Chez Madame la Marquise

Vandaag kreeg ik jeugdvriend Hans en zijn vriend Ewen op bezoek. Ze waren voor enkele weken helemaal uit Nieuw-Zeeland naar België gekomen. Ze waren vandaag naar Lier afgezakt. Ik speelde voor gids en Ewen speelde voor fotograaf. Je moet beslist zijn reportage eens bekijken op zijn pagina op Facebook (Ewen Sutherland). Ik vind het zo'n mooie reportage, dat ik vind dat hij er een prijs voor verdient! Ze bezochten het begijnhof, dat werelderfgoed is. We dronken een Schaapkopke, een bier dat speciaal gebrouwen werd voor Lier 800. Ik liet mijn woning zien en zij lieten een diapresentatie zien op hun laptop van hoe zij wonen! Ewen is buiten amateurfotograaf ook tuinier en hij heeft van hun tuin ginder iets heel moois gemaakt. We trokken naar Sint-Gummarus waar niet alleen de kerk te bezichtigen was, maar ook de schrijn van Sint-Gummarus en een tentoonstelling van de glasramen. Ik vroeg of ze graag gingen kijken naar de zwanen die nabij het Spuihuisje hun nest hadden gemaakt en ja dat wilden ze wel. We zijn langsheen de vesten helemaal gewandeld naar een hippe pizzatent waar we onze honger wat konden stillen. We sloten de dag af met een kopje koffie met een mini-Liers vlaaike. Dit is maar een opsomming van feitjes, maar natuurlijk was er de warmte en de blijdschap van elkaar terug te zien. Dit is iets om nog lang van na te genieten!

Leven met een handicap is verre van altijd kommer en kwel. Zo wordt er bijvoorbeeld tijdens de uitvoering van de assistentieopdrachten wel eens duchtig gelachen. Gisteren gaf de assistent mij mijn kousen en zei, wacht ik heb er nog een. Ik zei : 'Ik heb nog steeds niet drie benen hoor'. Daar werd dan nog lustig om gelachen en verder over gegrapt. Enkele dagen geleden vroeg een andere assistent : 'Is het water wel nat genoeg?' Waarop ik mezelf niet kon weerhouden om in een schaterlach te schieten. De assistent kon er gelukkig de humor van inzien en meelachen. Het komt niet altijd van de kant van de assistent, soms komt het van mijn kant. Ooit was ik een beetje in de war en versprak mij aan de bieper waarmee we onze oproepen doen. Ik zei : 'Oproep... euh... 8!' Dit terwijl er alleen maar een oproep 1, 2, 3, 4 en 5 bestaat. Voor de grap probeerden we een leuke opdracht te bedenken die we aan die fictieve oproep 8 zouden koppelen en ik kwam op het idee dat dan de bewoner de assistent zou tracteren op een coupke champagne, hetgeen toen op groot jolijt werd onthaald... Eigenlijk zou ik een boek moeten aanleggen met onze verzinsels en versprekingen. Wie weet wordt het nog een bestseller...

Geen wonder dat het in de Bozar een goede akoestiek was, via een uitzending op Klara dit laatste weekend heb ik vernomen dat de concertzalen van het Paleis voor Schone Kunsten, de Bozar dus, nog opgericht zijn in opdracht van Koningin Elisabeth en dat in de grootste zaal, de zaal Henri le Boeuf, de gerenommeerde en prestigieuze Koningin Elisabeth wedstrijden worden gehouden. Dus kun je als concertzalen bijna niet beter hebben, denk ik. Ondertussen heb ik een brochure aangevraagd van de concerten van het komende seizoen in de Bozar en heb ik die brochure ook aangekregen. Ik heb alvast minstens twee concerten gezien, die ik niet wil missen! De chauffeur die mij toen ginder bracht heb ik vandaag teruggezien en hij zei me dat het Brussels avontuur voor hem zeker voor herhaling vatbaar is. Dus houdt niets mij nog tegen...

Vandaag had ik een uitstap naar de zusters trappistinnen in Brecht en het was weer een uitstekende dag. Ik heb veel verteld aan de zuster met wie ik steeds praat wanneer ik daar op bezoek ben, ik had precies veel te vertellen en dit sedert vorige maand.

