn gebleven, zich weer voelen. Ondertussen is er in mijn leven niet zoveel veranderd. Ik ben beginnen werken als vrijwilligster bij een sociale verhuringsmaatschappij : elke woensdag namiddag neem ik daar de telefoon op. Het is heel dankbaar werk om te doen, vind ik, want ik denk dat ik vooral de bellers help met de juiste weg te vinden met hun vraag. Ik heb ook leuke collega's. Die houden voorlopig nog een beetje mee een oogje in het zeil, maar zelf vind ik dat het me al aardig afgaat.

Ik merk ook dat als iemand mij vraagt 'Hoe is het?' ik tegenwoordig zelfzeker 'Goed' antwoord. Na mijn crisis in januari heb ik het een tijdlang moeilijk gehad en enkele weken geleden heeft de dokter de medicatie wat aangepast en ik ondervind dat ik daar echt baat bij heb, al was het maar omdat ze mijn klachten au sérieux nam.

Ik geniet echt wel van het goede weer van de laatste dagen. Al is het overdag wel héél warm, vandaag toch. Ik heb in ons stadje enkele plekjes waar ik het aangenaam vertoeven vind, vaak in de natuur. Ook ga ik regelmatig eten in het cafetaria van het ziekenhuis en dat combineer ik meestal met een bezoekje aan de kapel, voor of na de maaltijd.Onlangs vond ik in de bib een boek dat ik ontleend heb en dat ik aan het lezen ben : 'Belijdenissen' van H. Augustinus. Daarin vertelt hij hoe hij met zijn zwaar filosofisch denken en zijn met losse banden leven, langzaam maar zeker zich bekeerd heeft. Dit werk kende ik van andere boeken gelezen te hebben, waarin naar dit boek verwezen werd. Het is wel een zwaar boek, maar het is zeer interessant en troostend.

 

23:24 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

19-03-14

beloond

Ik voel mij beloond voor de strijd die ik aanvatte tegen de opkomende negatieve gedachten. Ik had een heerlijke dag. Vanmiddag kwam ik een vriendin tegen die met mij graag iets ging drinken op een terraske. Hebben we ook gedaan en we hadden er beiden deugd van. Vanavond toen ik thuis mijn mailbox opende, trof ik een bericht aan van deSingel, dat ik twee vrijkaarten gewonnen had voor een concert volgende week donderdag. Het zal ervan afhangen of ik nog vervoer kan regelen, maar als de gewoonlijke dienst het niet kan doen, heb ik al een alternatief achter de hand. Op zijn website, kondigt deSingel aan dat de beste commentaren op concerten en dergelijke, beloond worden met vrijkaarten en ik ben dan ook apetrots dat ze er mijn commentaar uit gepikt hebben. Zo'n dingen zijn heel efficiënt om een mens weer goesting te geven om te leven.

23:38 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

roeping

Eindelijk vind ik wat inspiratie om hier nog eens te komen schrijven. Al van toen ik terug thuis was van in het ziekenhuis, vecht ik tegen de neiging om depressief te worden. Ik vind zo onmiddellijk mijn draai niet terug. Het is anderzijds ook een periode met veel inkeer en overpeinzen van wat ik hier op de aarde ben komen doen. Ik voel hoe langer hoe duidelijker het verlangen om Jezus na te volgen en te doen wat Hij ons vraagt van te doen. Dat is houden van God en van onze medemens. Wat ik ook heel sterk aanvoel zijn de woorden van Jezus die zei dat wat je de minste onder de mensen hebt gedaan, dat heb je voor Hem gedaan. In deze optiek vind ik het bijvoorbeeld heel belangrijk om te blijven schrijven naar mijn gevangenen-pennenvrienden. Maar ook hier heel nabij besef ik dat de mensen die mij omringen, mij iets zeggen over Jezus zelf.