Nadien ben ik nog even naar mijn stamkroeg gereden en heb aldaar nog met een koppel, dat daar ook vaak komt, ook nog gebabbeld. 't Was vandaag dus echt wel een babbeldag...

Op dit moment moet ik me echt optrekken aan de goeie dingen in mijn leven. Om aan dit voornemen kracht bij te zetten, vertel ik hier een beetje meer over die leuke dingen. Zo werd mij in de stamkroeg (één van mijn twee stamkroegen is om een aantal redenen weggevallen, zodat de andere nu gewoon 'mijn stamkroeg' geworden is) gezegd dat ze me daar graag hebben. Dat hoort iedereen natuurlijk graag. Ik zei dat het toch zo eenvoudig is om een beetje vriendelijk te zijn tegen de mensen.

Op het terraske aldaar ontmoette ik iemand die ik daar vorige zomer een aantal keren heb gezien en hij vertelde dat hij zich binnenkort misschien ging vestigen in Florida. 'k Vond het fijn om hem dan voor zijn vertrek nog eens te zien en wenste hem veel succes met zijn plannen.

Volgende week zie ik een jeugdvriend terug die zich nu al heelwat jaren gevestigd heeft aan de andere kant van de wereldbol, samen met zijn vriend, en ik zie er alvast naar uit!

Voor mijn zorgen belde ik naar iemand van de 106, die mij door een warm complimentje een hart onder de riem stak. En het klonk wel gemeend ook.

Ik ben jullie nog mijn verhaal verschuldigd over mijn uitstap gisteren in Brussel. 'k Ben hier dus vertrokken om 18u15 en moest om 20u ten laatste in de Bozar zijn. 'k Was op tijd, maar net op het nippertje... Ik werd door een sympathieke security naar de zaal begeleid waar het concert zou plaatsvinden en daar was het even uitzoeken waar ik het best, of beter gezegd het minst slecht kon staan met de rolstoel. Mijn begeleider wilde absoluut mij een betere plaats geven, maar de verantwoordelijke, die ze erbij riepen, zei dat met mijn type rolstoel, er niet veel te doen was. Ik had dus slechts een beperkt zicht, maar ik trok het me niet aan en genoot er ten volle van. Zoals ik reeds schreef was het muziek van Steve Reich, die de pionier van de minimalistische muziek genoemd wordt. Er werden van hem vier stukken gespeeld, telkens met een verschillende samenstelling aan muzikanten. In die zaal was er wel een uitstekende akoestiek, vond ik. De muzikanten waren allen professionelen en het concert was gewoon af. Ik heb me laten meedeinen op het ritme van de muziek. Er was een stuk bij waarbij de muzikanten buiten hun instrument, ook gebruik maakten van een computer. Er was ook een stuk met drum en twee stukken met elektrische gitaar. Ik kon echt ontspannen en dat was aardig meegenomen met de spanningen van de laatste dagen. Na het concert bracht die innemende security mij weer naar de uitgang, waar de chauffeur mij oppikte om weer te vertrekken huiswaarts. Toen vlotte het verkeer veel beter dan bij de heenrit en ik was op een heel schappelijk uur weer thuis. "We hebben ons Brussels avontuur overleefd", vatte de chauffeur het samen...

Vanmiddag zag ik mijn psychiater en ik vertelde zo wat over het reilen en zeilen in mijn leven momenteel. Ze zei dat volgens haar ik beschik over een 'stevige basis'. Ze merkte op dat ondanks de reeks tegenslagen van de voorbije week, ik overeind was gebleven. Voor mij was dat een welgekomen bevestiging en geruststelling, die bleek net op tijd te komen, want vanavond kreeg ik slecht nieuws...

De laatste tijd heb ik een hele reeks kleine tegenvallers gehad. Ik zal jullie de details besparen. Ik hoop dat het stilaan gaat stoppen. Het knaagt een beetje aan mijn geluk van tegenwoordig. Het is net of het leven mij op de één of andere manier met mijn twee voeten op de grond wil houden.

Toch ook goed nieuws : vandaag heb ik én vervoer én een ticket bemachtigd om volgende week naar een concert te gaan van Steve Reich in de Bozar in Brussel. Steve Reich is één van mijn idolen. Hij componeert hedendaagse klassieke muziek, die meestal als minimalistische of repetitieve muziek gekenmerkt wordt, hoewel hij dat zelf blijkbaar niet zo graag heeft. Van hem heb ik een aantal cd's, waaronder Music for 18 musicians, waarmee ik enkele keren de overgang van Oud naar Nieuw heb beleefd. Dit is voor mij een unieke kans om hem eens live bezig te zien. In de Bozar heb ik nog zo'n levende legende zien optreden, Lou Reed. Ik heb Steve Reich leren kennen, omdat ik een opvoering van de danscompagnie van de wereldbefaamde choreografe Anne-Theresa De Keersmaeker bijgewoond heb, lang geleden in de Singel in Antwerpen. Ik kijk er echt wel naar uit!

Recent ben ik ook naar een optreden van Laïs geweest in het Liers cultuurcentrum. Sommigen lieten zich verrassen doordat de drie dames eens een heel ander genre uitprobeerden. Het was heel professioneel en af. Het decor was sober en ze traden op met vijf muzikanten, een drummer, een gitarist (Axl Peleman), een bassist, een contrabassist en een violiste. De drie dames van Laïs vind ik heel gecultiveerd en verfijnd en het was een avond van hoge kwaliteit. Ze konden nochtans met hun verdienstige poging om andere muzikale wegen te bewandelen, het publiek niet geheel overtuigen, denk ik. Ik was er normaal gezien afgesproken met een vriendin, maar zij verwittigde mij in de loop van de namiddag dat ze niet zou kunnen gaan. Ik heb dan doorgebeten en ben op mijn eentje gegaan. Ik heb er geen spijt van gehad, te meer dat ik ter plekke een aantal bekenden heb gezien.

Voor het optreden van Laïs had ik zowat gesnuisterd in folders en flyers die daar in de inkomhal te vinden waren en zo ben ik gevallen op dat optreden in Bozar. Ik heb met Laïs wel weer de smaak te pakken gekregen om zowat aan meer culturele activiteiten deel te nemen. Het is geweldig ontspannend en ik vind dat het de sleur van het gewone leven wat doorbreekt.

Verleden zaterdag was er in Meesterwerk op Klara een bespreking van Vivaldi's Vier Seizoenen. Dat heb ik gemist, maar ik ben van plan er bij gelegenheid eens naar te luisteren via de functie 'herbeluisteren' op Klara's website.

'k Heb al een deel van de door mij bestelde klassieke cd's toegestuurd gekregen, waaronder de Fêtes Galantes van Debussy en 'k heb het al eens beluisterd en ervan genoten. Op die cd staan er nog heelwat andere werken van Debussy, maar ook van Fauré en Poulenc. Allemaal liederen gezongen door een vrouw solo begeleid met piano. Prachtig.

'k Heb nu ook het volledig werk van John Cage voor piano, daar ben ik nog even zoet mee, want het zijn 18 cd's in totaal...

Nog heelwat om naar uit te kijken, dus!

Gods wegen zijn echt ondoorgrondelijk. Vanavond zette ik mij aan de kook en ik liet toch wel twee slakommen vallen en die overleefden het natuurlijk niet. Ik herinnerde mij dat ik die kommen nog van mijn zus had gekregen heel lang geleden, toen ik alleen ben gaan wonen. Dus moest ik aan mijn zus denken en ik vond dat verhaal van die kommen wel een aanleiding om haar nog eens te bellen. Dus deed ik dat ook en we hebben een heel belangrijk gesprek gehad, voor haar, voor mij, en voor heel de familie. Ik heb potten gebroken maar heb er andere misschien gelijmd, of toch een aanzet toe gegeven... En dan ben ik de Heer dankbaar dat Hij mij de juiste woorden in de mond legde...