Laatst ontdekte ik een franstalig televisiestation, kto, en keek er een tijdje heel erg veel naar. Zo kwam ik te weten dat er een apostolische brief is van paus Johannes Paulus II met als titel 'Mulieris dignitatem', over de waardigheid en de roeping van de vrouw. Ik ging naar die brief op zoek en na enkele onvruchtbare pogingen, vond ik hem gewoon op de website van het Vaticaan en kon hem afdrukken en lezen. Ik moet zeggen dat de vrouw er heel goed uit komt, uit die brief. Het is een aanrader voor iedereen die rond dit thema bezig is. Het deed me erover nadenken of het mijn roeping niet was om celibatair te blijven leven en een spiritueel moederschap aan te gaan door er te zijn voor de mensen om mij heen, maar voor mij is dit een stap te ver. Ik laat liever de deur op een kier staan. Ergens heb ik gehoord of gelezen dat als iets een roeping is, dit zo heel duidelijk gevoeld wordt. Dit is niet mijn ervaring rond het celibaat.

Op kto zag ik ook een heel mooie uitzending rond twee mensen, Mireille Nègre en Eric de Rus. Mireille Nègre is een vermaarde danseres, die aan de andere kant ook een aantal jaren bij de karmel is geweest en nu nog steeds een godgewijde is. Maar vooral wat Eric de Rus, dichter en filosoof, vertelde over de roeping van de individuele mens, was precies wat ik op dat moment nodig had te horen. Deze twee mensen hebben samen een boek geschreven, Quand la vie prend corps, en ik heb het besteld. Meer hierover later.

Verhalen over bekering hebben het over het voor en na met na de bekering een kenmerkende grote vreugde. Bij mij blijft die vreugde nog wel weg, maar iemand zei me dat een bekering ook geleidelijk aan kon gebeuren en dat zal bij mij het geval zijn. Aan een bekering werk je elke dag opnieuw. Ik weet ook dat als je wilt horen wat Jezus en God ons te vertellen hebben, je het rondom en vooral binnenin jezelf heel stil moet maken. Daarom leg ik mij er reeds enkele weken erop toe om voor het slapengaan een min of meer lange periode in te lassen van stilte en inkeer of meditatie.

Zo, ik hoop dat ik jullie met mijn verhalen niet verveeld heb.

Nog een goed nieuws : vanaf april begin ik vrijwillig te werken bij de Lierse sociale verhuringsmaatschappij.

 

 

 

 

 

00:03 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

24-02-14

troost

Dag lieve vrienden

Stilaan begin ik de weg terug te vinden naar een eigen plek in deze wereld. Terug van een traumatiserende opname in januari, had ik het moeilijk om mijn eigen 'plek' of 'rol' in deze veeleisende wereld terug te vinden. We leven in een wereld vind ik waarin we geacht worden 'productief' te zijn, je moet het verdienen om te mogen leven en deel uit te maken van het geheel. Een bijzondere tol voor mensen die om één of andere reden zich niet echt kunnen inzetten op de arbeidsmarkt. Hoewel ik heel goed weet dat ik echt wel alles heb gedaan dat ik kon, was het voor mij een troost toen ik gisteren op televisie op het kanaal 'kto', een christelijk kanaal, hoorde zeggen dat we niet ons recht van bestaan moeten 'verdienen', maar dat we dat geheel krijgen van God, zonder dat we daar iets voor moeten doen. Wel wil ik mijn steentje bijdragen aan een goede wereld, waarvan er meer en meer mensen durven dromen, maar waarvoor nog heelwat werk aan de winkel is. Zo ben ik heel erg gelukkig dat ik vanavond de kracht vond om weer een brief te schrijven naar één van mijn pennenvrienden in de gevangenissen van de US. Ik vind in de eerste plaats dat we als vrienden op elkaar moeten kunnen blijven rekenen en mekaar trouw moeten blijven, maar ook dat ik mij zo op mijn manier 'nuttig' maak in deze wereld. Ik wil ook trouw blijven aan die momenten toen ik zo duidelijk en blijvend voelde dat ik dit écht wilde doen. Volgens mij is dit doen wat Jezus verlangt dat we zouden doen, nl. aandacht hebben voor de hulpbehoevenden in deze wereld. En het ligt me dan ook nauw aan het hart, om mijn eenzame penpals te blijven steunen...