Deze week heb ik twee brieven ontvangen van mijn twee pennenvrienden in Amerika. Over één van de twee, heb ik serieus moeten nadenken over de positie die ik zou innemen en over de manier waarop ik het onder woorden zou brengen. Deze nieuwe bezigheid appelleert aan alwat ik in mezelf heb aan verstandelijke en emotionele vermogens, en daarom geeft het mij ook zoveel voldoening om er stapje per stapje mijn weg in te banen en de vriendschappen te laten groeien, want uiteindelijk is dat ook een beetje de bedoeling. Soms kan ik een parallel trekken tussen de vier muren van hun gevangenis en de fysische beperkingen van mijn handicap. Dus haal ik er eigenlijk ook heel veel uit voor mezelf. Dat hebben een aantal mensen mij trouwens voorspeld en gelijk hebben ze. En ik ben nog maar pas begonnen... Ja ik doe het heel graag en het laat me mezelf tot ontplooiïng komen. Het geeft een heel fijn gevoel in ieder geval, al is het ook niet altijd gemakkelijk. Soms krijg ik al biddend een ingeving. Ik heb dan ook een notitieboekje dat ik nog eens cadeau heb gekregen aangevat om er notities in op te schrijven. Ik zal dat boekje altijd bij me hebben. Het is een 'Moleskine' boekje, zo een zwart boekje met een elastiek. Naar het schijnt gebruikten grote kunstenaars als Picasso en ik geloof ook Hemingway dergelijke Moleskine boekjes. Niet dat ik in het minste aan deze personen kan tippen, maar het is maar voor het verhaaltje.

Het is hier een aantal dagen stil geweest, dat moet ik toegeven, maar ondertussen heeft het niet ontbroken aan belevenissen.

Gisteren heb ik in mijn stamkroeg mensen ontmoet die een knappe boxer bij hadden. Ik heb veel sympathie voor die honden, thuis hadden we er ook zo ene. Ik praatte er wat tegen en streelde hem een beetje. Zijn bazin maakte zich zorgen omdat hij nog maar net geopereerd was en moest rusten en toen hij voldoende met mij kennis had gemaakt, ging hij braaf liggen.

Eergisteren zat ik daar ook, aan mijn tafeltje een boek te lezen, Dans 5 heures je verrai Jésus van Jacques Fesch. Een man, ik schat hem ongeveer 60, ging erbij staan, met ostentatieve interesse in wat ik aan het lezen was. Toen ik hem de titel voorlas, zei hij, 'En u gelooft dat?' en ik antwoordde, 'Neen, ik geloof dat ik Hem nu al zie'. 'Geloof je dat echt?' 'Ja' 'Dan heb je geluk'. Later toen ik mijn concumpties ging afrekenen, kwam hij weer bij mij staan en vroeg : 'Is het een interessant boek?' Ik antwoordde : 'Ik vind hem nogal devotioneel, maar het is wel een mooi boek, ja.' 'Gelooft ge echt dat Jezus bestaan heeft?' 'Ik denk dat het wetenschappelijk vaststaat dat Jezus geleefd heeft.' 'Ja maar, gelooft ge dat Hij de zoon van God is?' '100% ben ik daar niet zeker van, maar, ja, dat geloof ik' zei ik met volle overtuiging. Terwijl hij zijn hand op mijn arm legde, antwoordde hij : 'Het belangrijkste is wat ge gelooft'.

Vandaag ging ik zoals bijna elke dag wat bidden in de kapel van het ziekenhuis en tegenwoordig zit daar iemand vaak te oefenen op het orgel. Hij had al gezegd dat het hem niet stoorde dat ik daar ging zitten en mij stoorde het evenmin. Dus ook vandaag zat hij te oefenen en op een bepaalde moment hield hij ermee op en maakte aanstalten om te vertrekken. Er onstspon zich toen een boeiend gesprek, over muziek en over orgel spelen. Zo'n onverwachts interessant contact, dat vind ik een cadeau van het leven.

'k Heb mezelf vandaag getracteerd op twee nieuwe cd's met meditatiemuziek. Het zijn allebei cd's met natuurgeluiden zoals van een rivier of een oceaan en vogelgeluiden. Ik ben er ene van al voor de tweede maal aan het beluisteren, het is zo eens iets anders dan hetgeen waar ik gewoonlijk naar luister. Het brengt me wat tot rust en dat is daar ook de bedoeling van, denk ik.

Zo bol ik de dag weer uit, met m'n kaarsjes en in de halve duisternis. Het heeft hier iets rustigs en ingetogens. Ik kom weer bij van een anders wat voze dag. Ach zo'n dagen heeft iedereen wel eens en die gaan ook voorbij. Hier komen schrijven heeft me goed gedaan.