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-14

soelaas

Dag lieverds,

hier ben ik nog eens weer. 'k Heb weer heelwat meegemaakt. Ik heb een tijdje in het ziekenhuis moeten verblijven en nadien moeten wennen aan nieuwe medicatie. Ik was nog niet goed thuis, of ik kreeg een stevige verkoudheid, die me aan huis kluisterde. De existentiële zelfbevraging lag niet ver. Nu ik meer thuis ben, kijk ik al eens vaker tv. Tv is voor mij een venster op de wereld en het was wel opkijken wat anderen dan weer meemaken. Ik bevroeg mijn eigen depressieve gevoelens en kwam tot de slotsom dat ik die een halt moest toeroepen op de één of andere manier. Ik heb recent veel gelezen, een boek over de gewezen directeur van de gevangenis Leuven-Centraal, een boek van een televisiepresentator die zich tot het geloof bekeerde, en nu ben ik begonnen in 'De medemens en wij' van dr. C.J. Schuurman (knipoog naar Ludo). het is wat droge kost, moet ik zeggen, maar ik ben vastbesloten om dit boek helemaal uit te lezen. Verder kwam het bij me op dat ik bewuster tijd moest uittrekken voor meditatie en gebed. Enkel via deze weg kan ik de vreugde van het bestaan en een innerlijke kracht terugvinden. Ik heb ook 'KTO', een franstalige christelijke tv zender ontdekt en dat draagt bij tot een heel stilletjesaan weer groeiende aarding in wat een mens wat soelaas kan brengen in dit tranendal... : het besef dat we maar een heel klein deeltje uitmaken van het universum en dat we maar gelukkig zijn als we handelen en denken in de lijn van wat God van ons wil. Er lijkt mij geen grotere zelfvervulling te zijn, dan door te doen wat God mij ingeeft te doen. Ik geloof dat hij mij dat duidelijk maakt als ik het heel stil maak rond en in mezelf, en ik mijn hart openstel voor zijn ingevingen. Momenteel brengt me dit soelaas, de rest volgt dan wel, denk ik...

23:53 Gepost door Martine | Commentaren (2) |  Facebook |

08-01-14

toch even een kort bericht...

ben bezig met te proberen een zelfhulpgroep te organiseren voor mij en mijn gehandicapte medebewoners uit Lier. Heb ook bij de sociale verhuringsmaatschappij spontaan gaan solliciteren als vrijwillige juriste. Werk aan de winkel dus...

07:35 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

blogpauze

Tegenwoordig heb ik het heel erg druk, ik vrees dat ik een blogpauze moet inlassen voor onbepaalde tijd...

03:09 Gepost door Martine | Commentaren (1) |  Facebook |

18-12-13

een ongeluk komt nooit alleen...

De laatste tijd was ik aan het sukkelen met mijn elektronische rolstoel en het is zodanig verergerd, dat ik er nauwelijks nog mee durf buiten te komen. Vandaag vernam ik dat door omstandigheden de rolstoel niet zal kunnen hersteld worden voor begin januari... Als klap op de vuurpijl, liet mijn printer het vanavond denkelijk ook definitief afweten... Hij rustte in vrede, hij heeft me vele diensten bewezen...

Ik heb echter besloten om niet bij de pakken te blijven zitten.

Voor mijn printer, heb ik denk ik een oplossing...

En nu ik mij niet meer zo goed kan verplaatsen, laat ik de mensen naar me toekomen... Ik zal zo spijtig genoeg niet naar de meditatie kunnen gaan die voorzien is volgende week dinsdag namiddag. Ik kreeg wel het idee om de groep 's avonds met Kerstavond bij mij uit te nodigen voor een glaasje of een kopje koffie. Ik richt mij daarbij vooral naar degenen die dan alleen zijn, net als ik, maar natuurlijk is iedereen welkom. Ik hoop dat het die avond een gezellig samenzijn wordt, al zijn we misschien maar met twee of drie. Een vriendin komt nu zondagavond ook eten. In januari komt een buurman eten. Ik denk ik heb een mooi en groot huis, ik ga er een gezellige, gastvrije ruimte van maken en sla daarbij twee vliegen in één klap, want tegelijk voorzie ik mij van de nodige contacten.

Eigenlijk ligt dat wat in de lijn van de weg die zich reeds een tijdje aandient, een weg van meer huiselijkheid en meer binnen blijven... Ja, ik zie het wel zitten.

00:05 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-13

weeral wat bloemetjes in huis...

Vanmiddag heb ik mezelf nog wat bloemetjes cadeau gedaan... ditmaal zijn het rode anemoontjes.

DSCN0172.JPG

 

23:07 Gepost door Martine | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende